Ελληνας σταρ στη Μαλαισία! (pics)
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ
“Μαντεύω” ότι πολλοί εξ υμών ακούσατε/διαβάσατε το όνομα “Δημήτρης Πετράτος” πρώτη φορά χθες και προχθές, μαθαίνοντας πώς κύλησε ο αγώνας προετοιμασίας της Λίβερπουλ στο Μπρίσμπαν, στην Αυστραλία. Ο ελληνικής καταγωγής μεσοεπιθετικός της τοπικής “Roar” (“βρυχηθμός”, δένει με το έμβλημα του συλλόγου, ένα λιοντάρι) άνοιξε το σκορ, με τη Λίβερπουλ να γυρίζει το παιχνίδι και να κερδίζει 2-1. Σε κάποιους με καλή μνήμη το όνομα μπορεί να φάνηκε γνώριμο, μια και τα Χριστούγεννα του 2013 είχε προβληθεί σε ελληνικές εφημερίδες και ιστοσελίδες το επίτευγμα του “Ντιμίτρι” να πετύχει τρία γκολ με τη Roar κόντρα στην πρώην ομάδα του, Sydney FC. Τότε, στο τελικό 2-5, το σκορ είχε ανοίξει για τους γηπεδούχους... “κάποιος” Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο. Όσο για μένα, βλέποντας ότι το γκολ της Roar προχθές το πέτυχε ο Πετράτος, μου θύμισε την υπό μάλλον παράδοξες συνθήκες συνάντησή μας πριν από δύο χρόνια (και δύο μήνες), όχι στην Ελλάδα ή στην Αυστραλία, όπως , ίσως, θα ήταν το φυσιολογικό, αλλά στη Μαλαισία(!).
Τον Δεκέμβριο του 2012, έχοντας μόλις κλείσει τα 20 χρόνια του, ο ήδη διεθνής με τις “μικρές” εθνικές ομάδες της Αυστραλίας Πετράτος, παρά τον τίτλο τού “πολλά υποσχόμενου” που δίκαια τον συνόδευε, είδε την πόρτα της εξόδου από την τότε ομάδα του, Sydney FC, με όλες τις -διαθέσιμες στο ίντερνετ- μαρτυρίες να συνηγορούν στο ότι αιτία ήταν μία έντονη λεκτική διαμάχη που είχε με τον Ζέλικο Κάλατς (γνώριμο το όνομα, πρώην της Μίλαν, αλλά και της Καβάλας, στο τέλος της καριέρας του), τότε προπονητή τερματοφυλάκων της ομάδας του.
Παρά το γεγονός ότι -σύμφωνα επαναλαμβάνω με σχετικά δημοσιεύματα που είναι διαθέσιμα στο ίντερνετ για όσους έχουν την υπομονή και το ενδιαφέρον να τα ψάξουν- ο Δημήτρης δεν είχε δώσει μέχρι τότε κανένα απολύτως δικαίωμα να ψέξει κανείς τον χαρακτήρα του, πλήρωσε ένα ξέσπασμα -που όπως όλα δείχνουν ήταν- της στιγμής, και κάπως έτσι βρέθηκε εκτός ομάδας.
Ξαφνικά, Μαλαισία!
Πριν όμως αλλάξει ο χρόνος, ο νεαρός Ελληνοαυστραλός είχε ήδη βρει όχι μόνο καινούργια ομάδα, αλλά και καινούργια... χώρα. Στα 20 του, άφησε το κοσμοπολίτικο Σίδνεϊ, το οποίο δεν χρειάζεται συστάσεις, μια και αποτελεί μία από τις γνωστότερες μεγαλουπόλεις του κόσμου, και εγκαταστάθηκε σε... κάποια Κότα Μπάρου, στη Μαλαισία. Όταν συνάντησα το παλικάρι, μέσα Μαΐου, αμέσως μετά το τελευταίο παιχνίδι που έπαιξε με τη φανέλα της τοπικής Κελάνταν, τον ρώτησα αν είχε ενημερωθεί πριν υπογράψει το συμβόλαιό του για το... τι εστί Κότα Μπάρου. Στην απάντησή του δεν υπήρχε η λέξη “όχι”, στις σημειώσεις που κράτησα βλέπω ότι μου απάντησε “δεν έχει να κάνεις πολλά εδώ”, όμως... ίσως και αυθαίρετα, προσωπικά έμεινα με την εντύπωση ότι όταν είπε “ναι” στην Κελάνταν, δεν είχε πλήρη εικόνα πού ακριβώς συναινούσε να εγκατασταθεί...
