Επίδειξη ηλιθιότητας και θράσους με τον Κομίνη
Είναι γελοίοι οι τύποι. Οι «επίτροποι» και ο δικός τους, ο Περέιρα. Ορισαν τον Κομίνη στο Πανιώνιος – Λεβαδειακός. Μετά η ΕΠΟ μάς είπε ότι έχει κώλυμα γιατί είναι… τραυματίας και μετά μάθαμε ότι δήλωσε κώλυμα επειδή χθες γέννησε η γυναίκα του.
Να μην ξέρεις ποιον να πρωτοκράξεις και για ποιον πρώτα λόγο. Αν ήταν τραυματίας δεν το ήξεραν; Αλλά και ότι επρόκειτο να γεννήσει η γυναίκα του δεν το είχαν μάθει; Ο άνθρωπος το διατυμπάνιζε εδώ και δύο μήνες για να αποφεύγει τους δικαστές. Κωμωδία σκέτη.
Αλλά η ουσία είναι αλλού. Δεν είναι το αν θα σφυρίξει ο Κομίνης το Πανιώνιος – Λεβαδειακός, είναι η μαγκιά που «πουλάει» ο Περέιρα στον ΠΑΟΚ. Σα να λέει «σας έχω γραμμένους και εσάς και την οργή σας για τον Κομίνη. Για μένα, μια χαρά διαιτητής είναι και τον βάζω να ξαναπαίξει». Πιστεύω ότι ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να αντιδράσει χθες γι’ αυτήν επίδειξη ηλιθιότητας και θράσους μαζί…
Ο ΠΑΟΚ θύμα μιας τεράστιας υποκρισίας
Η απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, όπως καταλαβαίνετε, είχε… προεκδοθεί. Ανακοινώθηκε 2,5 ώρες μετά την εκδίκαση, η οποία έγινε μόνο για τα μάτια του κόσμου και τους τύπους. Αυτές οι 2,5 ώρες δεν αρκούσαν ούτε καν για να συνταχθεί το σκεπτικό της και να καθαρογραφεί. Ηταν προ πολλού γραμμένη.
Αναμενόμενο. Γιατί οι δικαστές ήταν έρμαια της γενικότερης απαίτησης (από κυβέρνηση, ΕΠΟ και «επιτρόπους») να κάνουμε, ως Ελλάδα, τα καλά παιδιά και να μην διακινδυνεύσουμε ένα πιθανό Grexit από τον «μπαμπούλα». Επρεπε να καρατομήσουν και σε τρίτο βαθμό τον ΠΑΟΚ, μην τυχόν και βγάλει το συμπέρασμα η ΟΥΕΦΑ ότι ο ελληνικό ποδόσφαιρο αφήνει ατιμώρητο το πιστόλι του Σαββίδη. Ο ΠΑΟΚ ήταν το θύμα μιας τεράστιας υποκρισίας, στην οποία μετείχαν όλοι ευχαρίστως, καθώς είναι αδύναμοι ή απρόθυμοι να εστιάσουν στην αιτία της φαρσοκμωδίας που παίχτηκε στο ελληνικό Πρωτάθλημα και είχε βασικούς πρωταγωνιστές τρεις ανίκανους διαιτητές.
Άλλος Μπίσεσβαρ δεν υπάρχει, οπότε…
Για να επανέλθω και να κλείσω περί Μπίσεσβαρ, ένα μόνο προσθέτω. Ένα, που σημαίνει πολλά. Όταν μια ομάδα διαθέτει έναν δεξιοτέχνη παίκτη, που έχει τα προσόντα να είναι ο ηγέτης της, ο προπονητής δεν απαιτεί ΚΑΙ αυτός ο παίκτης να είναι τρεχαλατζής ΚΑΙ αυτός ο παίκτης να «σκυλιάζει» για να μαρκάρει ΚΑΙ αυτός ο παίκτης να «σκίζεται» για να βοηθήσει στην άμυνα. Υπάρχουν άλλοι γι’ αυτή τη δουλειά. Συνέβαινε παντού στον κόσμο και σε όλες τις εποχές. Δεν ήταν δουλειά του Πελέ να μαρκάρει. Ούτε του Κρόιφ. Ούτε του Μπεστ. Ούτε του Μαραντόνα. Ούτε του Ροναλτίνιο. Ούτε του Ζιντάν. Ούτε του Μέσι είναι. Ούτε του Ρονάλντο είναι. Ούτε κανενός μεγάλου άσου, που είναι ο ηγέτης της ομάδας του και ιδιαίτερα όταν είναι ταυτόχρονα εκείνος που κυρίως οργανώνει το παιχνίδι.
Δεν ήταν αυτή η δουλειά του Κούδα, του Μίμη και του Λάκη Παπαιωάννου, του Δομάζου, του Δεληκάρη, του Χατζηπαναγή, του Μαγκντί, του Τσιάρτα, του Φρατζέσκου και όποιου άλλου τέτοιου τύπου παίκτη πέρασε ή περνάει από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι εποχές έχουν αλλάξει, το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, αλλά ο κανόνας αυτός ισχύει και σήμερα. Και ισχύει γιατί αυτόν τον παίκτη από τον οποίο περιμένεις να σου πάρει το παιχνίδι, ή να δώσει τη δυνατότητα σε συμπαίκτες του να το πάρουν εκείνοι, δεν τον κάνεις κομμάτια για να προσφέρει εξίσου και αμυντικά. Ο ΠΑΟΚ άλλον Μπίσεσβαρ δεν διαθέτει. Κι από τη στιγμή που μόνο έναν Μπίσεσβαρ διαθέτει, είναι 100% παράλογο να παίζει αλλαγή ή να μην παίζει καθόλου.
