Η Αλεξίου με τις καθαρίστριες,η Βίσση με Κοντσίτα και η δύναμη της μουσικής
«Απόψε είμαστε όλοι καθαρίστριες»: Με αυτή τη φράση άνοιξε η Χαρούλα Αλεξίου τη συναυλία και εμφανίστηκε στη σκηνή φορώντας στο δεξί της χέρι ένα πλαστικό γάντι, σαν αυτό που φορούσαν και οι καθαρίστριες! Στο τέλος της συναυλίας ανέβηκαν μαζί της στη σκηνή και τραγούδησαν…
… Άλλοι μιλάνε ακόμη για την συναυλία της Βίσση- Κοντσίτα στην Μύκονο και άλλοι κατηγορούν την Χαρούλα για έσχατο λαϊκισμό.
Και η Σοφία Βούλτεψη, τα δικά της… Είναι, λέει, «ύβρις» να ασχολούμαστε ακόμη με τις καθαρίστριες! Άκουσον άκουσον! Γιατί, σου λέει, «όλοι είμαστε καθαρίστριες, αλλά δεν είμαστε όλοι κρατικοί υπάλληλοι». Και πόσο ακόμη να ασχοληθούμε με αυτήν την κατηγορία αγωνιζόμενων; Για την συναυλία ούτε λόγος… «Πέρασε και δεν ακούμπησε», μάλλον, δεν ‘πα να εμφανίζεται η «κάθε Χαρούλα» σε συναυλία αλληλεγγύης. Και ας μαζεύτηκαν χιλιάδες κόσμου στο σύνταγμα για συμπαράσταση στον αγώνα που μετράει πλέον περισσότερους από 10 μήνες (στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 η κυβέρνηση απέλυσε 595 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών), εμείς κουραστήκαμε πια! «Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια» που λέει και ο Μάλαμας. Για άλλους λόγους βέβαια…
Από την άλλη πάλι, όπως προείπαμε, είναι κ αυτοί που ούτε καν αντιλήφθηκαν ότι έγινε τέτοιου είδους συναυλία. Μένουν σε ένα άλλο «μεγάλο» συναυλιακό γεγονός. «Βίσση- Κοντσίτα» στην Μύκονο, με τιμές 250-450 ευρώ το άτομο για να απολαύσει κανείς το σόου! Μιλάμε για μεγάλη ζωή! Μα φυσικά, αφού το «Successstory» συνεχίζεται…
Πάντως, η Χαρούλα κατηγορήθηκε για «κομματική ομπρέλα» και «γάντι επανάστασης», προκειμένου να προωθήσει τη νέα της δισκογραφική δουλειά.
Το ζήτημα δεν είναι να μιλήσουμε για ακόμη μια φορά για την απολιτίκ στάση που προωθείται -επί δεκαετίες τώρα- με event του τύπου της Μυκόνου, ούτε και να αναδείξουμε τα κίνητρα που ώθησαν την Χάρις Αλεξίου να είναι το κεντρικό πρόσωπο σε μια συναυλία που συγκαταλέγεται στα μουσικά-πολιτικά γεγονότα του καλοκαιριού.
Να θυμηθούμε ότι πριν αρκετό καιρό, μια νέα εγχώρια μπάντα, οι ElectricLitany, ακύρωσε τις συναυλίες της σε Πειραιά και Βόλο, λόγω των εκλογικών αποτελεσμάτων στις αυτοδιοικητικές εκλογές και της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Σωστό ή λάθος, δεν είμαστε εδώ για να τους κρίνουμε. Τότε υπήρξαν εκείνοι που τους αποθέωσαν, ξαφνικά η μπάντα απέκτησε μεγάλη αξία (τόσο ιδεολογικά, όσο και… μουσικά, ανεξάρτητα αν είχαν ακούσει ποτέ τη δουλειά τους) και υπήρξαν και εκείνοι που θεώρησαν ότι η μπάντα ψάχνει ένα τρόπο για να «κυκλοφορήσει» το όνομά της. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει.
Η μουσική, όπως και κάθε άλλη μορφή τέχνης, έχει πολιτική δύναμη , ή για να είμαστε πιο ακριβείς, έχει και μπορεί να λάβει πολιτική δράση.
Δεν είμαι, ούτε ήμουν ποτέ, φαν της Χαρούλας. Ίσως να προτιμούσα κάποιον νεότερο καλλιτέχνη σε αυτή την συναυλία, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. Ας μάθουμε λίγο να διαχωρίζουμε κάποια πράγματα. Πάντα θα υπάρχουν πολιτικές σκοπιμότητες σε κάποιες κινήσεις. Και εμείς πάντα θα έχουμε την επιλογή να μένουμε στην άσχημη πλευρά μιας κατάστασης. Το ζήτημα είναι ότι η συναυλία είχε δωρεάν είσοδο και αντί για αντίτιμο, κατά τη διάρκεια της συναυλίας για τις καθαρίστριες που αγωνίζονται, συγκεντρώθηκαν τρόφιμα για τα παιδιά της Γάζας. Αυτό είναι που πρέπει να ακουστεί. Γιατί εκεί πλέον οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 1000. Πριν μερικές ημέρες, καλλιτέχνες από την Ισπανία (όπως η Πενέλοπε Κρουζ, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο Χαβιέ Μπαρδέμ) κατήγγειλαν την στάση του Ισραήλ και ύψωσαν την φωνή τους, στέλνοντας αίτημα στην Ε.Ε να σταματήσει η «γενοκτονία» στη Λωρίδα της Γάζας. Οι καλλιτέχνες είναι κοντά στο λαό και μπορούν να μιλήσουν πιο «δυνατά» κάποιες φορές. Ας μείνουμε σε αυτό.
