Επεσε το... «άπαρτο κάστρο» της ερυθρόλευκης «χούντας»
Απο τους πλέον "πιστούς" του συστήματος, ο μέχρι "χθες" πρόεδρος της Ενωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χαλκιδικής κ. Αργύρης Βούλγαρης έκλεισε έναν "κύκλο" και μια "πορεία" στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου που το κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν η πλήρης και άνευ όρων συστράτευσή του στο πλευρό του Ολυμπιακού και των εκάστοτε διοικήσεων της ΕΠΟ τις οποίες όπως όλοι γνωρίζουν τις διόριζε το “ιερατείο” του λιμανιού (Κόκκαλης ή Μαρινάκης).
Το άσχημο για τον κ. Βούλγαρη στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι ότι "εκπαραθυρώνεται" -στην κυριολεξία- με την χθεσινή απόφαση του Πρωτοδικείου Χαλκιδικής η οποία δικαίωσε την αντιπολίτευση που κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα κατά της "απονομιμοποιημένης" διοίκησης του στενού συνεργάτη του κ. Γκιρτζίκη και μέλους τη εκτελεστικής επιτροπής της ΕΠΟ, αλλά ο τρόπος με τον οποίο "αντέδρασε" στην συντριπτική καταγγελία και αποδοκιμασία των σωματείων της Ενωσης του που του ζητούσαν να εγκαταλείψει άμεσα τον προεδρικό θώκο.
Και αυτός ο τρόπος δυστυχώς είναι αυτό που θα μείνει σαν σφραγίδα (και μάλιστα ανεξίτηλη) στην πολύχρονη θητεία του. Γιατί, το να αντιστέκεσαι με κάθε μέσο και τόσο άτσαλα και χοντροκομμένα και να προσπαθείς να μείνεις στη διοίκηση με προφανή στόχο να προλάβεις να ψηφίσεις στις επικείμενες εκλογές τους αρεστούς σου, την στιγμή που σε θεωρεί αποτυχημένο και ανεπιθύμητο το 85% των σωματείων της Ένωσής σου δεν είναι και ότι καλύτερο. Η εικόνα ενός ηγέτη που αποκαθηλώνεται με τόσο μεγάλη πλειοψηφία και αρνείται να συμμορφωθεί και να αποσυρθεί αξιοπρεπώς έχουμε την εντύπωση ότι δεν θα ικανοποιεί και τον ίδιο.
Ο κ. Αργύρης Βούλγαρης αγωνίστηκε με "νύχια και με δόντια" για να κερδίσει χρόνο ώστε να προλάβει να ρίξει την ψήφο του στις επικείμενες εκλογές του Οκτωβρίου. Τελικά δεν τα κατάφερε αφού η απόφαση του Πρωτοδικείου ήταν τέλεση έκτακτης γενικής συνέλευσης (με ότι σημαίνει αυτό) εντός δύο μηνών με προεδρεύοντα στην συνέλευση αυτή τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης Σταύρο Σεργιαννίδη. Αυτό ήταν άλλωστε και το αίτημα των 53 σωματείων που ανήκουν στην Ενωση και προσέφυγαν στην δικαιοσύνη την στιγμή που η διοίκηση του Βούλγαρη -με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο- ήθελε να ακυρώσει την σύγκληση της έκτακτης γενικής συνέλευσης φοβούμενη προφανώς την πρόταση μομφής.
Ο θεωρούμενος πλέον "τέως πρόεδρος" υπήρξε από τους πλέον πιστούς και σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές του συστήματος μετατρέποντας την Ενωση του σε ένα μόνιμο τρέιλορ πίσω από το ερυθρόλευκο άρμα. Η ΕΠΣ Χαλκιδικής θεωρείτο και ήταν ένα άπαρτο ολυμπιακό κάστρο. Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό με την ανοχή της τοπικής κοινωνίας και με δεδομένο ότι η όμορφη Χαλκιδική κατακλύζεται από φίλους του ΠΑΟΚ, του Αρη και του Ηρακλή διακατεχόμενους από αισθήματα εχθρικά προς το σύστημα που κατέστρεψε το ελληνικό ποδόσφαιρο. Επεσε λοιπόν το ερυθρόλευκο "κάστρο" και πέρασε στην "αντίπερα όχθη". Το τι έμεινε από την διοίκηση του “έκπτωτου”, είναι ο τρόπος που συμπεριφέρθηκε σε αυτό το καθοριστικό σημείο της διαδρομής του και κάποιες σκόρπιες και περίεργες αναμνήσεις για μυστηριώδεις συμπεριφορές διαιτητών και εποπτών (ευτυχώς λίγων) της εποχής εκείνης.