Ούτε σινεμά...
Τι εστί λοιπόν Κότα Μπάρου, και γιατί έμεινα έκπληκτος όταν έμαθα ότι ελληνικής καταγωγής Αυστραλός, στα 20 του, συμφώνησε με ομάδα εκεί; Αν κάποιος από εσάς έχει πάει στη Μαλαισία με πρακτορείο, ή ακόμα και μόνος του, το... παίρνω με απόδοση 1,02 ότι όχι μόνο δεν πήγε στην Κότα Μπάρου, αλλά ούτε καν ακουστά έχει τη συγκεκριμένη πόλη. Σε απόσταση αναπνοής από την ανατολική ακτή της Μαλαισίας, ελάχιστα χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ταϊλάνδη, η Κότα Μπάρου είναι... μία Μαλαισία μόνη της.
Σε μία χώρα στην οποία οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειοψηφία, η Κότα Μπάρου είναι... μουσουλμανικότερη από κάθε άλλη πόλη, “συντηρητικότερη”, προπύργιο του PAS, κόμμα που κυβερνά την πολιτεία Κελάνταν (πρωτεύουσα της οποίας είναι η Κότα Μπάρου), προωθώντας με κάθε τρόπο τις αξίες, τις αρχές του ισλάμ.
Για την Κότα Μπάρου λέγονται και γράφονται αρκετά αρνητικά (όχι απαραίτητα αληθινά) στην ίδια την -υπόλοιπη- Μαλαισία. Προσωπικά, μεταξύ ΠΟΛΛΩΝ θετικών της, εκείνο που λάτρεψα περισσότερο ήταν ο πολύ φιλικός, συμπαθής, γλυκός και εξυπηρετικός κόσμος της, όμως... βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση ενός 20άρη Ελληνοαυστραλού από το Σίδνεϊ, δεν μπορούσα καν να φανταστώ πόσο δύσκολο ήταν στον Πετράτο να περάσει έξι μήνες σε μία πόλη στην οποία στον τομέα “διασκέδαση” δεν είχε ούτε καν... σινεμά! (η λειτουργία κινηματογράφου ήταν “εκτός μουσουλμανικής ηθικής”, σύμφωνα τουλάχιστον με τις τοπικές Αρχές).
Εφτά επίσημα παιχνίδια σε έξι μήνες
Ο Δημήτρης έμενε σε πολύ καλό ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, μου είπε ότι ο κόσμος ήταν πολύ καλός μαζί του, ότι όλοι του συμπεριφέρονταν πολύ καλά, όμως ήταν προφανές ότι δύο πολύ σημαντικά στοιχεία τον είχαν επηρεάσει αρνητικά. Το πρώτο ήταν ότι ένιωθε μόνος, “έξω από τα νερά του”, ζήτημα που... αντιμετωπίστηκε μερικώς με μέλη της οικογένειάς του να τον επισκέπτονται συχνά και να περνάνε βδομάδες ολόκληρες μαζί του.
Το δεύτερο, και ίσως σημαντικότερο, ήταν ότι η Κελάνταν, η ομάδα του, λόγω περιορισμών που προέκυπταν από τους κανονισμούς της μαλαισιανής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, τον χρησιμοποιούσε μόνο στα διεθνή παιχνίδια της, στο AFC Cup (αντίστοιχο του “δικού μας” Europa League), κι όχι στις εγχώριες διοργανώσεις.
