Ελλάς, το απέραντο φρενοκομείο, η χώρα της θριαμβεύτριας αποχής

To 1/3 των Ελλήνων ψηφοφόρων που δεν απαξίωσαν τις εκλογές, δηλαδή το 1/5 των πολιτών που έχουν δικαίωμα ψήφου, μόλις το 20% δηλαδή,  ανέδειξαν πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ και τον επέτρεψαν να συνεχίσει τη διακυβέρνηση της χώρας σε συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. 

Τη στιγμή που και τα δύο κόμματα πανηγυρίζουν για την επικράτησή τους, η ψυχρή γλώσσα των αριθμών λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 360.000 ψήφους σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, ενώ οι ΑΝΕΛ 100.000. Κατά τα άλλα, θριάμβευσαν!  Οπως και η Νέα Δημοκρατία, η οποία κομπορημονεί ότι δεν “τελείωσε” και δεν διαλύθηκε, πλην όμως μετράει 280.000 ψήφους λιγότερες! Σκεφθείτε το: Το πρώτο κόμμα δεν το ψήφισαν 8 στους 10 Ελληνες. Σχηματίζει, ωστόσο, κυβέρνηση, μαζί με ένα άλλο το οποίο μόλις και μετά βίας κατόρθωσε να μπει στη βουλή.

Το αληθινό νόημα των εκλογών κανείς δεν θέλει να το δει. Κανείς δεν παραδέχεται ότι τη συντριπτική νίκη την πέτυχε το 43,5% της αποχής. Είναι ένα ποσοστό απόρριψης του πολιτικού συστήματος, το οποίο ξεπερνά το 45%, μαζί με τα λευκά και τα άκυρα. Οι μισοί Ελληνες δεν εμπιστεύονται κανέναν. Οι μισοί Ελληνες αδιαφορούν για τις εκλογές. Οι μισοί Ελληνες προσπαθούν να στείλουν ένα μήνυμα το οποίο δήθεν λαμβάνεται υπ' όψιν, αλλά στην πραγματικότητα όλοι οι πολιτικοί το γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια, προτιμώντας να ασχοληθούν με τα κέρδη τις απώλειες του δικού τους κόμματος. Αλήθεια, σε ποιο ποσοστό πρέπει να φτάσει η πραγματική θριαμβεύτρια των εκλογών, η αποχή, για να ευαισθητοποιηθούν οι καρεκλοκένταυροι και τα κομματόσκυλα;

Και τώρα τι; Τι μας περιμένει μετά τις εκλογές; Ολοι το ξέρουμε. Θα αρχίσει να πέφτει η μια σφαλιάρα μετά την άλλη. Το ένα τσιβί μετά το άλλο θα μπαίνουν στον ποπό μας και δεν θα βγαίνουν με τίποτε. Κάποιοι το έχουν ήδη νιώσει και ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει αυτό, κάποιοι άλλοι θα αρχίσουν να το νιώθουν τώρα πριν ακόμη κοπάσουν οι πανηγυρισμοί τους για τη νίκη των “μαχητών” που “ματώνουν” για να ευημερήσει ο ελληνικός λαός. Κάποια στιγμή, θα προσγειωθούν κι αυτοί ανώμαλα στην πραγματικότητα και τότε θα αρχίσουν να αναζητούν τον νέο δημαγωγό, τον νέο λαοπλάνο, που θα τους μιλάει όμορφα και θα τους πείθει, τυλίγοντάς τους με το πέπλο της ουτοπίας και της ψευδαίσθησης. 

Σημειώστε το: Τα αντιμνημονικά κόμματα συγκέντρωσαν μόλις το 15% των ψήφων. Πριν λίγες εβδομάδες το “όχι στο μνημόνιο” συγκέντρωσε το 62% των ψήφων. Ο ΣΥΡΙΖΑ “έσκισε” με το δημοψήφισμα, αλλά το “όχι” το μετέτρεψε σε “ναι”, υπογράφοντας το σκληρότερο μνημόνιο. Οι αυθεντικοί εκφραστές του “όχι” επέμεναν στο “όχι”, δεν υπέκυψαν στο “ναι”, αποσκίρτησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και ίδρυσαν τη Λαική Ενότητα. Κατέβηκαν στις εκλογές, αλλά δεν μπήκαν καν στη βουλή. Πώς,  λοιπόν, ο αντιμνομηνιακός ΣΥΡΙΖΑ που έγινε μνημονιακός εξακολουθεί να θριαμβεύει, ενώ η ΛΑ.Ε. που ήταν και παραμένει αντιμνημονιακή, καταποντίζεται; Με ποιο κριτήριο, τέλος πάντων, αποφασίζουν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ; Είμαστε ή όχι ένα απέραντο φρενοκομείο, όπως είχε πει προ αμνημονεύτων χρόνων ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Δώστε όποια απάντηση θέλετε.

Για ένα προσεύχομαι. Να μην πάμε σύντομα σε νέες εκλογές. Να αντέξει αυτή η κυβέρνηση με τον εύθραυστο αριθμό των 155 βουλευτών και να μην εμπλακούμε σε νέες περιπέτειες, σε νέα αποστεθαροποίηση, σε νέο πισογύρισμα. Εγινε ήδη τεράστια ζημιά με το ανόητο δημοψήφισμα, έγινε τεράστια ζημιά με τις άσκοπες εκλογές. Καιρός είναι οι μεγάλοι θριαμβευτές να αρχίσουν να κυβερνούν κιόλας, μην τυχόν δούμε σύντομα μια άσπρη μέρα, ή, έστω, λιγότερο μαύρη. Κι όταν λέω να κυβερνήσουν, εννοώ να κάνουν και καμιά άλλη δουλειά πέρα από το να μοιράζουν θεσούλες και προνόμια σε αργόσχολους του δημοσίου για να διαθέτουν οργανωμένο στρατό ψηφοφόρων...