Φλομώσαμε στα ύποπτα, αν είχαμε και καμία απόδειξη…

Αν προσπαθήσει κάποιος να την παρακολουθήσει σε όλες της τις διαστάσεις, θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως έχει εμπλακεί το σύνολο, σχεδόν, των ομάδων που αγωνίζονται στις επαγγελματικές κατηγορίες στην Ελλάδα, χωρίς όμως να υπάρξει ούτε μία για την οποία η έρευνα προχώρησε, απαγγέλθηκαν κατηγορίες, έγινε δίκη και υπήρξαν καταδίκες.

Το μόνο που μένει για το ελληνικό ποδόσφαιρο, με την δημοσιοποίηση κάθε τόσο ύποπτων αγώνων, είναι κι άλλη λάσπη, περισσότερο δηλητήριο, περισσότερη αναξιοπιστία.

Και λέω… λάσπη, διότι για μένα κάθε φορά που οποιοσδήποτε δείχνει κάποιον άλλον ως ύποπτο, χωρίς να τρέξει μια διαδικασία η οποία θα αποδείξει ότι καλά έκανε και τον υποπτευόταν αφού αυτός ήταν υπεύθυνος για παρασκηνιακή δράση ή για διαφθορά, στην ουσία ρίχνει νερό στο μύλο της διατήρησης του κλίματος της σήψης, δεν την πολεμάει.

Οσο, λοιπόν, δεν υπάρχουν οι μηχανισμοί της αθλητικής δικαιοσύνης, της πολιτικής δικαιοσύνης, ή οποιουδήποτε άλλου ο οποίος επί της ουσίας θα επιλαμβάνεται και θα διερευνά σοβαρά κάθε φάκελο που στέλνει η Sportradar (ώστε είτε να ανακαλύπτονται τα στοιχεία της ενοχής, είτε να αποδίδεται καθαρή η ομάδα που θεωρήθηκε ύποπτη αν δεν υπάρχουν ενοχοποιητικά στοιχεία), προτιμότερο θα ήταν να μην δημοσιοποιούνται αυτές οι πληροφορίες.

Από την στιγμή που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε, δεν βοηθάνε ώστε να αποκαλυφθούν περισσότερα στοιχεία και να «δέσουν» κατηγορίες οι δικαστές, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να αποπροσανατολίζουν, να στρέφουν το ενδιαφέρον του κόσμου σε οτιδήποτε άλλο εκτός από το ποδόσφαιρο και να εμφανίζουν την Ελλάδα ως μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στον κόσμο.

Κι αν υπήρχαν καταδίκες, αν αποδεικνυόταν έστω και το 10% από αυτά που εμφανίζονται να έχουν γίνει, ναι, να είμαστε κι εμείς μαζί με τους χειρότερους στον κόσμο.

Αλλά να είμαστε μονίμως κολλημένοι στην συνωμοσιολογία, να θεωρούμε τους 9 στους 10 παράγοντες ύποπτους, να πιστεύουμε πως οι δικαστές εξυπηρετούν συμφέροντα, οι δημοσιογράφοι τους καλύπτουν και τίποτε από όλα αυτά να μην αποδεικνύεται, αυτό κινείται στα όρια του παραλόγου. Οσο κι αν για την δράση ορισμένων ανθρώπων αισθανόμαστε ότι δεν χρειάζεται καμία απόφαση δικαστηρίου για να πειστούμε πως είναι παράνομη…

Παρόλα αυτά, βέβαια, από το να πονηρεύεσαι μέχρι να θεωρείς τα πάντα σάπια και να υιοθετείς ισοπεδωτικές λογικές, έχει διαφορά.

Διότι είναι εύκολο να μιλάς γενικώς και αορίστως για ένα σύστημα, αφού αυτό αρέσει στους περισσότερους.

Ωστόσο, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι οι υπεραπλουστεύσεις, συνήθως, δεν εξυπηρετούν την καταπολέμηση του συστήματος, αλλά την… συντήρησή του.

Επίσης, δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι αυτοί που αναλαμβάνουν το ρόλο του εκδικητή, μπορεί και να μην είναι τόσο καλοί άνθρωποι, αλλά εκτελεστικά όργανα ενός άλλου –εξίσου άθλιου- συστήματος.

Οπότε, ας συνεχίσουμε να πονηρευόμαστε, όμως, να σκεφτόμαστε κιόλας μήπως κάποιες από τις πληροφορίες που με καταιγιστικό ρυθμό μάς έρχονται δεν αποδεικνύουν, σώνει και καλά, ότι κάποιοι είναι διεφθαρμένοι.

ΥΓ.: Αληθεύει ότι ποδοσφαιριστές ομάδας της Superleague κλήθηκαν να καταθέσουν σε δίκη του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας στις 15 Ιουνίου;