Ο γκολτζής, το κλασικό 10άρι και το στοίχημα της «χημείας»
Να είναι διεμβολιστής, να είναι καλός στο ένας προς έναν, να είναι ταχύς, να είναι γκολτζής, να είναι δεξιοτέχνης, να παίζει και δεύτερος φορ. Αυτά θέλουν από τον επιθετικό που προσπαθούν να αποκτήσουν ο Μίχελ και ο Ιβιτς, για να προσθέσουν στο ρόστερ του ΠΑΟΚ έναν φορ με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον Στέφανο Αθανασιάδη, ώστε να μπορούν ακόμη και να συνυπάρχουν οι δυο τους στην ενδεκάδα.
Εδώ που τα λέμε, σαν πολλά ζητάνε. Είναι σα να ψάχνουν να βρουν κάποιον Σουάρες, ή κάποιον Βάρντι, έστω. Αλλά, καλύτερα να βάζεις ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων και των αναζητήσεών σου, παρά να συμβιβάζεσαι με μετριότητες. Μακάρι να βρει ο ΠΑΟΚ έναν τέτοιου τύπου επιθετικό κι ας μην είναι ούτε Σουάρες, ούτε Βάρντι. Ας είναι εφάμιλλος ή και ανώτερος από τον αντίστοιχο παίκτη του Ολυμπιακού. Γιατί του Ολυμπιακού; Γιατί προσωπικά πιστεύω ότι για να να γίνει ο ΠΑΟΚ πρωταθλητής, πρέπει να συγκροτήσει ρόστερ εφάμιλλο ή ανώτερο του Ολυμπιακού.
Πολύ σημαντική είναι επίσης η απόφαση των ανθρώπων του ΠΑΟΚ να αποκτήσουν έναν επιτελικό χαφ. Είναι κι αυτή η ανάγκη αυτονόητη, μόνο που εδώ και τέσσερα χρόνια κανείς δεν την αισθανόταν. Ούτε οι προπονητάδες, ούτε οι τεχνικοί διευθυντάδες. Αποκτήθηκαν, βέβαια, ο Νομπόα και ο Νάτχο, αλλά κανείς από τους δύο δεν είναι καθαρόαιμο «δεκάρι». Είναι λίγο από 10, λίγο από 8 και λίγο από 6. Αφήστε που και οι δύο ήρθαν να παίξουν στον ΠΑΟΚ έχοντας στον νου τους το επόμενο βήμα…
Με έναν κλασικό ποιοτικό επιτελικό χαφ ο ΠΑΟΚ θα ενισχυθεί αφάνταστα. Θεωρητικά, θα λύσει το μόνιμο πρόβλημα που έχει στην ανάπτυξη του παιχνιδιού και στη δημιουργία ευκαιριών. Αν και για να αποδώσει ο επιτελικός χαφ, πρέπει να συμπληρώνεται ιδανικά από τους άλλους μέσους. Το καλύτερο παράδειγμα έρχεται από τον ίδιο τον ΠΑΟΚ, τη μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του ’70. Χωρίς Τερζανίδη και Σαράφη, δεν θα μπορούσε ο Κούδας. Ούτε η φοβερή δουλειά του Τερζανίδη και του Σαράφη θα δικαιωνόταν αν δεν υπήρχε ο Κούδας.
Με άλλα λόγια, σαφώς θα ήταν επιτυχία να αποκτηθεί ένας γκολτζής επιθετικός, σαφώς θα ήταν επιτυχία να αποκτηθεί ένας καλός οργανωτής, σαφώς θα ήταν επιτυχία να αποκτηθούν γενικά ποιοτικοί παίκτες, αλλά ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία θα είναι να πετύχει η «χημεία». Οι παίκτες σε κάθε γραμμή και όλες οι γραμμές μαζί, να λειτουργήσουν άψογα σαν σύνολο.
Αυτό δεν είναι στοίχημα που καλείται να κερδίσει μόνο ο Ιβιτς με το μοντάρισμα της ομάδας και τη διαχείριση των παικτών. Είναι στοίχημα που κατ’ αρχήν πρέπει να κερδηθεί με τις εύστοχες επιλογές στις μεταγραφές. Διότι για να πετύχει η συνταγή πολλά πρέπει να συντρέξουν. Πέρα από τα καθαρά ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά κάθε παίκτη, «μετράνε» η προσωπικότητά του, ο χαρακτήρας του, η συμπεριφορά του και το αν είναι ταγμένος στο όφελος της ομάδας και όχι του εαυτού του…
