Ο εκπληκτικός Λέο… «ξόρκισε» τον εφιάλτη
Από το ξεκίνημα της αναμέτρησης μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο η ομάδα που ήταν καλύτερη αναδείχθηκε και νικήτρια. Διαφωνία λοιπόν για την ανωτερότητά της δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε επίσης και για το αν ήταν δίκαιη η επικράτησή της. Επομένως, θα ήταν άνευ ουσίας να σταθεί κανείς σε ένα φάουλ που δε δόθηκε (και αν ήταν) από τη στιγμή που μετά από αυτό άλλαξε ολόκληρο το σκηνικό με τρεις ως τέσσερις φάσεις και αντίστοιχες αλλαγές κατοχής της μπάλας από παίκτες μέχρις ότου καταλήξει αυτή στο σκόρερ.
Οι γηπεδούχοι ωστόσο δυσκολεύτηκαν μέχρι να βρουν την «άκρη» και να λύσουν το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητάς τους, το οποίο εμφανέστατα συνδέεται και με το αντίστοιχο που αναφέρει ότι ο ΠΑΟΚ είναι μία από τις πιο προβλέψιμες ομάδες του Πρωταθλήματος. Ευκολοδιάβαστος για τους αντιπάλους και με τις γνωστές αδυναμίες του να μην έχουν ακόμη περιοριστεί ή απομακρυνθεί, αντιμετώπισε και χθες τις γνωστές αγχώδεις καταστάσεις της δυστοκίας του μεταφέροντας την αγωνία και την πίεση και στην κερκίδα. Η οποία παρά το γεγονός ότι πίστευε πως κάποια στιγμή θα «σπάσει το απόστημα», ωστόσο έτρεμε μην έχουμε μια επανάληψη από τα παλιά.
Η ατμόσφαιρα όσο προχωρούσε ο αγώνας και συγκεκριμένα στο β’ ημίχρονο γινόταν ιδιαίτερα τοξική. Και όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που ο χαρισματικός Λέο Μάτος πήρε την ευθύνη πάνω του και με γενναίες και συνοπτικές διαδικασίες «καθάρισε» τη συννεφιά και τη θολούρα. Εκοψε τον «γόρδιο δεσμό» και έδωσε κουράγιο και ανάσες τόσο στους συμπαίκτες του όσο και στην κερκίδα. Και όταν λέμε πήρε την υπόθεση και την ευθύνη πάνω του θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι αυτό το έκανε δύο φορές και όχι μία. Την πρώτη φορά (1-0) θρυμμάτισε την αντίπαλη άμυνα, η οποία κρατούσε γερά το 0-0 και τη δεύτερη (2-0) σμπαράλιασε το ηθικό των φιλοξενούμενων που επεδίωκαν μετά πάθους την ισοφάριση.
Ο Μάτος με τη συγκλονιστική του εμφάνιση, με δύο λόγια, ξόρκισε το κακό και απομάκρυνε τον εφιάλτη, που θέλησαν να περάσουν και πάλι το κατώφλι της Τούμπας. Με τη χθεσινή του απόδοση και τη νίκη, της οποίας ήταν ο βασικός θεμελιωτής, επιμήκυνε τον χρόνο της ηρεμίας στην ασπρόμαυρη οικογένεια όπως επίσης και τον αντίστοιχο της ευκαιρίας που έχουν οι υπεύθυνοι για να προβούν στις αναγκαίες –όπως όλα δείχνουν- διορθωτικές κινήσεις που χρειάζεται να γίνουν αυτή τη στιγμή μέσα στην ομάδα.
Οι σκέψεις περί της ενδεχόμενης επιστροφής των περιθωριοποιημένων (Κάτσε και σία) πρέπει να μετουσιωθούν σε πράξεις. Όπως επίσης, να φιλτραριστούν και να μελετηθούν σοβαρά οι μεταγραφικές κινήσεις του Ιανουαρίου οι οποίες θα πρέπει να είναι όχι μαζικές για να οικονομήσουν οι μανατζαραίοι, αλλά λίγες και στοχοποιημένες, εκεί που έχει απόλυτη ανάγκη το ρόστερ. Το να βλέπεις χθες ότι έχεις πρόβλημα στο κέντρο, γιατί οι δύο βασικοί πυλώνες ή ο ένας από αυτούς χρειάζονται ανάσες και επιχειρείς να αλλάξεις τον Τσίμιροτ και στη θέση του να βάλεις τον Σάκχοφ (όταν δεν είναι βασικός!) είναι κάτι που θέλει πολλή συζήτηση και μεγάλο ψάξιμο. Κάλλιστα θα μπορούσες να έχεις αλλαγή ουσίας και όχι επικοινωνίας και αυτή προφανώς θα μπορούσε να ταυτιστεί με την παρουσία και όχι με την «απομάκρυνση» του Κάτσε.
Ας μην προχωρήσουμε όμως σε συσχετισμούς και συνειρμούς που κουράζουν και επαναφέρουν στο προσκήνιο πράγματα μυστηριώδη και αφώτιστα. Επανερχόμενοι λοιπόν στο παιχνίδι καταλήγουμε ότι ο Δικέφαλος χωρίς να έχει και καμία εξαιρετική εμφάνιση, νίκησε ωστόσο δίκαια αν και δυσκολεύτηκε από τις γνωστές θεμελιώδεις παθογένειές του. Μορφή του αγώνα ο Λέο Μάτος. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το να αναρωτηθεί κανείς γιατί στα αλήθεια αυτό το πάθος το οποίο διακρίνει τον Βραζιλιάνο δεν το διαθέτουν οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους συμπαίκτες του.
Σε ατομικό επίπεδο γενικά οι νικητές είχαν μια απόδοση μέτρια ως καλή. Προσπάθησαν όλοι και για αυτή την προσπάθειά τους μπορεί να πεις κανείς ότι αξίζουν έναν καλό λόγο.
