Ενας λόγος να χαμογελάς

Στη ζοφερή επικαιρότητα δεν συντρέχουν πολλοί λόγοι για να χαμογελάς. Η έστω να συγκινηθείς. Γι αυτό το λόγο και μόνο η εικόνα που παρουσίασε προχθές το συνδρομητικό από την βράβευση των κορυφαίων αξίζει πολλά. Κι οφείλω να συγχαρώ δημοσίως τη διοίκηση του ΠΣΑΤ για την πρωτοβουλία που πήρε προσκαλώντας τον πιτσιρικά Τζέι και τον Γιώργο Σαμαρά. Τόσο για την ιδέα, όσο κυρίως, για την εφαρμογή της.

Εχω συλλάβει τον εαυτό μου, όταν είμαι σκυθρωπός, αγχωμένος, αμίλητος, στεναχωρημένος, να αναζητεί στο youtube το βιντεάκι με τους πανηγυρισμούς του μικρού Τζέι όταν παρακολουθούσε στην τηλεόραση το εύστοχο πέναλτι του Σαμαρά στην Ακτή Ελεφαντοστού. Στην τελετή των κορυφαίων, η συγκλονιστική εικόνα του εναγκαλισμού, με την άδολη αγάπη του ενός προς τον άλλον, σηματοδοτούσε το ακριβές νόημα της φιλίας δυο ανθρώπων πολύ διαφορετικών που η συγκυρία τους έφερε πολύ κοντά. Ο πατέρας του Τζέι ανέβασε στον προσωπικό λογαριασμό του ένα ευχαριστήριο σημείωμα προς τον Sammy χαρακτηρίζοντάς τον «πραγματικό τζέντλμαν». Τα σχόλια που ακολούθησαν αναδεικνύουν και την επιθυμία του κοινού για μια διαφορετική θέαση των πραγμάτων με αφορμή ακόμη και ένα αθλητικό γεγονός.

Ο Σαμαράς παραμένει θρύλος για τη Σέλτικ, ο μικρός Τζέι η ατραξιόν σε μια ποδοσφαιρική κοινωνία για την οποία ουδόλως περήφανοι νιώθαμε. Εν μέσω διαφθοράς, κρίσης, στημένων αγώνων, η ποδοσφαιρική Ελλάδα, αξιώθηκε να διαφημιστεί και για κάτι το οποίο θα σχολιάζεται όχι μόνο ευμενώς, αλλά με βαθιά συγκίνηση και περηφάνεια συνάμα. Ότι ένας Ελληνας κατορθώνει να νικά. Όχι μέσα στο γήπεδο μόνο. Να νικά προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες , ρατσισμούς, βία, αναδύοντας τα πιο αγαθά ένστικτα από τον απλό φίλαθλο. Ισως δεν είναι σε θέση να κατανοήσει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος το μέγεθος της διαφήμισης μιας άλλης Ελλάδας κι όχι αυτής που παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό στον πολιτικό κι αθλητικό βίο.

Οσο για εκείνους τους δύσμοιρους που πάντοτε υπάρχουν για να σκιάζουν την ατμόσφαιρα, ρωτώντας άκαιρα, αναπάντεχα για τους υπόλοιπους αλλά συνειδητά για τους ίδιους, τον Σαμαρά για την προσωπική ζωή του, τους αφήνω στη χλεύη των Social Media. Η «δημοκρατία» του διαδικτύου θα τους ξεράσει…