Ο Πετράτος έβαλε μαζεμένα γκολ στα πρώτα φιλικά παιχνίδια με τη φανέλα της Κελάνταν, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να περάσει η ομάδα του από τους ομίλους στη φάση των 16 (πέτυχε τέσσερα γκολ στους έξι αγώνες του ομίλου τους), έπαιξε και στα 90 λεπτά του νοκ-άουτ αγώνα στον οποίο τον παρακολούθησα (έχασαν 0-2 και αποκλείστηκαν από την Κίτσι, ομάδα του Χονγκ Κονγκ), όμως... ΑΥΤΟ ήταν, εφτά επίσημα παιχνίδια σε έξι μήνες. Αμέτρητες προπονήσεις, κάποια φιλικά, όμως μόνο εφτά επίσημα. Εφτά επίσημα παιχνίδια σε έξι μήνες, είναι αρκετά για να “ρίξουν” οποιονδήποτε παίκτη, ειδικά αν είσαι στα 20 σου, υγιέστατος, κι αισθάνεσαι ότι ΤΩΡΑ είναι που πρέπει να δείξεις τι αξίζεις...
Σταρ σε πόλη που ζει για το ποδόσφαιρο
Παρά το γεγονός ότι ο Δημήτρης έπαιξε σε ελάχιστα επίσημα παιχνίδια, ο κόσμος τον αγάπησε, λόγω των αγωνιστικών χαρακτηριστικών του και του χαμηλού προφίλ του. Πριν ακόμα κατέβω από το λεωφορείο στον σταθμό της Κότα Μπάρου (τότε ζούσα στην Κουάλα Λούμπουρ, την πρωτεύουσα της Μαλαισίας), είχα δει το πρόσωπό του σε μια ντουζίνα διαφημιστικές πινακίδες. Η Κελάνταν τον είχε επιλέξει να διαφημίσει τους δύο βασικούς χορηγούς του συλλόγου, μία εταιρεία τηλεπικοινωνιών και μία εταιρεία παρασκευής καφέ. Το πρόσωπό του ήταν παντού στην πόλη, δίπλα σε εκείνα των πιο γνώριμων ντόπιων παικτών της ομάδας.
“Κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα, ο κόσμος χειροκροτάει”, μου είπε συμπαθέστατος οπαδός της Κελάνταν που άφησε στην άκρη τη δουλειά του για να με βοηθήσει να βρω τα γραφεία της τοπικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. “Ο κόσμος τον αγαπάει. Μακάρι να μπορούσε να παίξει και στις εγχώριες διοργανώσεις”, μου είπε ο “Ζούκι”, υπεύθυνος επικοινωνίας της Κελάνταν, ένας από τους πολλούς ανθρώπους-μπαχτσέδες με τους οποίους είχα την τύχη να περάσω χρόνο στις δύο επισκέψεις μου στην πόλη τους. Ακόμα και μετά το χαμένο παιχνίδι με την Κίτσι, κι ενώ η Κελάνταν είχε μόλις αποκλειστεί από το AFC Cup, αρκετοί ήταν εκείνοι που ζητούσαν από τον Δημήτρη να βγουν μία φωτογραφία μαζί του.
Κάτι παραπάνω από “μία πόλη, μία ομάδα”
Σχεδόν παντού αλλού στη Μαλαισία, “τρελαμένοι” ποδοσφαιρόφιλοι κάθε ηλικίας φοράνε καθημερινά τη φανέλα της αγαπημένης ξένης ομάδας τους, κυρίως από την Αγγλία, λιγότερο από άλλες χώρες. Στην Κότα Μπάρου, είναι α-δύ-να-τον να σταθείς ακίνητος οπουδήποτε στην πόλη για περισσότερο από πέντε δευτερόλεπτα, και να μην δεις κάποιον να κυκλοφορεί με φανέλα της τοπικής Κελάνταν, ακόμα και γυναίκες με τουντόνγκ (το αξεσουάρ με το οποίο καλύπτουν τα μαλλιά τους και μέρος του προσώπου τους).
