Για έναν μεγάλο ΠΑΟΚ τουλάχιστον 15 παίκτες…

Moυ έλεγαν φίλοι ότι στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο, για πρώτη φορά, μετά από καιρό, δεν είχε πολλούς ΠΑΟΚτσήδες σε μαγαζιά στα οποία συγκεντρώνονται φίλαθλοι για να δουν ένα ματς από την τηλεόραση. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι είχαν προηγηθεί οι δύο καλές εμφανίσεις και οι άνετες νίκες με την Καλλονή και τον Παναιτωλικό.

«Ξενερωμένος» είναι ο κόσμος του ΠΑΟΚ και όσο καλοκαιριάζει, σιγά – σιγά, φοβάμαι ότι θα προτιμάει να διασκεδάζει διαφορετικά από το να πηγαίνει στην Τούμπα ή να «σκοτώνει» δυο ώρες μπροστά στην τηλεόραση για να δει αγώνα.

Λογικό. Να δει τι; Τον ΠΑΟΚ να προσπαθεί να μπει στα πλέι οφ; Η να προσπαθεί στα πλέι οφ να κάνει το περίπου ακατόρθωτο, ανατρέποντας το βαθμολογικό ντεζαβαντάζ με το οποίο θα σταθεί στην αφετηρία.

Λέω λογικό γιατί οι μεν παλιότεροι, που έχουν «χορτάσει» με καλό ποδόσφαιρο από τον ΠΑΟΚ δεν μπορούν να ανέχονται αδιαμαρτύρητα τους Τσίμιροτ, τους Σάμπο και τους Γκολάσα, οι δε νεώτεροι, που δεν έζησαν τις μεγάλες στιγμές του ΠΑΟΚ, έχουν απογοητευτεί με τις αλλεπάλληλες αποτυχημένες πορείες τα τελευταία χρόνια.

Μεγάλος ΠΑΟΚ ακούν συνεχώς ότι θα γίνει, αλλά μεγάλο ΠΑΟΚ δεν βλέπουν. Κι ύστερα, είναι αυτή η ρημάδα η τηλεόραση, που μεταδίδει αγώνες των μεγάλων ευρωπαικών Πρωταθλημάτων, δείχνοντας ποιο είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο. Η σύγκριση προκαλεί μελαγχολία και απέχθεια για το αποκρουστικό θέαμα που προσφέρεται όχι μόνο από τον ΠΑΟΚ, αλλά, γενικότερα, στα ελληνικά γήπεδα.

Από την άλλη, άντε και μπήκε ο ΠΑΟΚ στα πλέι οφ, άντε και βγήκε και πρώτος. Για τους περισσότερους οπαδούς του, αυτό δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από το αυτονόητο. Το έχουν βαρεθεί το έργο.

Το αφήνουν να ξετυλιχτεί για μία ακόμη φορά και, ανεξάρτητα από το φινάλε, προτιμούν να κάνουν όνειρα για την επόμενη χρονιά, ξανα-ελπίζοντας ότι επιτέλους θα γίνει η αρχή της δημιουργίας μιας πραγματικά μεγάλης ομάδας.

Και, εδώ που τα λέμε, αν δεν ονειρευτούν τώρα, πότε; Τώρα που ο ΠΑΟΚ διαθέτει Ιβάν Σαββίδη, έχει την ευκαιρία να γίνει γίγαντας αγωνιστικά. Χωρίς χρήμα δεν γίνεται μεγάλη ομάδα. Αλλά δεν γίνεται και μόνο με το χρήμα.

Εδώ είναι που «χαλάει» η συνταγή. Ο Σαββίδης δεν βρήκε ακόμη τους ανθρώπους που θα τον βοηθήσουν να κάνει σωστές επιλογές για προπονητή και παίκτες. Δεν είναι απαραίτητο να ξοδέψει μια περιουσία. Αρκεί να επιλέξει εύστοχα τον προπονητή και να κάνει έξυπνες κινήσεις για τη στελέχωση του ρόστερ.

Με εξαίρεση τα πρώτα χρόνια επί Μπατατούδη, ο ΠΑΟΚ ποτέ δεν έκανε μεγάλη ομάδα με πολλά χρήματα, απλούστατα διότι δεν διέθετε χρήματα. Οποτε είχε αξιόλογη ομάδα, την είχε γιατί είχαν γίνει έξυπνες μεταγραφές και γιατί είχαν προωθηθεί καλοί παίκτες από τα σπλάχνα του.

Μια που το πήγαμε εκεί το θέμα, εννοείται ότι, αν μιλάμε για τη δημιουργία ενός ΠΑΟΚ που θα μπορεί να πάρει το Πρωτάθλημα, που θα μπορεί να πάρει το Κύπελλο, που θα μπορεί να διακρίνεται και στο Τσάμπιονς Λιγκ, πρέπει να αποκτηθούν το καλοκαίρι καμιά 15αριά ποιοτικοί παίκτες.

Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Αν μιλάμε για έναν ΠΑΟΚ που θα βολοδέρνει μεταξύ δεύτερης και πέμπτης θέσης, που θα θεωρεί τιμητικό να περνάει σε όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ και που απλώς θα φαντασιώνεται μεγαλεία και δόξες, καλοί είναι και οι υπάρχοντες παίκτες. Τέσσερις-πέντε αρκούν για να γίνει λίγο καλύτερη η ομάδα. Αλλά, φαντάζομαι, δεν είναι αυτή η φιλοδοξία του Ιβάν Σαββίδη, ούτε η επιθυμία του κόσμου του ΠΑΟΚ…