Eυχή, οι μικρομεσαίοι να βάλουν το χεράκι τους

Όπως παλιά. Το Πρωτάθλημα επανήλθε στην παραδοσιακή του μορφή. Τριάντα αγώνες όλο κι όλο.

Χωρίς δικαίωμα δεύτερης ευκαρίας, στις ομάδες της πρώτης ταχύτητας τού Πρωταθλήματος να σβήσουν τις όποιες μουτζούρες. Να «χρυσώσουν» το χάπι στους έξτρα αγώνες των πλέι οφ, πετώντας από πάνω τους τη σκόνη που άφησε πίσω του ο Πρωταθλητής. Πλέον δε συγχωρούνται τα λάθη. Κάθε χαμένος βαθμός μπορεί να στοιχήσει. Πανάκριβα. Τόσο στις ομάδες της κορυφής όσο και σ’ αυτές της βάσης.  Σχεδόν αναγκαίο πλέον να τρώει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι. Χωρίς τη μύτη ψηλά και αδιαφορία. Στη φετινή μάχη όλα μετρούν οπότε υπάρχει έξτρα κίνητρο. Πρώτα για τις ομάδες της κορυφής. Αυτές που θα παλέψουν για τον τίτλο.

Τις ομάδες του big-4 που έχουν τον υψηλό στόχο της κατάκτησης του τίτλου. «Μάχη» που εκτοξεύει την αδρεναλίνη του κόσμου. Ευχή λοιπόν ο πρώτος να μη χαθεί από τον ορίζοντα πριν καλά καλά έρθει η άνοιξη. Πρώτο δηλαδή ζητούμενο για να παραμένει η φλόγα του ενδιαφέροντος αναμμένη. Σ’ ένα Πρωτάθλημα που είναι ξεθωριασμένο. Πού ψάχνει τρόπους για να αποκτήσει και πάλι έντονα χρώματα Ισως η επιστροφή στο παρελθόν, μοντέλο αναγκαίο λόγω συγκυριών, να αποδειχθεί ως μία λύση την οποία δεν είχαν σκεφτεί οι «σοφοί» ιδιοκτήτες. Πρωτάθλημα  σ’ ένα περιβάλλον πλέον που δίνει την αίσθηση ότι θα είναι καλύτερο απ’ ότι τις προηγούμενες χρονιές.

Εάν η επιθυμία για ισονομία γίνει πράξη ίσως όλα να είναι διαφορετικά. Οι ομάδες της κορυφής ανεβάζουν την αδρεναλίνη του κόσμου κι αυτές της βάσης, που παλεύουν για την παραμονή τους στη Super League, μπορούν να την απογειώσουν. Πώς; Παραμένοντας στο παιχνίδι μέχρι το τέλος και παλεύοντας για τους βαθμούς. Χωρίς να προσφέρουν «δώρα»… συμψηφισμού και κάνοντας εκπτώσεις στην ηθική τους. Γιατί μόνο με τους big-4 Πρωτάθλημα δε γίνεται, όσο κι αν το προσπαθήσουν.