Για μερικά δευτερόλεπτα σιγής

Η ιστορία του λεπτού της σιγής χρονολογείται από την εποχή των κουακέρων (moment of silence) πριν από τριακόσια χρόνια, την οποία υιοθέτησαν οι Αμερικανοί στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και την μεταλαμπάδευσαν στην Κοινοπολιτεία.

Και επειδή στην Κοινοπολιτεία το ποδόσφαιρο θεωρούνταν κάτι περισσότερο από θέαμα, οι άνθρωποι του αθλητισμού το προσάρμοσαν με κάποιες παραλλαγές. Οπου η βασικότερη ήταν η συρρίκνωση της διάρκειας του περίφημου λεπτού σιγής. Εκτοτε, ο υποτιθέμενος φόρος τιμής που αποτίεται στη μνήμη αποθανόντων, κυμαίνεται από είκοσι δευτερόλεπτα άντε στην καλύτερη μισό λεπτό. Κι αυτό υπό το φόβο μιας επαπειλούμενης αποδοκιμασίας από τον ανεξέλεγκτο όχλο της εξέδρας.

Όπως θα μπορούσε να κρατηθεί ενός λεπτού (δηλαδή είκοσι δευτερολέπτων) σιγή, στο ΣΕΦ, με το ίδιο σκεπτικό θα έπρεπε να τηρηθεί και πριν από τη χθεσινή συνεδρίαση της Λίγκας. Ο σεβασμός στη μνήμη ενός νεκρού δεν μετριέται με σεβασμόμετρο, ούτε αποτίεται φόρος με το στανιό. Το πρωτάθλημα διακόπηκε επειδή πέθανε άνθρωπος από επεισόδια στην Κρήτη κι επειδή ξυλοφορτώθηκε διαιτητής ο οποίος θα μπορούσε να έχει χειρότερη μοίρα. Η ανθρώπινη ζωή δεν αναπληρώνεται. Το προλαμβάνειν προτιμάται. Κι εν προκειμένω, το προλαμβάνειν είναι το προνόμιο μιας εμπνευσμένης διοίκησης. Και νέα διοίκηση έχουμε από χθες στην Λίγκα.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τη χθεσινή συνεδρίαση της Λίγκας θυμίζουν την επομένη ημέρα βουλευτικών εκλογών όπου όλες οι παρατάξεις είναι ευχαριστημένες. Οι νικητές, οι ηττημένοι, οι αδιάφοροι, όλοι στο όνομα της Δημοκρατικής βούλησης του λαού, δηλώνουν ικανοποίηση με το χαμόγελο της Τζοκόντας. Το κόκκινο κόμμα για την επιλογή του προέδρου, το ασπρόμαυρο γιατί «πέρασαν» οι θέσεις, το πράσινο γιατί πούλησε μούρη με την σαφή άρνηση, τα μικρομεσαία γιατί συνυπολογίζονται ως «παίκτες» στο powergame και η ΕΠΟ γιατί ικανοποιείται από το «paper» το οποίο – υποτίθεται ότι - την αποκαθιστά.

Είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι στραβά αρμενίζουμε όχι μόνο επειδή κανείς δεν πιστεύει την ειλικρινή πρόθεση των επικεφαλής των συλλόγων να παίξουν παιχνίδι στα ίσια αλλά κυρίως διότι πάντοτε ακολουθούν τις εξελίξεις. Δεν τις προλαμβάνουν. Κι αυτό στην επιχειρηματική γλώσσα συνιστά αιτία απόλυσης. Εκτός αν πιστεύει κανείς ότι με το πρώτο φαλτσοσφύριγμα, δε θα διαβάσει στα sites κάποια ανακοίνωση του Πανόπουλου, θα σιωπήσει ο Αλαφούζος ή θα ομολογήσει Mea Culpa ο Μαρινάκης.

Μια καλή αρχή θα ήταν ενός λεπτού σιγή πριν τη συνεδρίαση. Προκαταβολικά γι αυτά που θα έρθουν δίκην φόρου τιμής στο πτώμα που διοικούν. Ας ήταν και είκοσι δευτερολέπτων. Αλλωστε δε θα είχαν να φοβηθούν τις αποδοκιμασίες του όχλου. Η ιστορία θα τους το συγχωρούσε…