Εκπλήξεις από τους ισχυρούς, μονοτονία από τους αδύνατους

Χάρη σε δύο καλές στιγμές του Σουάρες, η Μπαρτσελόνα νίκησε με 2-1 την Ατλέτικο Μαδρίτης. Χάρη στην αποβολή του Τόρες, η μεγάλη Μπαρτσελόνα έμεινε όρθια, επέβαλε τον ρυθμό της και πέτυχε την ανατροπή. Ο Μέσι κινήθηκε στα ρηχά νερά, το ίδιο ο Ινιέστα, ενώ περίπου απών ήταν ο Νειμάρ. Συμβαίνει, λοιπόν, ακόμη και στις καλύτερες οικογένειες.

Μέσα σε τέσσερις μέρες, 85.000 οπαδοί της Μπαρτσελόνα συγκεντρώθηκαν στο Νόου Καμπ και υποβλήθηκαν σε δύο 90λεπτα βασανιστήρια. Το πρώτο με τη Ρεάλ, που, με 10 παίκτες, πήρε τη νίκη και το δεύτερο με την Ατλέτικο, που, αν δεν έμενε με 10, έδειχνε ικανή όχι μόνο να μη χάσει αλλά και να κερδίσει.

Από τη στιγμή που μια Μπαρτσελόνα τα βρίσκει σκούρα δυο σερί φορές και, μάλιστα, σε αγώνες μέσα στην έδρα της, όλα πρέπει να τα περιμένουμε, από κάθε ομάδα, κάθε δυναμικότητας. Ποιος είναι ο ΠΑΟΚ, άραγε, ή και κάθε Ελληνας ΠΑΟΚ, για να μπορεί να παίζει πάντα ωραίο ποδόσφαιρο και να κερδίζει όλα τα παιχνίδια;

Η διαφορά είναι ότι όταν μια Μπαρτσελόνα προβληματίζει με τις εμφανίσεις της, αποτελεί είδηση. Αντίθετα, αν μιλάμε για τον ΠΑΟΚ και κάθε ΠΑΟΚ, είδηση είναι το να ξεκολλήσει από τη μετριότητα και να παίξει καλό ποδόσφαιρο. Σε εκπλήσσει το να βλέπεις την Μπάρτσα να «βραχυκυκλώνεται», δεν νιώθεις καμία έκπληξη όμως όταν βλέπεις τον ΠΑΟΚ να παραμένει «βραχυκυκλωμένος».

Θα μου πείτε, είναι αφελείς αυτές οι συγκρίσεις και οι παραλληλισμοί, διότι οι ομάδες που αναφέρουν απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους. Σύμφωνοι. Θέλω απλώς να πω ότι το ποδόσφαιρο είναι ωραίο όταν δυσκολεύεται και ο δυνατός επειδή υπάρχουν και άλλοι αξιόλογοι αντίπαλοι, ενώ είναι βαρετό όταν ο αδύνατος δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι ακόμη κι όταν αγωνίζεται με ακόμη πιο αδύνατους αντιπάλους.

ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ… ΜΥΑΛΟΥ

Κάνω πολλές φορές και μια άλλη αφελή σκέψη: Μόνο βλέποντας πώς στοπάρουν την μπάλα, πώς δίνουν πάσα, πώς σουτάρουν, πώς «βλέπουν» γήπεδο, πώς κινούνται συνεχώς, πώς τρέχουν, πώς μαρκάρουν, πόσο γρήγορα σκέφτονται και ενεργούν οι μεγάλοι άσοι, θα έπρεπε και οι δικοί μας μέτριοι παίκτες κάτι να έχουν μάθει, σε κάτι να έχουν βελτιωθεί. Βέβαια, με το να βλέπεις δεν αποκτάς ποιότητα αν δεν την έχεις, γιατί αν δεν ίσχυε αυτό θα μπορούσαν όλοι να διδάσκονται ποδόσφαιρο από την τηλεόραση και μετά να μπαίνουν στο γήπεδο και να παίζουν.

Λέω, όμως, ότι όταν είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και ξέρεις ότι έχεις συγκεκριμένες αδυναμίες, αν διαθέτεις στοιχειώδη ευφυία μπορείς να βελτιωθείς σιγά – σιγά παίρνοντας μαθήματα από τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζονται οι ανώτεροι και πιο ποιοτικοί από εσένα. Όταν ο μέτριος παίκτης δεν κάνει ούτε ένα βήμα μπροστά, ενώ παρακολουθεί συνεχώς τους αγώνες ομάδων που έχουν ολοκληρωμένους παίκτες, αυτό σημαίνει για εμένα ότι δεν έχουν τη διανοητική ικανότητα να προβληματιστούν και να διδαχτούν.

Και εφ’ όσον μιλάμε για τους ανεπίδεκτους μαθήσεως, αναρωτιέμαι πόσοι είναι οι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα που χαλαλίζουν κάποιες ώρες για να δουλέψουν εξτρά ώστε να βελτιωθούν εκεί που υστερούν. Πολλοί μεγάλοι άσοι στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλει, το κάνουν. Γιατί οι μέτριοι δεν μπαίνουν στην ίδια διαδικασία; Γιατί είναι… τεμπέληδες, είναι η εύκολη απάντηση. Γιατί… δεν τους κόβει, πιστεύω εγώ. Δεν μπορούν καν να σκεφτούν ότι προσπαθώντας να ξεπεράσουν τις αδυναμίες τους θα γίνουν πιο ανταγωνιστικοί και θα ανεβάσουν την αξία τους στο αθλητικό χρηματιστήριο.

Με λίγα λόγια, το ταλέντο είναι η βασική προυπόθεση για την ανάδειξη ενός αθλητή αλλά μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται και σκληρή δουλειά. Δουλεύει όμως σκληρά ο έξυπνος. Ο βλαξ δεν δουλεύει. Ούτε έχει την ικανότητα να βελτιωθεί από τα σεμινάρια που παραδίδουν οι αθλητές – πρότυπα. Γι’ αυτό μένει σε όλη την καριέρα του στάσιμος…