Η εύνοια των δυνατών και οι φωνές των αδυνάτων

Ε, όχι και γίναμε ποδοσφαιρικά Ευρώπη επειδή ο ΠΑΟΚ είναι στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα και άφησε τον Ολυμπιακό μετά από επτά αγωνιστικές τέσσερις βαθμούς πίσω.

Από τη στιγμή βεβαίως που είχαμε να δούμε αυτή την εικόνα στον βαθμολογικό πίνακα αρκετά χρόνια, λογικό είναι κάποιοι να παρασύρονται. Καλές οι υπεραπλουστεύσεις, αλλά εκτιμώ ότι… προσβάλουν τα Πρωταθλήματα της κεντρικής Ευρώπης όσοι κάνουν τέτοιους παραλληλισμούς. Αλλωστε με τη νοοτροπία τους οι ιδιοκτήτες των ελληνικών ομάδων δε δείχνουν ότι έχουν στόχευση να πλησιάσουν τις ποδοσφαιρικά προηγμένες χώρες. Εάν είχαν τέτοιες σκέψεις θα έστελναν τουλάχιστον ένα μήνυμα προς την εγχώρια ποδοσφαιρική κοινωνία για τις προθέσεις τους. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει, τουλάχιστον μέχρι τώρα, οπότε ας κατεβάσουμε τον πήχη. Κι αν η βελτίωση της αγωνιστικής ποιότητας και των συνθήκων των περισσοτέρων γηπέδων, υπάρχουν ευκολότερα πράγματα. Όπως να σταματήσουν οι παράγοντες να γκρινιάζουν για τη διαιτησία και να «χτίζουν» πάνω στα φαλτσοσφυρίγματα κάθε είδους συνωμοσιολογία.

Είναι δεδομένο ότι αγώνας χωρίς διαιτητικά λάθη δεν υπάρχει. Το ζήτημα είναι πώς τα διαβάζει κάποιος. Οποιος συνεχίζει να πιστεύει ότι υπάρχει κεντρική γραμμή για τη διαιτησία, μάλλον κάνει λάθος γιατί εάν βάλει κάτω όλα όσα έχουν γίνει στις επτά αγωνιστικές δύσκολα θα καταλήξει σ’ ένα αξιόπιστο συμπέρασμα. Εάν υπάρχει μία ομάδα η οποία ευνοήθηκε λιγότερο αυτή είναι ο ΠΑΟΚ ο οποίος συμμετείχε στην προσπάθεια αλλαγής στην ΕΠΟ. Ο Ολυμπιακός έχει πάρει καλά σφυρίγματα, αλλά επειδή έμαθε να τα έχει όλα δικά του γκρινιάζει, ενώ η επίσης ευνοημένη ΑΕΚ ακολουθεί τον δικό της τακτικισμό. Όλα αυτά μέχρι στιγμής. Το ζήτημα είναι ότι φωνάζουν συνήθως οι αδύναμοι και πολλές φορές το κάνουν για να κερδίσουν τις εντυπώσεις από το οπαδικό ακροατήριο της ομάδας τους. Γιατί όλοι ξέρουν ότι με τις φωνές το σύστημα δε νικιέται. Σε κάθε περίπτωση πάντως η γκρίνια και αναποτελεσματική είναι και δηλητηριάζει το Πρωτάθλημα.