H Super League θέλει πατρίκιους και πληβείους

Να λοιπόν που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την πρεμιέρα του Πρωταθλήματος της SuperLeague. Πέντε και σήμερα απομένουν προκειμένου να αρχίσει να κυλάει και πάλι η μπάλα στο χορτάρι των ομάδων της μεγάλης κατηγορίας, για την αγωνιστική περίοδο 2015-16.

Παρότι ξοδεύτηκαν κάποιες ημέρες εν μέσω καλοκαιριού με το capitalcontrols, την ψήφιση των μνημονίων και το δημοψήφισμα, εκτιμώ ότι οι ποδοσφαιρόφιλοι δεν έχασαν το ενδιαφέρον τους για τη μεγάλη τους αγάπη. Μπορεί να πέρασαν στιγμές που η καθημερινότητα πήρε μεγαλύτερο κομμάτι από το ενδιαφέρον τους, αλλά από τον σκληρό δίσκο των συναισθημάτων τους ποτέ δεν σβήστηκε η μεγάλη τους αγάπη, το ποδόσφαιρο.

Είναι φυσιολογικό πλέον, όσο πλησιάζει η ημέρα της πρεμιέρας, τώρα που τελειώνουν και τα μπάνια του λαού, να ανεβαίνει η αδρεναλίνη του κόσμου. Των ίδιων ανθρώπων που παθιάζονται με την ομάδα τους, που απογοητεύονται και κυρίως θυμώνουν από το πέπλο της ανισονομίας που σκεπάζει το ελληνικό ποδόσφαιρο και δημιουργεί αρρωστημένες καταστάσεις. Ένα μοντέλο «αφεντικών» και «υπηρετών» του αρχηγού με στόχο την επιβίωση. Μία οργανωτική πυραμίδα λειτουργίας του ποδοσφαιρικού συστήματος στην οποία ταιριάζει γάντι η παροιμία: Οποιος βγαίνει από το  μαντρί τον τρώει ο λύκος του συστήματος.

Το ποντάρισμα είναι άσπρο ή μαύρο και διλήμματα τα οποία έχουν να κάνουν με την ποιότητα του παραγόμενου ποδοσφαιρικού προϊόντος, την ασφάλεια των θεατών, την καταπολέμηση της βίας, τη δημιουργία υπεραξίας στο ποδοσφαιρικό θέαμα, ουδέποτε προβλημάτισαν τους ιδιοκτήτες των ομάδων. Οι τελευταίοι «καίγονται» για τα προβλεπόμενα έσοδα από την τηλεόραση και τους χορηγούς και αδιαφορούν για όλα τ’ άλλα. Για τα λεφτά καίγεται ο Ολυμπιακός που κυνηγάει με κάθε τρόπο τη συμμετοχή στους ομίλους του ChampionsLeagueκατακτώντας το εγχώριο Πρωτάθλημα, για τον ίδιο λόγο «σκοτώνονται» οι ομάδες της FootballLeagueγια την άνοδο στην SuperLeague. Τουλάχιστον 2 εκ. ευρώ ήταν, μέχρι πέρυσι, η διαφορά των εσόδων για τις ομάδες που ανέβαιναν από  την FootballLeagueστην SuperLeague, ποσό που μόνο ευκαταφρόνητο δεν το θεωρεί κάποιος. Όταν μάλιστα μαζί με τα χρήματα οι εμπλεκόμενοι στην ομάδα κερδίζουν και δόξα, λογικό είναι, να παίζουν τα ρέστα τους για την άνοδο στην κατηγορία των μεγάλων.

Ο καθένας κοιτάει την δουλειά του, αλλά όλοι βλέπουν μέχρι την μύτη τους. Το εγχώριο ποδοσφαιρικό προϊόν για να κερδίσει και πάλι την πλατιά μάζα των φίλων του  χρειάζεται αναβάθμιση κι αυτή δεν έρχεται με τις υπάρχουσες πολιτικές ή με τον προβιβασμό των ομάδων που ξοδεύουν μόνον αυτά που εισπράττουν, που αγωνίζονται μεταξύ γνωστών και φίλων και στην ουσία δεν εξυπηρετούν την πρόοδο του αθλήματος.

Οι εταίροι της SuperLeagueδύσκολα θα πάρουν από μόνοι τους σοβαρές αποφάσεις για την πρόοδο του ποδοσφαίρου, καθώς τα «αφεντικά» θέλουν να έχουν παρουσία στην κατηγορία οι ομάδες-δορυφόροι. Σ’ αντίθετη περίπτωση, σε μία χώρα με άλλη αντίληψη για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Θα συνεργάζονταν Ε.Π.Ο., SuperLeagueκαι FootballLeague, ώστε να οργανώσουν τις δομές των κατηγοριών και οι ομάδες που θα προβιβάζονται να έχουν ένα σοβαρό οικονομικό μαξιλάρι ενίσχυσης από την διοργανώτρια, και όχι ψιχία, ώστε να υπάρχει ένας σοβαρός ανταγωνισμός και όχι σχέση πατρικίων και πληβείων.