Εντυπωσιακή «επιστροφή»: 0-3!!! με νορμάλ κόουτς και νορμάλ ομάδα
Αν ρωτούσες και τον πιο αισιόδοξο ΠΑΟΚτσή πριν από τον χθεσινοβραδινό αγώνα, τι θα του ήταν αρκετό ώστε να νιώσει ικανοποιημένος μετά το σφύριγμα της λήξης, χωρίς καμία επιφύλαξη θα σου έλεγε: «μια νίκη έστω και με μισό – μηδέν». Πιθανότατα θα συμπλήρωσε την απάντηση του ίσως και με μία δεύτερη σκέψη ξεκαθαρίζοντας ότι δηλαδή δεν θα τον ενδιέφερε η απόδοση της ομάδας, αλλά το να ξεκολλήσει από το τέλμα μέσα στο οποίο την βύθισε ο μαθητευόμενος μάγος, που ήρε «συστημένος» για να κάνει το αγροτικό του στην Τούμπα.
Αλήθεια όμως αν τον ρωτούσες μετά τον αγώνα και μετά τα όσα είδε σε αυτόν ποια λέτε να ήταν τα συναισθήματα που θα σας έλεγε ότι ένιωσε; Πιθανότατα ο αιφνιδιασμός, η έκπληξη, ο θαυμασμός και η ελπίδα ότι ο χθεσινός ΠΑΟΚ με την απόδοση που είχε είναι σε θέση να δημιουργήσει προοπτικές ανάκαμψης αλλά και μιας αξιοπρεπούς διεκδίκησης του τελευταίου στόχου που του απέμεινε.
Και αυτά τα συναισθήματα δεν τα ένιωσε μόνο ο υπεραισιόδοξος από τη φύση του ΠΑΟΚτσής, αλλά και οι εκ πεποιθήσεως και συστήματος γκρινιάρηδες. Δικαιολογημένα θα λέγαμε πως η χθεσινή βραδιά για τους αγχωμένους και βασανισμένους ΠΑΟΚτσήδες υπήρξε ένα πραγματικό βάλσαμο.
Η εμφάνιση και η ισοπεδωτική νίκη μέσα σε μια δύσκολη έδρα θεωρείται άθλος, με δεδομένα τα προβλήματα που άφησε πίσω του (αγωνιστικά και ψυχολογικά σε όλους σχεδόν τους παίκτες) ο απομακρυνθείς - έστω και καθυστερημένα – μυστηριώδης και φροϋδικός Κροάτης.
Η χθεσινή ομάδα μπορεί να είχε στο σύνολο της παίκτες που χρησιμοποιούσε και ο προκάτοχος του Βλάνταν Ίβιτς. Μερικοί από αυτούς όμως στα χέρια του είχαν τσαλακωθεί και απαξιωθεί τόσο άδικα και προκλητικά, ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους στην κυριολεξία πεταμένους στα σκουπίδια.
Προσωπικά πιστεύω ότι η «απαλλαγή» από την παρουσία του πλέον συμπλεγματικού προπονητή που πέρασε από το κατώφλι της Τούμπας υπήρξε ευεργετική και λυτρωτική για όλους συνολικά τους παίκτες.
Όπως ευεργετική και σημαντική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η παρουσία του διαδόχου του, ο οποίος έκανε το αγροτικό του μέσα στην ίδια του την «οικογένεια» κι εντός των…τειχών της Τούμπας.
Η απομάκρυνση του ενός και η παρουσία του άλλου, όσο να ναι είναι κάτι που χρίζει μεγάλης συζήτησης και η οποία δεν είναι επί του παρόντος χρήσιμη. Εκείνο που θεωρείται χρήσιμο και θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα είναι ότι μετά την εντυπωσιακή «επιστροφή» της ομάδας σε μία νορμάλ ποδοσφαιρική κατάσταση, υπάρχουν ελπίδες για να ένα γενικό συμμάζεμα του ξεχαρβαλώματος που άφησε πίσω του το δίδυμο και για μια συναισθηματική επανασύνδεση ομάδας – κόουτς και οπαδών.
