Ενα πάθημα για μάθημα

Η κάθοδος στη Λαμία ανήκει στο παρελθόν. Τα όσα συνέβησαν εκεί επίσης. Το τι είπε ο Τενές, ο Πανουργιάς και πως το πώς συμπεριφέρθηκαν οι φίλαθλοι της ντόπιας ομάδας, ίσως να μην ξεχνιούνται ως γεγονός, αλλά παραμένουν ως υπόδειγμα γραφής του μέλλοντος.

Όχι μόνο για το τι θα αντιμετωπίσει ο Ηρακλής εκεί, αλλά και στις περισσότερες έδρες. Οπότε η ομάδα χρειάζεται θωράκιση αγωνιστική, μέσω της οποίας θα προέλθει και η ψυχολογική του ισχυρού. Ο οποίος ισχυρός έτσι και του δίνεται η ευκαιρία «καθαρίζει» τα παιχνίδια στο άψε σβήσε. Προχθές, δυστυχώς για τους κυανόλευκους, το πρόσωπο της ομάδας ήταν απλά φτιασιδωμένο. Πολύ μεϊκ-απ και κοκκινάδι σύντροφοι εξαιτίας μια αυταρέσκειας καθαρά προσωπικής, μιας γερασμένης καλλονής, η οποία δεν εννοεί να κοιτάξει καταπρόσωπο την πραγματικότητα.

Και τι λέει αυτή; Ότι η ομάδα ,παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του Παπαδόπουλου, δεν βρήκε ακόμη μήτε ρυθμό, ούτε πατήματα. Στο σημείο αυτό θέτω το ερώτημα. Ποιος είναι ο φετινός στόχος του Ηρακλή; Οπωσδήποτε η άνοδος. Πέραν τούτου ουδέν. Με βάση τις δυνατότητες της ομάδας λοιπόν οι υπεύθυνοι της ας αποφασίσουν. Προσήλωση στον συγκεκριμένο στόχο ή και στο Κύπελλο; Πέρσι έγραφα για τον κίνδυνο του αποπροσανατολισμού που ελλοχεύει αμέσως μετά την κλήρωση που την έφερε αντίπαλο με τον ΠΑΟΚ και δικαιώθηκα πλήρως. Δεν λέω να γράψει στα παλιά της παπούτσια τον θεσμό. Όχι. Όμως επιμένω. Ο υπέρτατος στόχος, η άνοδος, θέλει κότσια διαρκείας. Ε αυτά τα κότσια πρέπει να αποκτήσει, πέραν της αυτοπεποίθησης και της ικανότητας για να ανταπεξέλθει και τα υπόλοιπα παραμένουν ιστορίες για αγρίους.