Φαβορί και αουτσάιντερ στην κόψη του ξυραφιού

Kαθόλου παράξενος δεν θα μου φαινόταν ένας διασυρμός της Πορτογαλίας στο Ευρωπαικό Κύπελλο. Εγραψα πολλές φορές ότι δεν την έχω σε καμία υπόληψη, διότι δεν αρκεί η ατομική ποιότητα των παικτών, αλλά χρειάζεται και η προσωπικότητα που αυτή η ομάδα ουδέποτε έχει, γι’ αυτό και «λυγίζει» μπροστά σε κάθε δυσκολία. Ενίοτε δεν μπορεί να ανταποκριθεί ούτε στα εύκολα, διότι το να προκριθείς χωρίς να έχεις κάνει ούτε μία νίκη με αντιπάλους την Ουγγαρία, την Ισλανδία και την Αυστρία, δεν αποτελεί κατόρθωμα. Κι αυτό το συναρπαστικό χθεσινό ματς θα μπορούσε να οδηγήσει στον αποκλεισμό της Πορτογαλίας αν οι Ούγγροι δεν είχαν το δοκάρι και μία ακόμη κλασική ευκαιρία μετά το 3-3.

Πάντως, εδώ που τα λέμε, γκρεμίστηκε ο μύθος των αμυντικογενών ομάδων του Φερνάντο Σάντος, στον οποίο κάποιοι επέμεναν να πιστεύουν. Πρέπει, κάποια στιγμή, να καταλάβουμε ότι ο κάθε προπονητής επιλέγει το στιλ του παιχνιδιού και τη στρατηγική του όχι με «τυφλοσούρτη», αλλά ανάλογα με τους παίκτες και την ομάδα που διαθέτει. Ο Σάντος και κάθε Σάντος μπορεί να παίζει αμυντικά με την Ελλάδα, όχι όμως και με την Πορτογαλία. Είναι πολύ απλό, νομίζω. Αν ο Ρεχάγκελ πήγαινε στο

Euro του 2004 όχι με την Ελλάδα αλλά με τη Γερμανία, στο ίδιο στιλ θα έπαιζε; Οχι βέβαια.

Στους Ισλανδούς βγάζω το καπέλο. Νίκησαν τους Αυστριακούς και πέρασαν στην επόμενη φάση ως δεύτεροι. Τα φρου - φρου και τα αρώματα δεν παίζουν ποδόσφαιρο. Ποδόσφαιρο παίζουν, εκτός από την ποιότητα, το πάθος, το ομαδικό πνεύμα, η θέληση, ο ενθουσιασμός. Και αυτά τα στοιχεία περισσεύουν στους Ισλανδούς, που, σημειώστε το, προκρίθηκαν αήττητοι.

 Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε στα βραδινά ματς γιατί η στήλη έπρεπε να είναι έτοιμη γύρω στις 9, γι’ αυτό μένω στα απογευματινά. Και λέω ότι αν πρέπει να συγχαρούμε τους Ισλανδούς, ένα μεγάλο «μπράβο» οφείλουμε και στους Ούγγρους, οι οποίοι, με τα ίδια περίπου χαρακτηριστικά, πέτυχαν τον  στόχο τους, περνώντας πρώτοι στον όμιλο και όχι μόνο χωρίς ήττα, αλλά και με μια επική εμφάνιση κόντρα στους Πορτογάλους.  

Οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί και οι Τσέχοι ήταν οι υπόλοιπες μεγάλες απογοητεύσεις του τουρνουά. Η Ουκρανία, μάλιστα, είναι η μόνη ομάδα η οποία έχασε και τα τρία παιχνίδια και η μόνη που δεν πέτυχε ούτε ένα γκολ (!) Αντίθετα, Γερμανία, Πολωνία και Ιταλία δεν δέχτηκαν ούτε ένα γκολ. Για τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, τίποτε το παράξενο, οι Πολωνοί, όμως, εξέπληξαν ευχάριστα τους πάντες με τις δύο νίκες επί των Ουκρανών και των Βορειοιρλανδών και την ισοπαλία με τους Γερμανούς. Να, λοιπόν, ένα πιθανό αουτσάιντερ, μαζί με την πολύ ποιοτική και μαχητική Κροατία.

Επιμένω να θεωρώ μεγάλα φαβορί την Ισπανία (παρά τη «χαζή» ήττα της από την Κροατία) και την Ιταλία. Τη Γερμανία ποτέ δεν μπορείς να την αγνοήσεις, ούτε τη Γαλλία, οπότε δεν βλέπω ποιος άλλος μπορεί να σηκώσει την κούπα, εκτός από αυτούς τους τέσσερις. Βέβαια, έχουμε πλέον ένα θέμα μετά την ήττα της Ισπανίας από την Κροατία. Και το θέμα είναι ο αναπάντεχος πρώιμος τελικός της Δευτέρας μεταξύ Ισπανίας και Ιταλίας. Είναι άδικο μία από τις δύο να αποχωρήσει και να μη μπει ούτε καν στους 8, όμως… ας πρόσεχαν οι Ισπανοί. Οι Ιταλοί έκαναν το καθήκον τους και βγήκαν πρώτοι, χωρίς καν να χρειάζεται να περιμένουν το τελευταίο ματς του ομίλου. Οι Ισπανοί δεν το έκαναν. Και θέλω να πιστεύω ότι δεν στενοχώρησαν μόνο τους δικούς τους, αλλά και τους Ιταλούς, που λογικό ήταν να μην ήθελαν να σκέφτονται ότι ο πρώτος αντίπαλός τους στους νοκ άουτ αγώνες θα είναι οι Ισπανοί.

Από εδώ και πέρα, θα φανεί ποιοι είναι οι πραγματικά δυνατοί. Τα νοκ άουτ παιχνίδια είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Από εδώ και πέρα, φαβορί και αουτσάιντερ θα βρίσκονται κάθε λεπτό, σε κάθε φάση, στην κόψη του ξυραφιού.