Σε μία πόλη στην οποία ο κόσμος αισθάνεται ΤΟΣΟ δεμένος με την ποδοσφαιρική ομάδα του που δεν είναι παράξενο να εμφανιστεί κάποιος με φανέλα της Κελάνταν ακόμα και σε γάμο(!!), ο Πετράτος ήταν σταρ, αναγνωρίσιμος από όλους, αγαπητός από όλους.
Πώς είναι σαν παίκτης;
Ομολογώ ότι δεν τον έχω παρακολουθήσει σε ολόκληρο αγώνα με την Brisbane Roar, όμως ο Πετράτος που είδα εγώ τον Μάιο του 2013 ήταν ο ορισμός του ακούραστου ομαδικού εργάτη. Έκανε διαρκώς κινήσεις μακριά από την μπάλα, προσφέροντας σε συμπαίκτες του εναλλακτική για πάσα. Έψαχνε “τρύπες” ανάμεσα σε αντιπάλους για να προσφέρει σε συμπαίκτες του στήριγμα όταν είχαν την μπάλα στα πόδια τους. Όταν γινόταν κάτοχος της μπάλας, συνήθως την έπαιζε με μία, και την κρατούσε μόνο όταν χρειαζόταν να δώσει χρόνο σε συμπαίκτες του να ανέβουν κάποια μέτρα. Όταν η Κελάνταν αμυνόταν, πίεζε τους αντίπαλους αμυντικούς δυσκολεύοντάς τους να φτιάξουν παιχνίδι από πίσω. Μου φάνηκε γρήγορος, ικανός και με τα δύο πόδια, κυρίως όμως μου άρεσε επειδή φαινόταν να χρησιμοποιεί το μυαλό του όσο και τα πόδια του, και να λειτουργεί σαν κομμάτι της ομάδας, αντί να κάνει τη... φιγούρα του.
Δε σκεφτόταν Ελλάδα
Έξω από τα αποδυτήρια τον ρώτησα αν είχε σκεφτεί, εκείνος ή ο ατζέντης του, να δοκιμάσει την τύχη του στην Ελλάδα. Μου είπε “όχι”. Σε μία κουβέντα που ήταν περισσότερο... αυτό, κουβέντα, κι όχι μίνι συνέντευξη, του είπα -με πάσα ειλικρίνεια- ότι έτσι όπως τον είχα δει εκείνο το βράδυ, ακόμα και σε αγώνα κακό για την ομάδα του (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα που βγάζει ένας παίκτης μεμονωμένα σε αγώνα-ναυάγιο της ομάδας του), εύκολα μπορούσα να τον φανταστώ να παίζει στις περισσότερες ελληνικές ομάδες.
Με εξαίρεση τον Ολυμπιακό, που από πλευράς υλικού είναι μια κατηγορία πάνω από όλους τους υπόλοιπους, ο πιτσιρικάς που είδα εκείνο το βράδυ με το 11 στην πλάτη μπορούσε, με πολλή δουλειά, να είναι “καλή εναλλακτική που να έρχεται από τον πάγκο” στις ομάδες της πρώτης πεντάδας του πρωταθλήματος, και παίκτης με πολύ χρόνο συμμετοχής σε όλες τις υπόλοιπες.
Δε φάνηκε να συμμερίζεται την εκτίμησή μου. Ίσως του φαινόταν πολύ... μακρινό το να εγκατασταθεί στην Ελλάδα, ίσως είχε το μυαλό του στην Αυστραλία (την επομένη το πρωί πέταξε για εκεί, και σύντομα υπέγραψε συμβόλαιο στην ομάδα που είναι μέχρι τώρα), ίσως και να δίστασε να ανοιχτεί σε κάποιον που μόλις είχε γνωρίσει...
