Φινάλε με φαρμάκι, τεράστιες οι ευθύνες
Δεν ξέρω, αν και κατά πόσο η κατάκτηση του Κυπέλου, μπορεί να «καλύψει» τον ΠΑΟΚτσή, μετά τα όσα τραγικά και απίστευτα έζησε στη διάρκεια της διαδικασίας των πλέι οφ. Όπως επίσης δεν ξέρω και δεν μπορώ να προβλέψω, με τι είδους κριτήρια τελικά θα γίνει η συνολική εκτίμηση της χρονιάς και τι θα είναι εκείνο που θα μετρήσει περισσότερο στην τελική απόφαση του Ιβγάν, για τον σχεδιασμό της νέας αγωνιστικής περιόδου.
Αν δηλαδή μετά τα όσα ο ίδιος διαπίστωσε και μετά τα όσα βίωσε ιδιαίτερα στη σειρά των αγώνων των πλέι οφ, σε συνδυασμό και με τη διπλή απώλεια των ισάριθμων στόχων (πρωτάθλημα και έξοδο στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ) σε μια χρονιά πραγματική ευκαιρία με ανύπαρκτους και αποδυναμωμένους ανταγωνιστές, πιστεύει ακόμη ότι όλα πήγαν καλά και ότι… η συνέχεια θα πρέπει να έχει το ίδιο πλαίσιο με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Αυτός βέβαια βάζει τα λεφτά, αυτός και θα αποφασίσει. Τους θέλει και τους εμπιστεύεται την επένδυση του; Ας προχωρήσει μαζί τους για να ξαναζήσει εικόνες όπως η χθεσινή (και όχι μόνο) και για να πικραθεί για μία ή και για πολλές ακόμη φορές. Πριν όμως καταλήξει στην απόφαση που όλοι περιμένουμε με αγωνία, ας φροντίσει να συμβουλευτεί κάποιους σοβαρούς γνώστες του ποδοσφαίρου και όχι ιδιοτελείς καιροσκόπους που κινούνται μόνιμα στο παρασκήνιο και του πλασάρουν «ιδέες» και «πρόσωπα» που τους βολεύει.
Ίσως αυτοί που δεν βάζουν το χέρι στο μέλι και είναι μακριά από τις ίντριγκες και τις παρεούλες, να του πουν τι ακριβώς συμβαίνει στο ποδοσφαιρικό τμήμα και τι ήταν αυτό που οδήγησε μονόδρομα σε αυτές τις μεγάλες απώλειες της φετινής χρονιάς. Αρκετές φορές από αυτήν εδώ τη στήλη μιλήσαμε για κάποιες θολές και περίεργες εμμονές, μερικές από τις οποίες «καταδίκαζαν» ή «αναδείκνυαν» στοχοποιημένες περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που έδειχναν να απολαμβάνουν ιδιαίτερες εύνοιες ή αδικαιολόγητες κατά περίσταση στηρίξεις.
Δυσανάλογες ή όχι αντίστοιχες με τις ικανότητες ή τις ανικανότητες τους. Εμμονές που αφορούσαν «μονιμοποιήσεις» και «περιθωριοποιήσεις» αντίστοιχα και επηρέαζαν σοβαρά τη σωστή διαχείριση και αξιολόγηση του υπάρχοντος ρόστερ. Κατά καιρούς αναφερθήκαμε στην απειρία που έδειχνε ο κόουτς, επισημαίνοντας το γεγονός ότι ποτέ δεν αναλάμβανε τις ευθύνες που του αναλογούσαν, επαναλαμβάνοντας αδόκιμες και αντιποδοσφαιρικές συμπεριφορές, που είχαν σαν συνέπεια να διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία του τμήματος. Βέβαια είχε την «ομόθυμη» στήριξη γνωστών κύκλων (ακόμη και δημοσιογράφων) που έσπευδαν πρόθυμα να του συμπαρασταθούν, να τον καλύψουν και μαζί του να σπρώξουν όλα τα στραβά κάτω από το χαλάκι.
