Για όλα φταίει ο Ανδριανός

Βρήκαμε, λοιπόν, ποιο είναι το σημαντικότερο απ’ όσα έπρεπε να μας απασχολήσουν, με αφορμή το θάνατο του Κώστα Κατσούλη: η απόφαση του υφυπουργού Αθλητισμού, Γιάννη Ανδριανού, να σταματήσει κάθε αγωνιστική δραστηριότητα από χθες μέχρι και την Κυριακή.

Ναι, αυτό ήταν που ενόχλησε τους περισσότερους από αυτούς που προβληματίστηκαν χθες. Ουδείς ασχολήθηκε με τους λόγους για τους οποίους έφυγε από την ζωή ο άνθρωπος. Ουδείς ασχολήθηκε με την παντελή έλλειψη βούλησης από όλους τους εμπλεκόμενους να ασχοληθούν σοβαρά με το φαινόμενο της βίας, εξαιτίας της οποίας θρηνούμε και νεκρούς στον ελληνικό αθλητισμό.

Ουδείς μπήκε στον κόπο να μιλήσει για ευθύνες, να επιμερίσει ευθύνες, να αναλάβει ευθύνες. Ουδείς είχε κάτι καινούργιο να πει σε σχέση με το πώς φαντάζεται ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί και να λυθεί το πρόβλημα.

Ολοι έλεγαν για τον «ανίκανο υπουργό», για τον «υποκριτή υπουργό», για τον «αόρατο υπουργό», για τον «ανύπαρκτο υπουργό». Ελεγαν τα εύκολα, δηλαδή.

Διότι στην Ελλάδα, όλοι είμαστε πρώτοι στα εύκολα. Είμαστε οι καλύτεροι στα εύκολα. Δεν υπάρχει σαν εμάς πουθενά στον κόσμο, όταν θέλουμε να στοχοποιήσουμε έναν, να του τα φορτώσουμε όλα και οι υπόλοιποι να βγάλουμε την ουρά μας απέξω.

Μεταξύ αυτών που κατακεραύνωναν χθες τον Ανδριανό, υπήρχαν πάρα πολλοί οι οποίοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, διότι χρόνια τώρα, με όσα λένε και όσα κάνουν εξωθούν ανεγκέφαλους σε βίαιες πράξεις. Κι όμως, ως τιμητές των πάντων, κατηγορούσαν τον Ανδριανό που δεν σκέφτηκε κάτι έξυπνο να κάνει.

Απίστευτη υποκρισία, φοβερός λαϊκισμός.

Κανένας δεν ασχολείται με την ουσία. Ούτε, φυσικά, ο υπουργός. Όχι γιατί αποφάσισε την αναβολή των πρωταθλημάτων, αλλά γιατί δεν δούλεψε, όπως και οι περισσότεροι από τους προκατόχους του, ώστε να γίνουν πράγματα που θα δημιουργούσαν άλλες συνθήκες στα γήπεδα, προκειμένου να μην θρηνούμε θύματα.

Όμως, όταν έχεις έναν θάνατο, ο οποίος προκλήθηκε από θανάσιμο τραυματισμό εξαιτίας συμπλοκής σε ποδοσφαιρικό γήπεδο, δεν γίνεται να ασχολείσαι με μια τυπική απόφαση ενός υπουργού. Δεν μπορεί να ασχολείσαι με μια απόφαση που λαμβάνεται σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του νεκρού.

Δεν γίνεται να συνδέεις αυτή την απόφαση με ένα ντέρμπι που επρόκειτο να γίνει σε λίγες μέρες. Δεν γίνεται να συνωμοσιολογείς και να αφήνεις να εννοηθεί ότι χρησιμοποιήθηκε ο θάνατος ενός οπαδού για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μιας ομάδας.

Επειδή ξέρω πάρα πολύ καλά πώς σκέφτονται και πώς λειτουργούν οι περισσότεροι από αυτούς που ανήγαγαν σε μείζον θέμα την απόφαση του Ανδριανού και ασχολήθηκαν με το δένδρο και όχι με το δάσος, μπορώ με απόλυτη σιγουριά να σας διαβεβαιώσω ότι μετά από μερικές μέρες θα συνεχίσουν να λένε και να κάνουν πράγματα που θα οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη δημιουργία συνθηκών για να έχουμε κι άλλα θύματα στα γήπεδα.

Αυτοί, όμως, ποτέ δεν θα φταίνε. Θα φταίει ο υπουργός, θα φταίει η αστυνομία. Αυτοί, εξάλλου, δεν είναι που συνήθως τους τα φορτώνουμε όλα;

Λες και η αντιμετώπιση της βίας είναι μόνο θέμα ενός υπουργού, ή μόνο της αστυνομίας. Λες και δεν πρέπει να υπάρξει μια ευρύτατη συνεννόηση και συμφωνία. Λες και δεν πρέπει να πάψουν να προκαλούν με τις δηλώσεις τους οι παράγοντες, οι οπαδικές εφημερίδες με τα πρωτοσέλιδά τους.

Λες και δεν πρέπει να ελεγχθεί, επιτέλους, το διαδίκτυο, όπου ο καθένας λέει ό,τι μπούρδα του κατέβει στο κεφάλι, λες και δεν πρέπει να απαγορευτούν οι οπαδικές εκπομπές, να μπει φρένο στον κάθε ανόητο που εκμεταλλεύεται τη δυνατότητα να μιλήσει σε μια ραδιοφωνική εκπομπή και να πει μόνο σαχλαμάρες.

Γι’ αυτά, όμως, δεν μιλάει κανείς. Διότι για να τα κάνεις αυτά, πρέπει να είσαι αποφασισμένος να συγκρουστείς. Ενώ, όταν τα φορτώνεις όλα σε έναν υπουργό, είσαι ωραίος. Πηγαίνεις με το ρεύμα, γίνεσαι αρεστός και όλα είναι μια χαρά.

Μέχρι το επόμενο κρούσμα βίας, όταν πάλι θα βρεις κάπου να το φορτώσεις. Και η ζωή συνεχίζεται. Για όσους θα φεύγουν σώοι από το γήπεδο…