Φαίνεται να βελτιώνεται ο ΠΑΟΚ, αλλά η ενίσχυση δεν παύει να είναι αναγκαία
H εμφάνιση του ΠΑΟΚ στο χθεσινό φιλικό με την Ντνίπρο ήταν πολύ καλή και «σφραγίστηκε» δικαιολογημένα με το εντυπωσιακό 4-1 επί μιας ομάδας που έφτασε στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Ωστόσο… απαγορεύεται η υπεραισιοδοξία, όπως απαγορεύεται και η απαισιοδοξία όταν η εικόνα δεν είναι καλή στα φιλικά παιχνίδια.
Δεν είναι ώρα ούτε για απογοήτευση, ούτε για θριαμβολογίες. Είναι ώρα μόνο για κάποιες διαπιστώσεις. Για κάποια συμπεράσματα, που λένε και οι προπονητές. Και αυτά τα δύο «σοβαρά» φιλικά με την Μπόχουμ και την Ντνίπρο προσφέρονται για κάποιες πρώτες σκέψεις, μολονότι δεν μοιάζουν και σε πολλά μεταξύ τους.
Με την Μπόχουμ ο ΠΑΟΚ έβαζε, αλλά έμπαζε κιόλας. Δέχτηκε τέσσερα γκολ, από τα οποία τα δύο με παιδαριώδη λάθη δικών του παικτών. Χθες, πάλι από προσωπικό λάθος, δέχτηκε μόνο ένα στο τέλος, όταν ήρθαν φυσιολογικά η κούραση και η χαλάρωση με το 4-0 διαμορφωμένο.
Η εικόνα της αμυντικής λειτουργίας του ΠΑΟΚ στο χθεσινό παιχνίδι ήταν πολύ καλύτερη. Βίτορ, Κόστα και Τζαβέλλας έδειξαν ότι μπορούν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητη η απόκτηση ενός ακόμη κεντρικού αμυντικού, που πρέπει μάλιστα να είναι πιο ποιοτικός και από τους τρεις. Ο ΠΑΟΚ θα παίξει σε τρεις διοργανώσεις, θα έχει υψηλούς στόχους και, όπως όλες οι ομάδες, θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει προβλήματα με απουσίες παικτών από τιμωρίες και τραυματισμούς. Οι στόπερ που διαθέτει δεν αρκούν. Δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος. Και αυτό ισχύει και για τους υπόλοιπους συμπαίκτες τους, σε όλες τις γραμμές.
Στα χαφ η αποκάλυψη είναι ο Πέλκας. Φαίνεται ότι ο πιτσιρικάς θα κερδίσει θέση βασικού σε ρόλο οργανωτή, εκτός και αν συνέλθει ο Νομπόα και αποφασίσει να δικαιολογήσει τη φήμη του και τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για να αποκτηθεί. Δεν θα «χαλούσε» κανέναν να υπήρχε στον ΠΑΟΚ ένας ακόμη τέτοιου είδους παίκτης, με δεδομένο ότι ο Μάρτενς δεν μπορεί να ανταποκριθεί, αλλά ξέρουμε όλοι ότι είναι δύσκολο να αποκτηθεί (και να πληρωθεί…) ένα σπουδαίο «10άρι». Από αμυντικά χαφ δεν θα ξεμείνει ποτέ ο ΠΑΟΚ. Εχει μπόλικα. Εκεί δεν θα έχει πρόβλημα, με τον Κάτσε, τον Τζιόλη και τις άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Ο Μυστακίδης, ο Χαρίσης και ο Κοροβέσης δίνουν πολλές υποσχέσεις. Θα είναι πολύ σημαντική υπόθεση να καθιερωθούν τα τρία αυτά ελληνάκια, μακάρι και όλα όσα περιλαμβάνονται στο ρόστερ, δηλαδή ο Κουλούρης, ο Πόζογλου, ο Δεδληγιαννίδης κλπ. Ποιος δεν θα το ήθελε; Και ποιος δεν θα ήθελε να αποκτηθούν ένας ή και δύο ακόμη επιθετικοί, ένας φορ και ένας εξτρέμ; Ο Περέιρα πάει καλά, ο Λούκας δείχνει να έχει διάθεση, ο Σαλπιγγίδης τα δίνει όλα, αλλά ήδη παρουσιάστηκε το πρώτο μεγάλο πρόβλημα με τον τραυματισμό του Αθανασιάδη. Είπαμε: Πολλά είναι τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν στη διάρκεια της σεζόν και για να αντέξει το ρόστερ χρειάζεται να διαθέτει και ποιότητα και βάθος. Πέρσι δεν είχε ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Αν ξεφύγουμε από την αναφορά σε συγκεκριμένους παίκτες, πρέπει να δούμε την αλλαγή στην αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας και, κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να αναπτυχθεί. Ο ένας παίκτης καλύπτει τον άλλο, όλοι τρέχουν, όλοι μαρκάρουν, όλοι παίζουν ρόλο όταν αμύνονται και όταν επιτίθενται. Οι επιθέσεις γίνονται και από τα πλάγια και από τον άξονα και, ίσως το κυριότερο, δεν βλέπουμε πια τις τυφλές «γιόμες» από πίσω που έδειχναν πέρσι αδυναμία και έλλειψη αγωνιστικού πλάνου…
