«Ερνέστο σε ευχαριστούμε» για τη μεγαλοψυχία σου»
INFO
Το «σόου» του αποπροσανατολισμού και η συναισθηματική φόρτιση του Βαλβέρδε, λειτούργησαν προς τη σωστή κατεύθυνση με τη σύμπραξη της ερυθρόλευκης προπαγάνδας και φρέναραν προσωρινά την γενικευμένη δυσαρέσκεια στο λιμάνι.
Δυσκολεύτηκα είναι η αλήθεια να «ερμηνεύσω» τα εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα των οπαδικών εντύπων του δαφνοστεφανομένου, που προηγήθηκαν της περιβόητης αναμέτρησης. Τίτλοι όπως: «Ερνέστο μην ξεχνάς ότι είσαι ένας δικός μας», και «Ερνέστο σε ευχαριστούμε για όλα» με μπέρδεψαν. Όχι τόσο με τους γιγαντότιτλους και την συνθηματολογία που επιστρατεύτηκαν, όσο με το να βρω τον σκοπό τον οποίο επεδίωκαν. «Καλωσόρισμα», «υπενθύμιση», «ευχαριστίες», ή κάπου στο βάθος και μια «συγκεκαλυμένη παράκληση»; Άλλωστε και στο πρώτο παιχνίδι των δύο ομάδων, υπήρξε μια παρόμοια προσπάθεια φόρτισης του συμπαθέστατου Ισπανού τεχνικού, όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτήν την προχθεσινή. Δεν είχε ούτε την ένταση, αλλά ούτε και την έκταση της. Βλέποντας χρόνια ποδόσφαιρο, μπορώ να πω πως ο Ερνέστο «επηρεάστηκε» και στα δύο παιχνίδια, ιδιαίτερα όμως στο προχθεσινό. Και αυτό το έδειξε με τη «στάση του». Και όπως λένε οι ειδικοί σε αυτές τις περιπτώσεις με τη «γλώσσα του σώματος». Σε κανένα σημείο του αγώνα, δεν είχε την παραμικρή αντίδραση ακόμη και στα μεγάλα κενά, σε κάποιες αδιαφορίες, αλλά και σε χοντροκομμένα λάθη, που δεν ήταν βέβαια πολλά, αλλά και που έγιναν. Για όνομα του Θεού μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό.
Ο κόουτς ήθελε σίγουρα να νικήσει, αλλά τοι ίδιο σίγουρα έδειξε πως δεν ήθελε να «τραυματίσει» την παλιά του ομάδα. Αυτός και η Μπαρτσελόνα, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσαν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για την εξαιρετικά οργανωμένη και αδίστακτη ερυθρόλευκη προπαγάνδα, για να φρενάρει το μεγάλο κατήφορο και για να ηρεμήσει την τρικυμία που υπήρχε εδώ και καιρό στο λιμάνι. Μια τόνωση του καταρρακωμένου ηθικού της ομάδας του δαφνοστεφανομένου, θα μπορούσε να προκύψει μέσα από ένα θετικό αποτέλεσμα. Αφήνοντας όμως στην άκρη τις δικές μου απορίες και τα γενικά ερωτηματικά που είχα για αυτό το απίστευτο σόου, αλλά και για τους τίτλους των ερυθρόλευκων εντύπων, μαζί με τα «ευχαριστούμε» και τα διακριτικά «παρακαλούμε», καταλήγω στο συμπέρασμα ότι όλος αυτός ο τεράστιος ξεσηκωμός με τη συναισθηματική πίεση του Βαλβέρδε, αποσκοπούσαν μονόδρομα σε μια και μόνον συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στο να επιδειχθεί από μέρος των φιλοξενούμενων και του πρώην προπονητή του Ολυμπιακού, μια συμπαθής και διακριτική αγωνιστική μεταχείριση. Δείτε τι έγραφαν την επομένη οι εφημερίδες του λεκανοπεδίου: «Τα ρέστα τους έδωσαν οι οπαδοί του Ολυμπιακού και παρουσίασαν ένα κορεό που άφησε άφωνη την ποδοσφαιρική Ευρώπη! Πήραν από τώρα το δικό τους Τσάμπιονς Λιγκ! (σ.σ αφού η ομάδα τους ποτέ δεν πρόκειται να πάρει το αντίστοιχο αγωνιστικό).
