Επιβάλλεται… να «επιστρέψουν»
Νομίζω ότι το «πέρασμα» του ΠΑΟΚ στη φάση των «32», ο ΠΑΟΚτσής θα το θεωρήσει μια σημαντική επιτυχία, αν επισφραγιστεί με την ολοκλήρωση της ιδανικής προσδοκίας του, να δει την ομάδα του ανάμεσα στους «16» της ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Κι αυτό, γιατί μέχρι εδώ που είναι σήμερα, έχει βρεθεί αρκετές φορές θα έλεγε κανείς στο παρελθόν.
Ως εκ τούτου το επόμενο βήμα προβάλει σαν ένα ισχυρότατο και ελκυστικό κίνητρο, ανεξάρτητα των δυσκολιών που το συνοδεύουν. Δεδομένων των σημερινών συγκυριών, με το μετέωρο αγωνιστικό βήμα της ομάδας να θεωρείται ο αδύναμος κρίκος της από τη μια και τη «δεδηλωμένη» πρόθεση του μεγαλομετόχου να συμβάλει με γενναία χρηματοδότηση στη μεταγραφική ενίσχυση, αυτόματα προκύπτει το ερώτημα, με ποιον τρόπο θα ήταν εφικτός ένας ουσιαστικός και γόνιμος συνδυασμός των ανωτέρω και με μια πολύ συγκροτημένη και συνδυασμένη προσπάθεια προσέγγισης των στόχων της χρονιάς.
Δεν ξέρω, αν και κατά πόσο αυτή τη στιγμή, ο μεγαλομέτοχος και οι επιτελείς του θεωρούν ως κυρίαρχο και μονόδρομο στόχο τον ευρωπαϊκό. Το λογικό βέβαια θα ήταν να τον συνδέσουν με την όλη «διαδρομή» που συμπεριλαμβάνει τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της χρονιάς –εγχώριες και ευρωπαϊκές. Ο,τι όμως και να συμβαίνει από τα δύο, εκείνο που αυτή τη στιγμή προβάλει σαν η θεμελιώδης προοπτική επιτυχίας (μερικής ή ολικής) είναι η διαμόρφωση μιας καλής ψυχολογίας μέσα στην ασπρόμαυρο οικογένεια, παράλληλα με την κήρυξη μιας γενικής επιστράτευσης και εγρήγορσης όλων των υγιών δυνάμεων της. Η έγκαιρη εκτίμηση (με ορθοκρισία και σοβαρότητα) της κατάστασης και η αντίστοιχη γρήγορη λήψη τολμηρών αποφάσεων, που θα αποσκοπούν σε μια πολύπλευρη αναθεώρηση όλων όσων έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικοί, θεωρείται ότι είναι η βασική αφετηρία.
Είναι αλήθεια ότι στη διάρκεια της ανεπιτυχέστατης, μέχρι στιγμής, πορείας στο Πρωτάθλημα ανέκυψαν προβληματισμοί που αφορούσαν την αναιτιολόγητη «απομάκρυνση» και «περιθωριοποίηση» παικτών (βλ. Κάτσε, Χατζηισαϊας, Βιτόρ, Τζιόλης) που όπως αποδείχθηκε δεν ήταν υποδεέστεροι των νεοαποκτηθέντων, σε μερικές των περιπτώσεων μάλιστα υπερείχαν αυτών. Η τεχνική ηγεσία κάποιες φορές και πιεζόμενη από τα αρνητικά αποτελέσματα άφηνε να διαρρέει –δια της γνωστής οδού- ότι σκέπτονταν να επαναφέρει κάποιους απ’ αυτούς.
Συγκεκριμένα, αναφερόταν στον Κάτσε και στον Χατζηισιαϊα. Για τον Τζιόλη ασφαλώς και δεν γινόταν λόγος, μιας και υπήρχε ο μέγιστος Σάκχοφ. Σήμερα όμως και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση και με όλα όσα σοβαρά και σημαντικά απαιτούνται για να ανασυγκροτηθεί και για να ενισχυθεί η ομάδα, θεωρείται πλέον επιβεβλημένη μία κίνηση προς την κατεύθυνση της επιστροφής και της επανεργοποίησης παικτών που αδικαιολόγητα βρισκόντουσαν στην «κατάψυξη». Κάτι που μέσα στη ψυχολογία της γενικής επιστράτευσης θα μπορέσει να δικαιολογηθεί και να περάσει και απαρατήρητο. Όχι σαν αναγνώριση λάθους, αλλά σαν μία διορθωτική κίνηση ενίσχυσης. Το γενικό κλίμα δίνει την ευκαιρία στον κόουτς.
