Δικαιούται να ελπίζει

Ενας διαφορετικός Ηρακλής σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια σε ότι αφορά τις προθέσεις και τις αντιδράσεις του. Δεν ήταν καλύτερος ως σύνολο, για παράδειγμα, από τα δυο ματς στην έδρα του με Πανιώνιο και Λεβαδειακό αντίστοιχα με ένα κοινό σημείο πάντως, το «χαβαλέ» γκολ που δέχθηκε και πάλι. Όμως χθες διέθεσε στοιχεία ψυχικά και αντανακλαστικά σημαντικά.

Ισοφάρισε το σκορ με τον Βέλλιο και παράλληλα ο ίδιος παίκτης είχε δοκάρι, το οποίο κάλλιστα μπορούσε να του δώσει το τρίποντο και την ηρεμία στην ομάδα, εκτός του ότι θα ψηφιζόταν ως το καλύτερο γκολ της αγωνιστικής. Φυσικά ούτε λόγος για την ηττοπάθεια που έδειξε στον αγώνα με τον Πλατανιά. Οι κυανόλευκοι όντως ήταν αποφασισμένοι για όλα, αλλά τρεις παράγοντες έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού σκορ. Η ατυχία (μερικώς) , κακός αγωνιστικός χώρος για εθνικό στάδιο και ο διαιτητής Τριτσώνης, ο οποίος δεν έδωσε καραμπινάτο πέναλτι στον Λουκίνα και αποβολή στο 35’ του Φλίσκα ο οποίος ανέτρεψε τον κυανόλευκο φορ , θα μπορούσε να δώσει επίσης πέναλτι και στην ανατροπή του Πασά από τον Τσέναμο.

Η εικόνα του παιχνιδιού σε γενικές γραμμές. Ο Ηρακλής είχε στο πρώτο ημίχρονο όλα εκείνα τα στοιχεία που μας έχει συνηθίσει. Καλή κυκλοφορία μπάλας, πίεση ψηλά, ανάπτυξη από την άξονα και τις πτέρυγες, αλλά το γκολ δεν ερχόταν. Λίγο οι λανθασμένες επιλογές στην τελική πάσα, σίγουρα η καλή παρουσία του Τσέναμο, κρατούσαν τον Ηρακλή στο μηδέν.

Η εικόνα του αγώνα άλλαξε σημαντικά στην επανάληψη. Η Ξάνθη πήρε μέτρα στο γήπεδο, έκλεβε εύκολα μπάλες και έβγαλε φάσεις μπροστά από την εστία του Περνίς. Σε μία από αυτές, ο Λουσέρο εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι ο άξονας είχε αδειάσει από παίκτες του Ηρακλή και με ξερό σουτ από τον άξονα άνοιξε το σκορ.

Συμπερασματικά η ομάδα μάλλον αρχίζει να βρίσκει τα πατήματά της και η προσθήκη του Βέλλιου, αυτή τη φορά, έδωσε ενέργεια και στους υπόλοιπους συμπαίκτες του, προκειμένου να πιστέψουν στην ανατροπή. Ελπίζω να υπάρξει και συνέχεια.