Ετσι όπως κατάντησε η χώρα, σαχλαμάρες δεν σηκώνει...

 Eίναι δυσδιάκριτο το νόημα των αυριανών εκλογών, αν σκεφτεί κανείς ότι ουσιαστικά οι Ελληνες πολίτες καλούνται να επιλέξουν τους διαχειριστές του τρίτου μνημονίου. Από τη στιγμή που το... ηρωικό και υπερήφανο “όχι” του 62% του ελληνικού λαού μετατράπηκε σε ταπεινωτικό “ναι” από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, η όποια κυβέρνηση σχηματιστεί μετά από αυτές τις εκλογές  θα είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει κατά γράμμα τις δεσμεύσεις που περιλαμβάνονται στη συμφωνία.

Βέβαια, όλα τα κόμματα δεν είναι ίδια, ούτε είναι ίδια τα στελέχη που τα συγκροτούν. Ιδεολογικές διαφορές δεν παύουν να υπάρχουν, ωστόσο έτσι όπως καταντήσαμε όλοι μαζί αυτή τη χώρα, οι ιδεολογίες συγκρούονται σε έναν αλλιώτικο, ιδεατό κόσμο, πολύ μακριά από την πραγματικότητα και τα “καυτά” προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών. Καμια ιδεολογία δεν μπορεί να εξοφλήσει τα χρωστούμενα και καμια ιδεολογία δεν μπορεί να ακυρώσει τους όρους του μνημονίου. Εκτός κι αν ορισμένοι φαντασιώνονται τις... μαγικές λύσεις εκτός Ευρώπης, που τους υπόσχονται οι εξτρεμιστές του ακροδεξιού και του ακροαριστερού χώρου.

Ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως νέοι, που θα αντιμετωπίσουν τις εκλογές είτε με αδιαφορία, είτε με σκωπτική διάθεση. Η δεν θα κάνουν τον κόπο να ψηφίσουν, ή θα ψηφίσουν για πλάκα, όπως λένε, ό,τι να'ναι, έτσι για να δημιουργήσουν μπάχαλο. Λάθος το ένα, λάθος και το άλλο.  Η επιλογή του μικρότερου κακού αρκεί νομίζω ως κίνητρο για να μας ωθήσει στην κάλπη. Από εκεί και πέρα, όμως, πρέπει οι αδιάφοροι και οι “χαβαλετζήδες” να σκεφτούν ότι δεν τιμούν τον ίδιο τον εαυτό τους όταν αφήνουν τους υπόλοιπους να αποφασίζουν για την πάρτη τους, χωρίς οι ίδιοι να συμμετέχουν. Γιατί άραγε να καθορίζει την τύχη του νεαρού από τα Χανιά η ψήφος της γιαγιάς από το Διδυμότειχο; Εδώ που έχουμε φτάσει η κατάσταση δεν “σηκώνει” σαχλαμάρες...

Από την άλλη, πιστεύω ότι δεν πρέπει να μένουμε ποτέ “κολλημένοι” σε ένα κόμμα, βλέποντας την πολιτική σκηνή σαν ένα γήπεδο στο οποίο συγκρούονται Ολυμπιακός – Παναθηναικός ή ΠΑΟΚ – Αρης. Θεωρώ ότι πρέπει να υπηρετήσουμε την προσπάθεια να απαλλαγεί σταδιακά και με σταθερά βήματα η χώρα από τις καταστροφικές συνέπειες των δύο πρώτων μνημονίων, αλλά και από τη συμφορά που προκλήθηκε μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που πρεσβεύουν τη λογική της επαναφοράς της ομαλότητας στη χώρα με επιμονή στην ευρωπαική πορεία της, χωρίς βλακώδεις υποσχέσεις του τύπου “θα σκίσουμε τα μνημόνια”.

Και κάτι ακόμη: Το πρωί της Δευτέρας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των εκλογών, όλοι πρέπει να είμαστε ένα. Μια γροθιά, μια ψυχή. Δεν μπορεί να δώσει μάχη μια Ελλάδα διχασμένη. Δεν μπορεί να βαδίσει προς τη σταθερότητα μια χώρα με εμφύλιο σπαραγμό. Δεν πρέπει ο λαός να παρασύρεται από τις γκάφες  ή τις σκοπιμότητες των πολιτικών και να χωρίζεται στα δύο. Για να είναι κυρίαρχος ο λαός, για να διατηρεί την αξιοπρέπειά του και για να ξαναγίνει  ρυθμιστής των εξελίξεων, πρέπει να είναι ενωμένος.  Για να το πω ποδοσφαιρικά, οφείλουμε όλοι πάνω από τις ομάδες μας να είμαστε Εθνική Ελλάδας. Είναι αδιανόητο να μένουμε προσκολλημένοι σε κομματικές ταυτότητες, ειδικά αυτή την εποχή, παραγνωρίζοντας το γενικότερο συμφέρον της χώρας...