Το σαράκι όμως δούλευε και ας μην ήθελαν να το δουν αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για αυτό, αλλά και όσοι τους δικαιολογούσαν. Έφτασαν στο σημείο να αναδεικνύουν «μορφές» και «βασικούς παίκτες», κάποιους που δεν φτουρούσαν στις ομάδες που διαδοχικά τους αποκτούσαν δανεικούς, ενώ στον αντίποδα νέα παιδιά με ταλέντο και μεγάλες προοπτικές, σκούριαζαν στον πάγκο. Δεν μετράμε τα λάθη αν είναι ένα ή δύο ή πολλά, που είχαν σαν συνέπεια μια αποσταθεροποίηση και μια σχετική διάβρωση του έμψυχου υλικού, ούτε τα ονοματίζουμε για να μην χαλαστούμε. Άλλωστε οι γνωρίζοντες ποδόσφαιρο και όχι οι παρασυρόμενοι ευκολόπιστοι και αδαείς, δεν είχαν την ανάγκη να τους τα δείξουμε και να τους τα υπενθυμίσουμε εμείς. Τα έβλεπαν, τα γνώριζαν και ως ένα σημείο τα αποδεχόντουσαν, περιμένοντας να διορθωθούν.
Ωστόσο σήμερα θα θέλαμε με μια απλή ερώτηση στον κόουτς να κλείσουμε αυτό το θέμα της αναφοράς στα λάθη της χρονιάς. Αλήθεια χθες ήξερε τι έκανε; Τίποτα περισσότερο. Αν δεν μπορεί ο ίδιος ας αναλάβουν οι «σοφοί» αναλυτές και συνοδοιπόροι του, οι οποίοι άλλωστε πριν ακόμη καθίσει στον πάγκο και δοκιμαστεί, του είχαν εξασφαλίσει δεκαετές συμβόλαιο από πλευράς Ιβάν. Βέβαια η εικόνα της «μισογεμάτης» χθες Τούμπας σε έναν τόσο σημαντικό αγώνα λέει πολλά. Τα περισσότερα από τα οποία αφορούν την απογοήτευση και το ξενέρωμα των φίλων της ομάδας. Σχετικά με το αγωνιστικό ενενηντάλεπτο θα μπορούσαμε να πούμε μόνο δυο κουβέντες, οι οποίες επικεντρώνονται στον τρόπο που διαχειρίστηκε χθες το παιχνίδι ο Ίβιτς, την δυο φορές πρωτοπορία της ομάδας του (1-0 και 2-1), τις εξωφρενικές αλλαγές του και την ανατροπή και υπέρβαση από τον ελλιπέστατο Παναθηναϊκό. Για τους παίκτες; Ο Μπρκιτς ασταθής και προβληματικός, μάλλον δεν έχει μέλλον στον ΠΑΟΚ.
Ο Κίτσιου ελάχιστα φάνηκε. Ο Κρέσπο; Ήταν και πάλι ο χειρότερος και πλέον επικίνδυνος αμυντικός. Πραγματική κερκόπορτα (οι ΠΑΟΚτσήδες μπορούν να θυμηθούν τον Βιτόρ και πως και γιατί φαγώθηκε όπως και τον Χατζησαΐα, που δεν του δόθηκε ούτε ένα λεπτό συμμετοχής). Η αναφορά για τους υπόλοιπους περιορίζεται σε μοιρασμένες καλές και κακές στιγμές, με τον Ενρίκε να έχει μια θετική εικόνα για τις δυο μεγάλες φάσεις, το δοκάρι και το γκολ που πέτυχε. Η διαιτησία δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα.
Ο επίλογος μας συνδέεται με τον τίτλο μας: Φινάλε της χρονιάς με το φαρμάκι του αποκλεισμού και την απώλεια της χρυσής ευκαιρίας των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ, σε συνδυασμό με τον απίστευτο διασυρμό (μεγάλη αγωνιστική ντροπή) από την πράσινη εφεδρική – σχεδόν – ομάδα. Ευθύνες λοιπόν υπάρχουν και είναι τεράστιες. Οι κατ εξοχήν υπόλογοι (κόουτς και τεχνικός διευθυντής) ας βγουν και ας τις αναλάβουν με θάρρος. Άλλωστε αποτελούν ένα δίδυμο που το συνδέουν πολλά κοινά κι ενδιαφέροντα.
ΥΓ: Για τις χθεσινές δηλώσεις του Ιβάν Σαββίδη θα έχουμε το σχόλιο μας στην αυριανή έκδοση.
INFO
Απίστευτες γκάφες, ασυγχώρητοι ερασιτεχνισμοί, τραγική διαχείριση του ρόστερ με παιδαριώδη και ασόβαρα κοουτσαρίσματα, οδήγησαν στο τραγικό ναυάγιο των πλέι οφ, στην απώλεια της χρυσής ευκαιρίας των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ και στον διασυρμό της ομάδας από τον αποδεκατισμένο Παναθηναϊκό.
