Φανατικοί φευγάτης εξουσίας

Δεν είναι εύκολο να παρακολουθήσει κανείς το δρόμο που έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν όσοι ασχολούνται με τον Αρη. Για να ακριβολογούμε με τον ποδοσφαιρικό Αρη. Το περίεργο είναι ότι ενώ όλοι έκαναν λόγο για τα παθήματα του παρελθόντος, δυστυχώς, αυτά επαναλαμβάνονται σαν ίδιο έργο με τις ίδιες διαφημίσεις.

Το καλοκαίρι υπήρξε ο απόλυτος παραλογισμός. Με πρόχειρες διαδικασίες αποφασίστηκε από μια χούφτα ανθρώπους να παραμείνει η ομάδα στη Β’ Εθνική λες και η όποια ετυμηγορία κάποιων δεκάδων ανθρώπων θα αποτελούσε θέσφατο. Η ΚΜΑ είπε ο Αρης στη Β’ Εθνική, ο Αρης θα παίξει εκεί. Εκεί μας αρέσει… Προσωπικώς, εμένα όχι θα μου άρεσε αλλά θα υπερθεμάτιζα για την αναγκαιότητα της ύπαρξης του Αρη στη Superleague αλλά η γνώμη μου θα είχε τόση αξία όση ακριβώς και η βούληση του Στεφανίδη τότε. Χωρίς κανένα πλάνο, καμία λογική, κανένα businessplan παρά με ψευδοϋπολογισμούς που θυμίζουν περισσότερο το Ζήκο στην μπακαλοταβέρνα του κυρ-Παντελή. Και μετά, ήρθε το φως. Ακόμη λιγότεροι από εκείνους που ψήφισαν τον Ιούνη, εκλήθησαν να ξανα-ψηφίσουν δυο μήνες αργότερα, για να καταλάβουν ότι η Γ’ Εθνική είναι μονόδρομος. Πάλι όμως χωρίς κανένα σχέδιο με την ίδια μεθοδολογία του μπακαλόγατου.

Η αλήθεια είναι η εξής: Για την απαξίωση ενός συλλόγου με την ιστορία του Αρη δεν είναι άμοιροι ευθυνών ούτε οι παράγοντες, ούτε οι οπαδοί, ούτε οι δημοσιογράφοι. Ειδικά εμείς οι τελευταίοι, με εξαίρεση ελάχιστους που χλευάστηκαν στοχοποιημένοι ως «μη συστημικοί», οι περισσότεροι είτε συν-τάχθηκαν στο ρεύμα των αμαρτωλών διοικήσεων – και των παραφυάδων αυτών – είτε απαξίωσαν την ομάδα αρνούμενοι να ασχοληθούν αλλά και να αντιδράσουν για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το σοκ του υποβιβασμού δεν επανεκκίνησε κανέναν σύλλογο. Αντιθέτως, εμφάνισε παρελθοντολογικές παθογένειες οι οποίες εκκολάπτονται σαν προνύμφες κατσαρίδας.

Στο μπάσκετ, αντίθετα, μολονότι τα προβλήματα παραμένουν μεγάλα, εντούτοις, η προσπάθεια που καταβάλλεται είναι συγκινητική. Κι ας μην αγκαλιάστηκε ακόμη στο μέτρο που θα μπορούσε το «λεγόμενο» παραδοσιακό μπασκετικό κοινό του να εμπνευστεί. Κατά παράφραση, ίσως η μπασκετοποίηση του ποδοσφαιρικού Αρη να ήταν μια λύση. Εμβληματικές φυσιογνωμίες για να ηγηθούν υπάρχουν. Ισχυρές προσωπικότητες έστω κι αν καμία από αυτές δε θα είχε την αποδοχή ενός Γκάλη. Η ιστορία όλων αυτών, είναι τόσο δυνατή που δεν ακυρώνεται από ευκαιριακούς χειροκροτητές.

ΥΓ: Θα ήταν χρήσιμο να προφυλαχθεί το όνομα και το κύρος του Νίκου Γκάλη από τη φθορά της καθημερινότητας. Ωφέλιμη η χρήση των socialmedia για την επικοινωνία αλλά το πολύ το κυρ – ελέησον το βαριέται κι ο Θεός. Και «Θεός» του μπάσκετ ουκ έστιν άλλος πλην αυτού…