Επιστροφή στις ρίζες με σαρωτικές αλλαγές
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Όπως ήρθαν τα πράγματα, ή όπως τα έφεραν κάποιοι δόλιοι και απερίσκεπτοι, ο κίνδυνος μιας ενδοοικογενειακής σύρραξης είναι πλέον ορατός δια γυμνού οφθαλμού.
Η υποβόσκουσα –εδώ και πολύ καιρό- κρίση (αγωνιστική και διοικητική), δεν θα χρειαστεί και μεγάλη προσπάθεια για να μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση, η οποία μάλιστα θα έχει και τα χαρακτηριστικά ενός ανοικτού πολέμου. Ο διχασμός εγκαταστάθηκε στο κατώφλι της Τούμπας και ο λαοφιλής ΠΑΟΚ βρίσκεται στο κέντρο μιας καταιγίδας, λίγα 24ωρα μετά την αποτυχημένη επετειακή εκδήλωση για τα 90χρονα της ιστορίας του. Δύσκολες οι στιγμές. Και το σημαντικότερο και το κρισιμότερο είναι ότι προβάλλουν θολές και απόμακρες οι προοπτικές της «εκτόνωσης» μέσα σε ένα κλίμα βαθιάς καχυποψίας και απογοήτευσης. Η ασπρόμαυρη οικογένεια βιώνει στιγμές και συνθήκες μιας μαζικής μελαγχολίας. Όλα βρίσκονται στον αέρα. Ο λαός-αιμοδότης, απογοητευμένος και οργισμένος παρουσιάζει τάσεις «αυτονομίας», απομονωτισμού και απομάκρυνσης, με τον μεγαλομέτοχο να δέχεται μεγάλη πίεση για επαναστατικές πρωτοβουλίες, με εφαλτήριο το ασπρόμαυρo DNA το οποίο έχει κακοποιηθεί βάναυσα από εξω-ΠΑΟΚτσήδικους μηχανισμούς και ξενόφερτους μεσσίες. Οι ΠΑΟΚτσήδες ύστερα από τέσσερα χρόνια υπομονής και στήριξης, φοβούμενοι ότι υπάρχει ο κίνδυνος να συνεχιστεί η «λάθος διαδρομή» αλλά και η δράση της «παρεούλας» και της «αυλής», υψώνουν φωνή και ανάστημα απαιτώντας επιστροφή στις αξίες, στις παραδόσεις και στις ιστορικές τους καταβολές.
Δεν είναι της ώρας να υπενθυμίσουμε στους επί έτη πολλά υποστηρικτές του αποτυχημένου μοντέλου διοίκησης και της παρασκηνιακής δράσης των παρασίτων και των ασχέτων, όπως και των «εμπίστων» τις θέσεις –πάντοτε καλοπροαίρετες- αυτής της στήλης που παράλληλα με την στήριξη που παρείχε στον μεγαλομέτοχο προειδοποιούσε επίμονα για τα επερχόμενα δεινά. Μιλήσαμε πρώτοι (ή από τους πρώτους) για την συστηματική διάβρωση των «εκπροσώπων» του μεγαλομετόχου από τα λαμόγια του παρασκηνίου. Για τις προσβλητικές για την ιστορία του Συλλόγου εισηγήσεις με την πρόσληψη σε ηγετικές θέσεις και ηγεμονικούς μισθούς θανάσιμων εχθρών του Συλλόγου και ένθερμων υποστηρικτών των εγκληματικών συμμοριών του συστήματος. Κουραστήκαμε να φωνάζουμε για την ύποπτη μουγγαμάρα μετά από αποτρόπαιες σφαγές. Μια τακτική που την είχε επιβάλλει ο γνωστός και μοιραίος παράγοντας από την επιρροή του οποίου όπως φαίνεται δύσκολα θα απαλλαγεί ο Σύλλογος. Αλήθεια, πόσες σωστές επισημάνσεις χάθηκαν και απαξιώθηκαν από ένα σημαντικό κομμάτι της ελεγχόμενης – ως ένα σημείο- ασπρόμαυρης ενημέρωσης; Άδειαζε η Τούμπα και όμως εμείς και λίγοι ακόμη προειδοποιούσαμε για τον κίνδυνο του εκφυλισμού του DNA ενός λαού που εθεωρείτο και ήταν ο κορυφαίος της Ευρώπης. Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και τώρα μέσα σε ένα γενικό ορυμαγδό με τον Σύλλογο να κινδυνεύει μαζί με τον λαό του να συνθλιβούν μέσα στις μυλόπετρες μιας ενδοοικογενειακής σύρραξης, αναζητούμε την αποφυγή της κλιμάκωσης της κρίσης και την αποτροπή μιας ολοκληρωτικής και τραγικής εκτροπής.
Οι ευθύνες βαραίνουν πολλούς, το χρέος όμως αφορά μόνο έναν. Τον Ιβάν Σαββίδη ο οποίος καλείται μέσα από τη δική του αυτοκριτική (αποδεχόμενος τα δικά του λάθη), να προχωρήσει άμεσα σε γενναίες και ριζοσπαστικές τομές, αλλάζοντας εκ των βάθρων ότι σάπιο υπήρχε και βάζοντας τα θεμέλια για μια καινούρια υγιή επανεκκίνηση. Το εφαλτήριο; Το DNA ενός λαού αιμοδότη. Απολύμανση και εξυγίανση, εξαφάνιση των παρασίτων, των αντιΠΑΟΚτσήδων και των αυλικών και επιστροφή με δυο λόγια στις ρίζες.
