Η 4η Ιουλίου, οι υπερβολές και οι μύθοι της Εθνικής
Θυμάμαι στις 4 Ιουλίου του 2004, παρουσιαστής ων των έκτακτων εκπομπών της ΕΤ 3 για το Euro της Πορτογαλίας είχα καλεσμένο τον Γιώργο Κωστίκο. Για το γούρι οι συνάδελφοι καθόμασταν στις ίδιες ακριβώς θέσεις σε όλα τα παιχνίδια. Πέντε λεπτά αφού άρχισε το δεύτερο ημίχρονο, ήρθε ο προσκεκλημένος. Και από ευγένεια πήγα μέχρι το κυλικείο για να του προσφέρω έναν καφέ. Το γκολ του Χαριστέα ποτέ δεν το είδα στην τηλεόραση live. Από τότε έπαψα να πιστεύω στα γούρια. Και πάντοτε παρήγγελλα σε ντιλιβερά.
Υπάρχουν κάποιες ημερομηνίες τις οποίες έχεις ως ορόσημο. Στον ελληνικό αθλητισμό όμως έχουμε ως σημείο αναφοράς την 14η Ιουνίου κι όχι την 4η Ιουλίου. Γιατί η πρώτη φορά που κατέβηκε κόσμος στο πεζοδρόμιο ήταν στη διάρκεια του Eurobasket της Αθήνας. Και ο πρώτος μυθικός ήρωάς του ήταν ο Γκάλης κι όχι ο Ζαγοράκης. Την 4η Ιουλίου ακόμη τη συνδυάζουν οι περισσότεροι με την ημέρα ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Η Εθνική όμως όσο κι αν στη διάρκεια ενός πρωταθλήματος λοιδωρείται, ακόμη κι αν χρησιμοποιείται ως ανακουφιστήριο των διεστραμμένων παραγόντων του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, στην κοινή γνώμη παραμένει σε υπόληψη.
Τις υπερβολές τις σιχαίνομαι όσο τις κατσαρίδες. Η υπερβολή με την αθλητική επιτυχία όμως είναι σιαμαία. Η μεγαλύτερη από αυτές είναι ότι η Ελλάδα είναι μόλις μια χώρα 10 εκατομμυρίων γι αυτό τα έβαλε με τη σοβιετική «αρκούδα» το 1987 και τη νίκησε, όπως αντιμετώπισε την ντριμ τιμ στη Σαϊτάμα το 2006 και τη νίκησε επίσης. Οπως κατατρόπωσε όλη την Ευρώπη το 2004 και πάλι επικράτησε. Αν το κριτήριο αξιοσύνης είναι πληθυσμιακό τότε η Ουρουγουάη ουδέποτε θα έφτανε δυο φορές στην κατάκτηση παγκοσμίου κυπέλλου έχοντας τρεις φορές λιγότερους κατοίκους από εμάς, δε θα αποκλειόμασταν από τη κατά δυόμισι φορές μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό Κόστα Ρίκα και η Κίνα θα έπρεπε να σαρώνει σαν τυφώνας στο πέρασμά της όλα τα αθλήματα. Ολυμπιακά και μη…
Ο δεύτερος και ίσως μεγαλύτερος μύθος όμως αφορά στον πολυθρύλητο καθρέπτη ο οποίος ενσαρκώνεται στο πιο απεχθές κλισέ «η εθνική είναι ο καθρέπτης του ελληνικού ποδοσφαίρου/μπάσκετ). Η εθνική σε καμία χώρα δεν αποτελεί τη μικρογραφία ενός πρωταθλήματος. Είναι μια ομάδα ανθρώπων που η συγκυρία τους ενώνει όλους σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο πολλαπλασιάζοντας τις πιθανότητες διάκρισής τους σε αθλήματα όπου οι διαφορές σε υψηλό ανταγωνιστικό επίπεδο είναι αδιόρατες. Αυτό συνέβη το 2004, αυτό το 1987, το ίδιο το 2005 στο Βελιγράδι αυτό είδαμε και στο εφετινό Μουντιάλ. Το στοίχημα όμως δεν κερδήθηκε. Με εξαίρεση το 1987 όταν το μπάσκετ κατόρθωσε να μπει στο πετσί του Ελληνα φίλαθλου προσαρμόζοντας πια την αθλητική παιδεία του στα πρότυπα των αθλητών εκείνης της εποχής όπου Γκάλης και Γιαννάκης ξεχώριζαν για τον επαγγελματισμό τους παντού, ούτε το 2004 αποκατέστησε, ούτε ακόμη και η εφετινή επιτυχία της εθνικής θα διορθώσει τα κακώς κείμενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Δεν πρόκειται να βελτιωθούν οι υποδομές, τα γήπεδα θα παραμείνουν χώροι εκτόνωσης και όχι αναψυχής των φιλάθλων και οι γονείς θα εξακολουθούν να απωθούνται από την ιδέα να αφήσουν τους πιτσιρικάδες τους για να μπουν σε ένα ελληνικό γήπεδο. Οι υπερβολές των ηρωικών κατορθωμάτων της εθνικής σε αθλητικές αναμετρήσεις ενίοτε αναπληρώνουν την ανάγκη ψυχικής ανάτασης του φιλάθλου. Η διάρκειά της όμως είναι τόσο μικρή όσο ακριβώς και η διαδρομή από την τηλεόραση στο κυλικείο. Και τόσο κακορίζικη όσο να μη δεις «ζωντανό» το γκολ του Χαριστέα.
