Ετσι δεν προστατεύουν τον Ηρακλή, τον εξοντώνουν…

Διάβαζα χθες στο ρεπορτάζ του Ηρακλή ότι ο «Αμανατίδης… έχασε τα αποδυτήρια της ομάδας» και σκεφτόμουν αν υπάρχει, πλέον, κάτι στο οποίο να ελπίζουν οι «κυανόλευκοι», ή αν είναι προδιαγεγραμμένη η μοίρα τους.

Όταν ένας προπονητής αναλαμβάνει να κάνει μια δουλειά, ανεξάρτητα αν είναι η ενδεδειγμένη λύση, ανεξάρτητα αν διαθέτει την απαραίτητη εμπειρία, ανεξάρτητα αν μπορεί να εμπνεύσει, και με το… καλημέρα υπάρχει η διαπίστωση ότι δεν είναι ικανός να περάσει στους παίκτες του όσα πρέπει ώστε να λειτουργήσουν και να επιδιώξουν την επίτευξη ενός στόχου, τότε η… επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και οι ελπίδες, μάλλον, εξαφανίζονται.

Βέβαια, αν ισχύει ότι ο Αμανατίδης πριν καν προλάβει να πιάσει δουλειά στον Ηρακλή… εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, αλλά το περιβάλλον της ομάδας, το οποίο απαξιώνει και ακυρώνει οποιαδήποτε λύση προκρίνουν είτε ο Παπαθανασάκης είτε ο Καγιούλης.

Αυτή η τακτική, όμως, δεν οδηγεί πουθενά. Είναι καταστροφική. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται να μην καταλαβαίνουν όλοι αυτοί που πετροβολάνε τους ανθρώπους που προσπαθούν να δώσουν μια λύση, ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να… πετροβολάνε την ομάδα τους.

Διότι, όσο ο Παπαθανασάκης δεν αποφασίζει να κάνει στην άκρη, όσο ο Καγιούλης επιμένει ότι αυτός έχει την εντολή από τον μεγαλομέτοχο να διαχειρίζεται την ομάδα και έχει σχέδιο για να την βγάλει από το αδιέξοδο, οποιαδήποτε ενέργεια από την πλευρά των οπαδών, οποιαδήποτε αντίδραση, οποιαδήποτε αποδοκιμασία, στο τέλος θα πλήττει πάντα τον Ηρακλή και όχι αυτόν που έχει τις μετοχές ή αυτόν που ανέλαβε το μάνατζμεντ.

Αν δεν το καταλαβαίνουν αυτό οι οπαδοί, κακό του κεφαλιού τους. Θα βλέπουν την ομάδα τους να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, θα αποπροσανατολίσουν εντελώς τους παίκτες, θα τους δώσουν το άλλοθι ότι οι ίδιοι δεν φέρουν καμία ευθύνη και στο τέλος θα τους καταστήσουν αδιάφορους, παντελώς αδύναμους να κάνουν οτιδήποτε για να αποτρέψουν το μοιραίο.

Γιατί, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές και να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έτσι όπως είναι ο Ηρακλής αυτή την στιγμή, με αυτό το υλικό, με αυτή την διοικητική αναστάτωση σε καθημερινή βάση, με τους οπαδούς να ασκούν μια πίεση η οποία δεν φέρνει κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από το να φορτώνει με μεγαλύτερο βάρος τις πλάτες των παικτών, είναι ξεκάθαρο ότι οι «κυανόλευκοι» δεν θα αντέξουν.

Θα κινούνται σταθερά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, θα ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί και οι περισσότερες πιθανότητες θα είναι να πέσουν και να τσακιστούν, όχι να φτάσουν στην απέναντι πλευρά χωρίς καμία συνέπεια.

Πρόκειται, δηλαδή, για έναν πόλεμο ο οποίος δεν οδηγεί στην εξόντωση του εχθρού, αν υποθέσουμε ότι οι εχθροί είναι ο Παπαθανασάκης και ο Καγιούλης, αλλά στην αποδυνάμωση και την ήττα αυτού που επιδιώκουν να προστατεύσουν, δηλαδή, του Ηρακλή…