Η εξάρτηση των διαιτητών από τους παράγοντες

Για τη ποδοσφαιρική δικαιοσύνη φρόντισε σε ένα βαθμό ο νόμος Κοντονή, με τον διορισμό τακτικών δικαστών στα πειθαρχικά δικαιοδοτικά όργανα. Βεβαίως υπάρχουν ακόμα ελλείψεις, όπως η εξωθεσμική δυνατότητα παρέμβασης της ΕΠΟ στη λίστα των δικαστών, ο τόπος εκδίκασης των υποθέσεων και η αμοιβή που εξακολουθεί να είναι από την ομοσπονδία και όχι από το κράτος.

Στη διαιτησία δεν έγινε η παραμικρή αλλαγή. Το ισπανικό μοντέλο που ευαγγελίζεται η Σούπερ Λιγκ οδηγείται σε νέο πεδίο συγκρούσεων, κάτι που φάνηκε με την αδιανόητη παραπομπή Σιδηρόπουλου. Μάλιστα είναι προφανές ότι το σύστημα θέλει να επαναφέρει όσους διαιτητές προκάλεσαν στο παρελθόν και φαίνεται ότι θα το κάνει από την πίσω πόρτα.

Η λύση είναι πιο απλή: Η ΚΕΔ και η επιτροπές της πρέπει να πάψουν να είναι διορισμένες. Να γίνουν αιρετές. Τι πιο εύκολο να εκλέγεται μια τριμελής επιτροπή διαιτησίας με την ψήφο εν ενεργεία και μη εν ενεργεία διαιτητών κάθε χρόνο. Κανείς δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει μια δημοκρατική διαδικασία, στην οποία ουδέποτε θα παρέμβαιναν παράγοντες.

Εδώ συμβαίνει κάτι που ξεπερνάει τη λογική. Ο ποδοσφαιρικός παράγων είναι ο κρινόμενος από τον διαιτητή. Και στην επιτροπή διαιτησίας προΐσταται ποδοσφαιρικός παράγων! Δηλαδή αντί ο δικαστής (διαιτητής) να ελέγχει τον κρινόμενο, φτάνουμε στο σημείο ο κρινόμενος να ελέγχει τον δικαστή.

Η επιμονή της ΕΠΟ να διορίζονται οι αρχιδιαιτητές αποδεικνύει και την προσπάθεια ενός παρωχημένου συστήματος να διατηρήσει τους θύλακες διαφθοράς. Είναι οι ίδιοι θύλακες που έφεραν την ελληνική διαιτησία σε κατάσταση πανικού και σε ένα παρατεταμένο αδιέξοδο.

Αν η πολιτεία δεν νομοθετήσει για να διασφαλίσει τη δημόσια ασφάλεια και την κοινωνική ειρήνη, τότε η φίλαθλη κοινή γνώμη ουδέποτε θα εμπιστευτεί το σύστημα διαιτησίας. Δεν χρειάζεται να θιγεί το αυτοδιοίκητο. Ας υπάρξει μια συμφωνία ότι μέσα από το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, αποκλειστικά και μόνο διαιτητές θα πάρουν τη τύχη της ελληνικής διαιτησίας στα χέρια τους.