Σε αυτό θα βοηθήσει σίγουρα και η επιστροφή των υπολοίπων δέκα απόντων, θυμάτων της κακοδιαχείρισης και της καταιγίδας των περίεργων και ανεξήγητων θλάσεων, για τις οποίες ασφαλώς έχει μια σχετική ευθύνη και ο κ. Τούντορ.
Η «επιστροφή» σημαίνει μια αξιοπρεπή εμφάνιση στα υπόλοιπα παιχνίδια με αγωνιστικές υπερβάσεις και όχι με διασυρμούς και ταπεινώσεις όπως επί των ημερών του Κροάτη.
Ο τελευταίος ξόδεψε εγωιστικά και απερίσκεπτα όλους τους στόχους προσπαθώντας να τονώσει και να αναδείξει τους ναρκισσισμούς του, οι οποίοι μονίμως συνοδευόντουσαν από αρρωστημένες εγωπάθειες και καταστροφικές συμπεριφορές. Εντυπωσιακή – θα έλεγε κανείς και άκρως ενθαρρυντική – η χθεσινή εμφάνιση του Δικέφαλου στο Αγρίνιο.
Ο ΠΑΟΚ είχε την εικόνα μιας ομάδας που δεν υπήρχε στη σύνθεση του ούτε ένας παίκτης που υστέρησε. Το πόσες ευκαιρίες δημιουργήθηκαν – άσχετα αν χάθηκαν – και ο τρόπος με τον οποίος δημιουργήθηκαν είναι κάτι που δύσκολα θα μπορούσε κανείς να το προβλέψει, πολύ περισσότερο και να το πιστέψει, κρίνοντας από τα όσα έβλεπε στο παρελθόν. Είναι αλήθεια πως ο χθεσινός ΠΑΟΚ έμοιαζε με μια ομάδα απελευθερωμένη και απόλυτα πειθαρχημένη. Ο αρχηγός «ξεμπούκωσε».
Η άμυνα (συμπεριλαμβανομένων και των Βελλίδη και Λέοβατς που στο παρελθόν παρουσίαζαν κάποια βραχυκυκλώματα) δεν άφησε τους παθιασμένους Αγρινιώτες, ούτε στιγμή να ελπίσουν ότι θα μπορούσαν να πάρουν τα γνωστά «δωράκια» που έδινε η ομάδα στο παρελθόν.
Βίτορ, Τζαβέλλας, Κίτσιου, Τζιόλης, Χαρίσης και Κάτσε ήταν μια συμπαγής, ευέλικτη και πειθαρχημένη αμυντική διάταξη που δύσκολα μπορούσαν να την σπάσουν οι αντίπαλοι της. Μπροστά, ο Κλάους τρυπούσε ότι ώρα ήθελε την αντίπαλη άμυνα.
Έχανε…τα άχαστα, αλλά και έβαζε τα απίθανα και απίστευτα (χάρμα ήδεσθε το δεύτερο γκολ που πέτυχε). Διεισδυτικότατος ο Μυστακίδης, το ίδιο και ο Πέλκας, όπως και ο Κοροβέσης.
Όσο για τους αντίπαλους μπορεί να πει κανείς ότι έπεσαν από τα σύννεφα γιατί με τίποτα δεν περίμεναν αυτή τη μεταμόρφωση του ΠΑΟΚ. Έπαθαν πραγματική πλάκα. Να σκεφτεί κανείς ότι περιορίστηκαν σε μια και μόνο ευκαιρία η οποία κακά τα ψέματα προήλθε και αυτή από ένα οφσάιντ που δεν δόθηκε.
Κλείνοντας να ευχηθούμε στον Βλάνταν που μπήκε με το δεξί καλή συνέχεια και να του πούμε πως αυτού του είδους οι εμφανίσεις αν συνεχιστούν, σύντομα θα ξαναφέρουν τον κόσμο πίσω, η Τούμπα θα ξαναγεμίσει και όσοι «μίκρυναν» τον ΠΑΟΚ και του στέρησαν του στόχους και τις ελπίδες μιας ολόκληρης χρονιάς, θα λογοδοτήσουν.
