Η δίψα για έναν τίτλο

Ωραίο παιχνίδι έγινε στο Κατάρ για το ιταλικό Σούπερ Καπ μεταξύ της Γιουβέντους και της Νάπολι. Είχε ανατροπές, είχε γκολ, είχε σασπένς και ενδιαφέρον, με μία αναμέτρηση, που κρίθηκε τελικά στα πέναλτι.

Η Νάπολι πανηγύρισε την κατάκτηση του τροπαίου, γιατί με βάση αυτά που είδαμε, το ήθελε περισσότερο. Βέβαια, όλα κρίθηκαν στη ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι, εκεί όπου πέρα από τη ψυχραιμία, χρειάζεται και τύχη.

Η Γιουβέντους είχε την ευκαιρία να το κατακτήσει είτε στην κανονική διάρκεια, είτε στην παράταση, ενώ ευκαιρίες τις δόθηκαν και στα πέναλτι. Δεν πήρε όμως το τρόπαιο...

Έτσι είναι όμως το ποδόσφαιρο. Μάλιστα, είναι πολλές οι φορές, που ορισμένες μόνο στιγμές μπορούν να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα.

Συν τοις άλλοις, πολλά μπορούν να αλλάξουν κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού. Για παράδειγμα, αν έβλεπε κανείς τη γκάφα των αμυντικών της Νάπολι στο πρώτο γκολ της Γιουβέντους, που ήταν μάλιστα και πολύ νωρίς, θα έλεγε ότι με τίποτα δεν θα μπορούσε να πάρει τον τίτλο η Νάπολι. Κι όμως... Ισοφάρισε δυο φορές και πήγε το ματς στα πέναλτι.

Η αλήθεια είναι πώς αν κρίνω από τις αντιδράσεις, είτε των "μπιανκονέρι", του Ανιέλι, του Νέντβεντ, του Αλέγκρι, του Πίρλο, όταν πήγαινε ο φακός πάνω τους, έδειξαν ότι το ήθελαν το τρόπαιο. Όπως και την αντίδραση των παικτών, του Μπονούτσι ή του Πογκμπά για παράδειγμα μετά το χαμένο πέναλτι του Παντόιν.

Οι Ναπολιτάνοι, όμως, πραγματικά το πίστεψαν και φάνηκε πόσο πολύ το ήθελαν από τους πανηγυρισμούς στο τέλος, αλλά και από τις αντιδράσεις τους στη διαδικασία των πέναλτι. Άλλωστε, η χρονιά δεν ξεκίνησε καλά.

Ήταν επομένως μία μεγάλη ευκαιρία γι' αυτούς. Συν τοις άλλοις, είναι ένας τίτλος. Όπως και να έχει. Ακόμη κι αν λέγεται Σούπερ Καπ.

Δεν είναι λίγο πράγμα. Έτσι, πιστεύω, ότι "μεγαλώνει" και γιγαντώνεται μία ομάδα. Μαζεύοντας, ότι υπάρχει στο στερέωμα από πλευράς τίτλων. Θέλει τη νίκη ακόμη και στα φιλικά παιχνίδια. Παίζει πάντα για τη νίκη, στην πράξη και όχι στα λόγια.

Καταλήγοντας, μου μένει πάντως το ερώτημα γιατί εμείς ως χώρα, ως ποδόσφαιρο δε διοργανώνουμε έναν τέτοιο θεσμό, όπως το Σούπερ Καπ. Ποιος είναι ο λόγος; Και... δεν λέω να πάμε στο Κατάρ ή κάπου αλλού προσιτά, γιατί η Super League δεν είναι Serie A, αλλά να κάνουμε ένα παιχνίδι τέλος πάντων, που θα επιφέρει και έναν τίτλο.

Μικρή σημασία, μπορεί να έχει για κάποιους ή άλλος μπορεί να πει τόσα προβλήματα έχουμε, αυτό μας μάρανε, ωστόσο πιστεύω ότι οι άλλοι που το κάνουν, κάτι μπορούν να ξέρουν καλύτερα.