Η εικόνα του Αρη

Το βασικό ζητούμενο για τον φετινό Αρη είναι ο προβιβασμός του στην επόμενη κατηγορία, μ’ έναν εκκωφαντικό τρόπο. Αυτή ήταν, είναι και θα παραμένει η απαίτηση των φίλων του στους οποίους κυριαρχεί η απογοήτευση. Το τελευταίο δεν είναι άσχετο απ’ όλα όσα συνέβησαν κατά την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο κατά την οποία βίωσαν ένα σκωτσέζικο ντουζ συναισθημάτων.

Από την συναισθηματική «απογείωση» του Σεπτεμβρίου του 2014 για μία τρελή κούρσα, όπως αυτή που έκανε η Α.Ε.Κ. στην Γ’ Εθνική, στην αγωνία του καλοκαιριού και στο απόλυτο ξενέρωμα στα τέλη του Αυγούστου.

Χειρότερη εξέλιξη δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε ο καλύτερος σκηνοθέτης του παγκόσμιου κινηματογράφου. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ο ιστορικός Αρης έγινε πεδίο αντιπαραθέσεων δύο ξένων προς τον σύλλογο παραγόντων, γεγονός που μεγάλωσε το θυμό των φίλων της ομάδας.

Ακόμη και η ζαριά του «βάλτα να πάνε» του Θόδωρου Καρυπίδη, που φόρτωσε το ρόστερ με ονόματα λαμπερά για την κατηγορία, δεν στάθηκε ικανή να στρογγυλέψει τις γωνίες της απογοήτευσης των Αρειανών.

Κι αν κάτι θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα, σε μία χρονιά που το μπάσκετ φέρνει στο μυαλό των φίλων της ομάδας θύμισες από το παρελθόν, θα ήταν το καλό θέαμα.

Να βγάλουν δηλαδή στο γήπεδο οι ποδοσφαιριστές όλο το ταλέντο τους και να γοητεύσουν όλους όσοι θα κάνουν τον κόπο να πάνε στο «Κλ. Βικελίδης». Κάτι τέτοιο προς το παρόν δεν έγινε. Ναι μεν η ομάδα πήρε κεφάλι στον βαθμολογικό πίνακα, δείχνοντας ποιος είναι το αφεντικό στην κατηγορία, αλλά το θέαμα είναι άγνωστη λέξη μέχρι στιγμής.

Λίγο η έλλειψη φυσικής κατάστασης, λίγο η υπεροψία απέναντι στους ερασιτέχνες της απέναντι πλευράς, λίγο εάν θέλετε το ότι οι αντίπαλοι αντιμετωπίζουν τους αγώνες με τον Αρη ως τελικούς οι «κίτρινοι» τραβάνε ζόρια για να κερδίσουν.

Όπως την περασμένη Κυριακή κόντρα στην νεοφώτιστη στην κατηγορία Κοζάνη. Ο Αρης ήταν μία ομάδα που κυκλοφορούσε αργά την μπάλα και πάντα εύρισκε πίσω από αυτήν οκτώ ή εννέα ποδοσφαιριστές.

Οπότε λογικό ήταν να ψάχνει το γκολ και γκολ να μην βλέπει. Αυτό προβλέπω ότι θα είναι το μοτίβο όλων των αγώνων του Αρη μέχρι να βρει τον βηματισμό του.

Μπορεί οι αντίπαλοι να του βγάζουν το καπέλο μετά την λήξη του αγώνα, αλλά στα 90 λεπτά θέλουν με κάθε τρόπο να τον ρίξουν στο καναβάτσο. Κι όσο το αγωνιστικό πλάνο δεν αλλάζει τόσο ο Αρης θα τραβάει ζόρια για να περάσει από τις έδρες μακριά από το «Κλ. Βικελίδης» και ο κόσμος θα προτιμάει τον καναπέ του σπιτιού του.