Η εξήγηση του «γαλάζιου»θριάμβου
Οι τέσσερις λόγοι που οδήγησαν τον Ηρακλή στη μεγάλη νίκη και πρόκριση επί του Αστέρα Τρίπολης.
Η παλικαρίσια, μάγκικη θα μπορούσε να πει κανείς νίκη-πρόκριση στην Τρίπολη επί του Αστέρα δεν ξάφνιασε κανέναν στον Ηρακλή. Απαντες την επιζητούσαν, πίστευαν σε αυτήν και το απέδειξαν εντός αγωνιστικού χώρου. Τόσο στον πρώτο όσο και στον δεύτερο αγώνα. Ο θρίαμβος των «κυανόλευκων» δεν ήταν… ουρανοκατέβατος ούτε ήταν αποτέλεσμα σύμπτωσης.
Ο θρίαμβος του Ηρακλή είχε εξήγηση και… λόγους. Τέσσερις για την ακρίβεια, με αυτούς να οδηγούν στην επιτυχία. Ποιοι είναι αυτοί;
Τακτική και αγωνιστικό πλάνο. Η προσέγγιση της αναμέτρησης και η προσήλωση που υπήρξε σε όλη τη διάρκειά της ήταν αξιομνημόνευτη. Ο Νίκος Παπαδόπουλος έμαθε απ΄ έξω και ανακατωτά τον Αστέρα, έδωσε εντολή για κλείσιμο όλων των διαδρόμων στον άξονα και ζήτησε «χτύπημα» στις αντεπιθέσεις. Οπερ και εγένετο στο 56ο λεπτό.
Δεν αποτέλεσε… είδηση στην Τρίπολη αλλά μία ακόμη επιβεβαίωση. Ο φετινός Ηρακλής διαθέτει ποιότητα. Παρότι το ρόστερ αποτελείται από πολλούς νεαρούς και άπειρους σε επίπεδο πρωταθλητισμού ποδοσφαιριστές αυτοί διαθέτουν ποιοτικά χαρακτηριστικά. Δεν είναι μόνο οι Περόνε και Ρομάνο, τα «βαριά» δηλαδή ονόματα αλλά και πολλοί ακόμη ποδοσφαιριστές που ανεβάζουν επίπεδο τον Ημίθεο.
Πίστη και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες. Πολύ απλά η ομάδα του Ηρακλή δε «χαμπαριάζει» από ονόματα αντιπάλων, δεν παρεκκλίνει της φιλοσοφίας της και του τρόπου ανάπτυξής της. Σε αυτό συμβάλλει η πίστη, η εμπιστοσύνη που υπάρχει στις δυνατότητές τους και η νοοτροπία νικητή με την οποία «ποτίστηκαν» οι παίκτες.
Εχει ειπωθεί πολλάκις στο παρελθόν αλλά δεν αποτελεί κλισέ. Το κλίμα εντός ομάδας είναι εξαιρετικό και απόλυτα οικογενειακό. Όχι, δεν είναι όλοι κολλητοί αλλά δεν υπάρχουν ούτε φατρίες, ούτε «παιδιά και αποπαίδια». Καλοί παίκτες, καλοί χαρακτήρες. Ιδανικό μίγμα…