Η παρουσίαση έγινε από όλους ανεξαρτήτως του φιλάθλους, οι οποίοι κρατούσαν ένα ειδικό κομμάτι υφάσματος, που βρήκαν ο καθένας τους στην θέση που τους αναλογούσε. Είμαστε το αφεντικό σε αυτό τον τόπο (σ.σ αυτό το γνωρίζουμε εδώ και δεκαετίες), ήταν ένα μήνυμα στα αγγλικά. Στο ένα πέταλο εμφανίστηκε ο δαφνοστεφανομένος με το έτος ίδρυσης του Ολυμπιακού και στο άλλο ένα επιβλητικό 7, ακριβώς εκεί που κάθονται οι οργανωμένοι. Ο Βαλβέρδε τιμήθηκε όπως του άξιζε και όπως άρμοζε. Υπό την ιαχή «Ερνέστο Βαλβέρδε» ο Βαγγέλης Μαρινάκης έδωσε πριν από τον αγώνα χρυσά κλαδιά ελιάς στον κόουτς της Μπάρτσα. Το φίλησε σταυρωτά και τον ευχαρίστησε για την προσφορά του.
Και όλα αυτά, τη στιγμή που ο Βαλβέρδε αποθεωνόταν με φόντο ένα πανό που έγραφε στα ισπανικά: «Ερνέστο σε ευχαριστούμε για όλα» (σ.σ χωρίς να υπάρχει διευκρίνηση βέβαια – το επαναλαμβάνουμε - ποια συμπεριλαμβάνονταν στη γενική ορολογία του «όλα»)». Είναι αλήθεια πως όλος αυτός ο ξεσηκωμός και το πανηγύρι, ξάφνιασαν όχι μόνο το πανελλήνιο, αλλά και τους ξένους, ιδιαίτερα τους Ισπανούς, που κι αυτοί αδυνατούσαν να κατανοήσουν προς τι αυτή η υπερβολή. Μια απλή υποδοχή ενός πρώην τεχνικού δικαιολογούσε ασφαλώς και το χειροκρότημα και κάποια καλωσορίσματα. Αυτό όμως που έγινε προχθές ήταν χωρίς προηγούμενο. Βέβαια οι ξένοι δεν γνώριζαν ότι αυτό το παιχνίδι ήταν η χρυσή ευκαιρία που επιζητούσαν απεγνωσμένα εκεί στο τρικυμισμένο λιμάνι, προκειμένου να καταλαγιάσει η οργή των επιστημόνων και η δυσαρέσκεια των σοβαρών Ολυμπιακών οπαδών, για το κατάντημα της ομάδας τους.
Οι επιτελείς του θρύλου φανερά ποντάριζαν σε «συμπάθειες» - μακριά από μας ο χαρακτηρισμός οίκτος – και ξεχωριστές συμπεριφορές. Το τι πέτυχαν φάνηκε και αποδείχθηκε. Στον επίλογο, σας παραθέτουμε μια ακόμη μικρή αποστροφή από τα διθυραμβικά σχόλια που ακολούθησαν το 0-0: «Ποτέ άλλοτε δύο μηδενικά (0-0) δεν είχαν τόση αξία. Με απίστευτο πάθος, ορθολογικό παιχνίδι και άριστο στήσιμο, ο Ολυμπιακός πήρε το αποτέλεσμα από την Μπαρτσελόνα και μένει ζωντανός (!!!) στη διεκδίκηση της 3ης θέσης». Επιπρόσθετα το «Χ» που παραχώρησε ο Ερνέστο, βαπτίστηκε και ως θρυλική ισοπαλία. Αυτά τα ολίγα με τα ερωτηματικά και τις απορίες τις προσωπικές, που ίσως λυθούν και απαντηθούν σε βάθος χρόνου.
ΥΓ: Η απουσία του Μαουρίσιο σίγουρα προκαλεί πρόβλημα στον Λουτσέσκου. Εδώ αποδεικνύεται ότι και η περιθωριοποίηση του Κάτσε, όπως και ο δανεισμός του Χαρίση, αποτελούσαν και αποτελούν απερίσκεπτες ενέργειες και μεγάλα λάθη. Ευχόμαστε ο Ραζβάν αποφεύγοντας τις εμμονικές και όπως αποδείχθηκε αυτοκαταστροφικές λύσεις (βλέπε Σάκχοφ), αυτή τη φορά να παρατάξει στο ΟΑΚΑ την ιδανική ενδεκάδα.
