Η διαχείριση του… «δεν κάναμε τίποτα»

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΓΚΟΥ

Όταν πετυχαίνεις κάτι, και είσαι στην αρχή του δρόμου, ένα μεγάλο στοίχημα είναι το πώς θα καταφέρεις –πειστικά- να συμπεριφερθείς σαν… «δεν έκανα και τίποτα». Και πρώτα από όλα να πείσεις τον εαυτό σου για αυτό. Ο Ηρακλής, με την αγωνιστική συμπεριφορά που είχε –και- στο Αιγίνιο, φάνηκε ότι δουλεύει για το πετύχει –και- αυτό.

Είναι ανθρώπινο (δυστυχώς όμως, όχι πάντα ώριμο) να υπάρχει μια ροπή προς τον ενθουσιασμό. Ο Ηρακλής τον έχει ανάγκη αυτόν τον ενθουσιασμό, μετά από όσα έχει περάσει τα προηγούμενα χρόνια. Η ομάδα όμως κρατιέται για να μην «ποτιστεί» με λάθος τρόπο.

Από τη μια, με τα αποτελέσματα, θέλει να πάρει (και παίρνει) ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Και την ίδια στιγμή (οφείλει να) τα ξεχνά και (οφείλει να) μπαίνει στο κάθε –επόμενο- παιχνίδι σαν να ξεκινά από την αρχή. Χωρίς εφησυχασμό.

Αυτό κάνει ο Ηρακλής μετά από κάθε νίκη που πετυχαίνει. Πολύτιμο και καλείται να μην το χάσει.

Παρεμπιπτόντως, ούτε στο Αιγίνιο είχε νικήσει ο Ηρακλής την προηγούμενη σεζόν. Αρα το «4 στα 4» που έχει, τον βάζει στο «+8», σε σχέση με τα αποτελέσματα στους ίδιους αγώνες την προηγούμενη σεζόν. Τότε που είχε: ισοπαλία με τον Πιερικό και ήττες με Τύρναβο και Αιγινιακό. Επίσης, πριν νικήσει τώρα τον Ολυμπιακό Βόλου, είχε μετρήσει τρεις σερί εντός έδρας ήττες από τη θεσσαλική ομάδα. Κι όλα αυτά, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να παίζει και ποδόσφαιρο. Είναι σημαντικό να πιστεύεις στη δουλειά που κάνεις και να το βγάζεις στο γήπεδο.

Συνάμα, συμπεριφέρθηκε με ουσία απέναντι σε ένα από τα μείζονα ερωτήματα του καλοκαιριού. Πώς θα συμπεριφερθεί δηλαδή αγωνιστικά αν δεν παίζουν οι τρεις Αργεντινοί. Ο Ηρακλής, σε αυτά τα παιχνίδια, κατάφερε να βάλει βάσεις για να το διαχειρίζεται –επί πρακτέου- και αυτό.