Ένα χρυσό μετάλλιο μήνυμα για την αξία του Έλληνα

Από τη φύση του ο Έλληνας είναι τύπος της υπερβολής. Πετάει τη σκούφια του για ψύλλου πήδημα. Ενθουσιάζεται και κατεβαίνει στους δρόμους για να γιορτάσει την κατάκτηση μίας νίκης της ομάδας του και θέλει να ανοίξει η γη για να τον καταπιεί  όταν η Εθνική ομάδα φάει μία μεγάλη σφαλιάρα από τα Νησιά Φερόε.

Το διάστημα που χωρίζει το γάμο από την κηδεία, στα συναισθήματα του, έχει πλάτος όσο μία πολύ λεπτή γραμμή. Αυτός είναι ο Έλληνας. Αισθάνεται εθνικά υπερήφανος από μία αθλητική επιτυχία, αλλά δύσκολα σηκώνεται από τον καναπέ προκειμένου να διαμαρτυρηθεί για την κακοδιοίκηση του κράτους και τα σκληρά φορολογικά μέτρα.

Και βεβαίως δεν είναι πρόβλημα μόνο των νεοελλήνων αυτό. Οι παθογένειες της χώρας έχουν βαθιές ρίζες. Κράτος που ιστορικά έχει δομηθεί με την χειραγώγηση της ψήφου των ψηφοφόρων με κάθε λογής ρουσφέτια, είναι η Ελλάδα. Με την παροχή κάθε λογής επιχειρηματικών δώρων στους κομματικούς φίλους των πολιτικών και με την εξασφάλιση κάθε λογής ασυλίας. Η λειτουργία λοιπόν του κράτους έχει μότο «χωρίς πολιτική ομπρέλα δεν πας πουθενά».

Παρακολουθούσα την περασμένη Κυριακή με πολύ ενδιαφέρον ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ στην ΕΡΤ3 με θέμα τον ξενιτεμό των κατοίκων της Μακεδονίας τη δεκαετία του ’60. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν η αφήγηση ενός μετανάστη της εποχής εκείνης ο οποίος εργάζονταν σε εργοστάσιο στη Γερμανία. Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης του ζήτησε να έρθει στην Ελλάδα και να διερευνήσει τις προϋποθέσεις να επενδύσει στην χώρα μας. Το αποτέλεσμα; Ο συμπατριώτης μας αφού χτύπησε όλες τις πόρτες των υπουργών της εποχής τελικώς εισέπραξε ένα μεγαλοπρεπές «όχι». Ο Γερμανός επιχειρηματίας που αναζητούσε νέους επενδυτικούς ορίζοντας, τελικώς έκανε την επένδυση στην Τουρκία στις αρχές της δεκαετίας του ‘70!

Όποιος σκαλίσει τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τη δεκαετία του ’60 θα βρει πολλές παρόμοιες περιπτώσεις, όπου η πολιτική εξουσία είναι διαπλεκόμενη με συγκεκριμένα πρόσωπα και απουσιάζουν οι κανόνες ισόνομης κατανομής του δημόσιου χρήματος. Το έργο το γνωρίζουν όλοι, απλώς προσπαθούν να μπουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο στο παιχνίδι. Άθελα τους όμως πολλές φορές γίνονται κομμάτι του παιχνιδιού.

Κατά τα άλλα όλοι απαιτούν  ισονομία σ’ όλες τις εκφάνσεις του αθλητικής ζωής, αλλά δεν αντιδρούν όταν ευνοείτε η ομάδα τους. Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία η οποία βρίσκει τα κουράγια και παλεύει μέσα στην κρίση των μνημονίων, που οργίζεται, αλλά και χαμογελάει μόνο μόλις ακούσει ένα χαρμόσυνο, ασήμαντο για την καθημερινότητα του, νέο.

Κομμάτι αυτής της κοινωνίας είναι και τα χρυσά ελληνόπουλα του μπάσκετ που κατέκτησαν τη περασμένη Κυριακή την κορυφή της Ευρώπης. Αθλητές με περίσσιο ταλέντο και ζηλευτή κουλτούρα. Παράγωγα του μπασκετικού εργαστηρίου που άναψε τις μηχανές του για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και από τότε λειτουργεί ασταμάτητα. Με συγκεκριμένο πλάνο και φιλοσοφία, χωρίς να επηρεάζεται από την κρίση. Δημιουργεί μία νέα γενιά καλαθοσφαιριστών, ικανών να κρατήσουν ψηλά το ελληνικό μπάσκετ.

Παιδιά στο ταλέντο των οποίων πίστεψαν και επένδυσαν πρώτα οι γονείς τους. Οι οποίοι στήριξαν τα βλαστάρια τους στις δύσκολες στιγμές και μοιράστηκαν την αγωνία και τα όνειρα τους.   

Από το καλοκαίρι του 2009 που η Εθνική Νέων με παίκτες που γεννήθηκαν το 1989 και το 1990 στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης καμία Εθνική ομάδα δεν ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Το κατάφερε όμως προχθές στον Βόλο, κόντρα στην Πρωταθλήτρια των δύο προηγούμενων χρόνων Τουρκία, αυτή η φουρνιά αθλητών.

Ηταν σαν ένα στοίχημα αυτό το χρυσό μετάλλιο που έβαλαν, κυρίως, οι Χαραλαμπόπουλος, Σκουλίδας και ο Παπαγιάννης που μαζί ξεκίνησαν πριν από τέσσερα χρόνια, όχι και στις καλύτερες συνθήκες, την προσπάθεια για την κορυφή.

Μία ομάδα στην οποία περισσεύει το μέταλλο του νικητή, που σμιλεύτηκε ο χαρακτήρας των παικτών από τις αποτυχίες, που έχει το ταλέντο και την ψυχή να φέρει τα πάνω κάτω σ’ έναν τελικό ακόμη κι όταν χάνει με -14 πόντους.

Κι αυτό είναι που μένει ως απόηχος στους Έλληνες φιλάθλους: η δύναμη της ψυχής και η ικανότητα είναι η περιουσία του κάθε κατοίκου αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας. Και όποιος επενδύει σ’ αυτά τα δύο προτερήματα η ιστορία διδάσκει ότι φτάνει στην… κορυφή. 

FOCUS

Eίναι αλήθεια ότι η διοίκηση του κ. Οικονόμου μπήκε στη διαδικασία να συζητήσει με την οικογένεια Καλαϊτζίδη τους όρους για την υπογραφή και τρίτου μνημονίου στο οποίο θα υπάρχει πρόβλεψη για τα χρήματα που θα δαπανηθούν μέχρι τη δημιουργία της νέας ΠΑΕ Αρης;