Οι γερο - ροκάδες ποτέ δεν πεθαίνουν
Τους θρύλους τους δέχεσαι όπως είναι. Γνωρίζεις τα χούγια τους. Έζησες, μ’ αυτά. Τα ανέχτηκες. Τις παραξενιές τους, τις ιδιορρυθμίες τους αλλά τους γουστάρεις επειδή ακριβώς αυτού τους είδους συμπεριφορές είναι δείγμα της ιδιοφυίας τους.
Ξεφωνίζουν από προχθές τα Sites χαρακτηρίζοντας τον Μπομπ Ντίλαν «άξεστο», «αγενή», «κακότροπο» επειδή δεν καλησπέρισε το κοινό, ή δεν το καληνύχτισε. Πολύ απλά, όσοι τα έγραψαν δεν τον ξέρουν. Γιατί αν τον γνώριζαν πως συμπεριφέρεται στις συναυλίες, εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια, θα μπορούσαν να θυμηθούν ότι έτσι ακριβώς, εισέρχεται και αποσύρεται από τη σκηνή. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς καλησπέρες, λες κι αν ψέλιζε ένα «galisperatessaloniki, efxaristo» θα τον καθιστούσε στο κοινό πιο γήινο, ή ευχάριστο.
Τους γερο-ροκάδες οφείλεις να τους σέβεσαι. Είτε τους θαυμάζεις, είτε όχι, επειδή ακριβώς, το ροκ της παλιάς εποχής γραφόταν με την ψυχή κι όχι με το p/c. Χωρίς ψυχή δεν μπορείς να γράψεις ούτε μουσική. Και ούτε να παίξεις ποδόσφαιρο. Κι αυτή είναι η ομοιότητα. Οι αφηγήσεις τω ν παλαιοτέρων λαμβάνουν μυθικές διαστάσεις όταν μιλούν για τους θρύλους του παρελθόντος που «αψηφούσαν τον κίνδυνο μπαίνοντας με το κεφάλι σύριζα στο ξεραμένο χορτάρι». Αλλά ακόμη και ο Τύπος της εποχής όπως γλαφυρά μας παρουσιάζει ο φίλος Αρις Νικολάκης στις SuccessStories κάθε Κυριακή, γράφει: «Θεσπέσιο γκολ του πρώτου παίκτου του ντέρμπι, του οπισθοφύλακος Ζαφειρίδη… Πήρε την μπάλα από την περιοχή του. Γκρέμισε όσους πράσινους πύργους αντάμωσε στο διάβα του… Την έστειλε βαθιά στα δίχτυα… Τότε βούιξε η ανθρωποθάλασσα. Η ταπείνωση του Παναθηναϊκού είχε γραφεί»!
Ακόμη και η περιγραφή οφείλει να εναρμονίζεται με τα δεδομένα της στιγμής. Φαίνεται ότι στην Ελλάδα το έχουμε ξεχάσει. Αντίθετα, οι ξένοι φροντίζουν να (μας) το θυμίζουν. Όπως για παράδειγμα ο Ισπανός speaker που περιέγραψε το γκολ του Καραγκούνη με το οποίο αποκλείσαμε την Ρωσία στο Euro 2012: «Γκολ, γκολ, γκολ, γκολ η Ελλάδα! Οι γερο-ροκάδες ποτέ δεν πεθαίνουν!».
Αυτήν την αύρα χρειαζόμαστε και σήμερα απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού. Τα σημάδια είναι εδώ. Ο Καραγκούνης, για να θυμίζει την θετική αύρα και κάτι από τη λάμψη του παρελθόντος, αυτής της Εθνικής. Αξεστης, αντιτουριστικής, αγενούς, αντιπαθητικής, βαρετής. Που όμως, όταν έρθει αυτή η ιστορική, θρυλική, μαγική στιγμή που θα σκοράρει ο Καραγκούνης ή όποιος άλλος, θα βρεθεί πάλι ένας Ισπανός, Βραζιλιάνος, Πορτογάλος για να μας αποθεώσει. Όπως ακριβώς οφείλουν να αποθεώνουν - κι όχι να ψέγουν - τον Μπομπ Ντίλαν γι αυτό που είναι κι όχι γι αυτό που φαντάζονται ότι είναι. Και με το σεβασμό που αρμόζει σε όλους τους γερο-ροκάδες. Οι οποίοι δεν πεθαίνουν ποτέ…