Κάθε άλλο παρά “κακό μήλο”
Χθες, πριν γράψω αυτό το κείμενο, έψαξα στο ίντερνετ για επιπλέον στοιχεία για τον Πετράτο, για το πώς κύλησαν τα πράγματα για εκείνον από τη συνάντησή μας και μετά. Βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ σε αυστραλέζικη ιστοσελίδα (smh.com.au), για το πόσο δυσκολεύτηκε ο ατζέντης του το 2013 να του βρει ομάδα στην Αυστραλία. “Μίλησα με τη Νιούκασλ (Τζετς, ομάδα της Αυστραλίας, όχι την αγγλική Νιούκασλ), την Περθ, την Γουέλινγκτον, όλοι συμφώνησαν ότι έχει ταλέντο, όμως κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να τον πάρει. Ας είμαστε ειλικρινείς, είχε τη φήμη κακού μήλου”, είπε στον συντάκτη του ρεπορτάζ ο ατζέντης Τόνι Ράλις (“κακό μήλο” λένε στα Αγγλικά κάποιον που είναι... “προβληματικός”).
“Ο Μάικ (Μέλβι, τότε προπονητής της Μπρίσμπαν) ήταν ο μόνος που με πίστεψε όταν του είπα ότι εκείνο που είχε συμβεί σε μία προπόνηση της Sydney FC πριν από μήνες ήταν κάτι... εκτός του χαρακτήρα του παίκτη, ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό”, είπε ακόμα ο Ράλις. “Στο τέλος του τηλεφωνήματός μας μου είπε, 'καταλαβαίνω τι μου λες, άσε με όμως να κάνω τη δική μου έρευνα'. Την έκανε. Κι επειδή είναι ένας από τους καλύτερους εκτιμητές χαρακτήρα, επειδή είναι από τους προπονητές που βλέπουν όχι μόνο τον παίκτη, αλλά και τον άνθρωπο μέσα στον παίκτη, αποφάσισε να δώσει μία ευκαιρία στον Πετράτο. Και δικαιώθηκε”, αποκάλυψε ο Ράλις.
Ο ίδιος ο συντάκτης του ρεπορτάζ, χαρακτήρισε τον Δημήτρη “ντροπαλό και εσωστρεφή”, όπως ακριβώς τον είδα εγώ εκείνη τη μία και μοναδική φορά που συναντηθήκαμε. Επιπλέον, είχα την τύχη να “πετύχω” έξω από τα αποδυτήρια τον πατέρα του, Βαγγέλη, με καταγωγή από την Κεφαλλονιά, και τον μικρότερο αδερφό του, Κώστα. Τα είπαμε για αρκετή ώρα, και ήταν προφανές ότι πρόκειται για οικογένεια μετρημένων και χαμηλού προφίλ ανθρώπων. Με αυτά και μ' αυτά, μόνο τυχαίο δεν είναι ότι εκείνο το ατυχές συμβάν με τον Κάλατς το 2012, παραμένει η εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τον Πετράτο να είναι το... ακριβώς αντίθετο του “κακομαθημένου κωλόπαιδου”...
Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση
Καταλήγοντας, προτείνω σε όσους ασχολείστε με το διεθνές ποδόσφαιρο να τσεκάρετε συχνά-πυκνά πώς τα πηγαίνει ο Πετράτος στην Αυστραλία. Προσωπικά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο εργαλείο ακόμα και σε “μεγαλο-μεσαίες” ελληνικές ομάδες. Τον Νοέμβριο κλείνει τα 23, έχει πολλά χρόνια καριέρας ακόμα μπροστά του, ποιος ξέρει, κάποια μέρα ίσως δικαιωθώ...
