Δεν τον ζαλίζει η κορυφή
Αν διάβαζες τα δεδομένα του αγώνα πριν ξεκινήσει αυτός, τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα για τον ΠΑΟΚ. Είχε σταματήσει να παίζει είκοσι μέρες τώρα, ενώ τότε είχε ρυθμό. Ήταν στη κορυφή της βαθμολογίας και έπρεπε να παραμείνει σε αυτή κερδίζοντας έναν πολύ καλό αντίπαλο. Δεν είχε τον πρώτο του σκόρερ και εν τέλει τον αντικαταστάτη του. Και κατά τη διάρκεια του αγώνα υπήρξε ένα μομέντουμ που του στράβωσαν τα πάντα.
Η νίκη επί του Ατρομήτου είναι πέρα για πέρα όμως δίκαιη, γιατί ο ΠΑΟΚ είχε τον έλεγχο του αγώνα ακόμη και όταν φαινόταν να μην τον έχει. Σε ένα ντέρμπι, κανένας ηττημένος δεν νομιμοποιείται να ομιλεί όταν οι τελικές είναι 12 – 2 κατά του. Με δύο τελικές μόνο να κλέψεις μπορείς αλλά ο Ατρόμητος δεν φάνηκε ικανός ούτε για αυτό.
Ο Σα Πίντο μουρμούρισε για την μη αποβολή του Κάτσε αλλά ξέχασε το δώρο που πήρε από αυτή του Μιγκέλ Βίτορ αρκετά λεπτά νωρίτερα. Ο Σιδηρόπουλος έκανε το λάθος και το διόρθωσε με ένα άλλο, μία κλασική αντίδραση Μεσόγειου διαιτητή. Νομίζω πως ανακουφίστηκε όταν σφύριξε τη λήξη και το αποτέλεσμα δεν είχε αλλάξει. Θα συγκέντρωνε πολλά βλέμματα γύρω του.
Ο ΠΑΟΚ δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να ελέγξει το παιχνίδι εξ αρχής. Με τον Τζιόλη να κυριαρχεί στη μεσαία γραμμή και τους μικρούς να ελέγχουν τους χώρους, ο ΠΑΟΚ κυριάρχησε στη μεσαία γραμμή και με τα μπακ του ψηλά άρχισε να πιέζει.
Από τη στιγμή που δεν υπήρχε Κλάους έπρεπε να δούμε ποιος θα σηκώσει το βάρος στο σκοράρισμα. Ο Ρατς συνέχισε από εκεί που σταμάτησε και εμφανίστηκε στο συγκεκριμένο στατιστικό κα ο Κάτσε. Χρειάστηκε ένα χάιλάιτ καριέρας του Τζέναμο, αλλά ο ΠΑΟΚ σκόραρε δις μέσα σε δύο λεπτά και μία ομάδα που είχε δεχτεί ελάχιστα γκολ μέχρι σήμερα δύσκολα θα έχανε αυτό το παιχνίδι.
Ο ΠΑΟΚ ήταν εξαιρετικός σε αντίδραση ακόμη και όταν στράβωσε το παιχνίδι. Καθαρή φάση δε δέχτηκε με παίκτη λιγότερο και εκτιμώ πως ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει σε δύο ποδοσφαιριστές. Τον Αλέξανδρο Τζιόλη που έκανε όργια στη μεσαία γραμμή και τον Γιώργο Κατσικά στην άμυνα. Και οι δύο, ίσως και να έκαναν το καλύτερό τους παιχνίδι με τη φανέλα του ΠΑΟΚ. Και αν για τον Τζιόλη γνωρίζουμε το πόσο σημαντικός είναι, στη περίπτωση του Κατσικά υπάρχει ενδιαφέρον πλέον γιατί αποκτά διάρκεια και θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για ανανέωση του συμβολαίου του.
ΥΓ Η περίπτωση του Σούλη Μαρκόπουλου είναι πολύ απλή. Αν αποφασίσει να φύγει, θα φύγει. Ο ΠΑΟΚ έτσι όπως έχει δομηθεί στη ΚΑΕ, δίνει την ευκαιρία στους πάντες να αναδειχτούν και να εξασφαλιστούν. Από αυτή τη λίστα δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο προπονητής του. Αλλά με όρους που δε θα επιτρέπουν σε κανέναν να ισχυριστεί ότι ξεπουλιέται στην πρώτη ευκαιρία. Ο προπονητής καλείται να ζυγίσει μία κατάσταση, αυτός καλείται να δει τι ακριβώς τον βολεύει. Ο ΠΑΟΚ θα βρει το δρόμο του ότι και να αποφασίσει ο προπονητής του. Η διαχείριση της κατάστασης έτσι όπως εξελίχτηκε έδειξε πάντως μια υγεία και έναν στιβαρό τρόπο λειτουργίας.
Όλοι θυμούνται τα τελευταία, αλλά εγώ θεωρώ πως με αυτόν το 1994 παίξαμε το καλύτερο μπάσκετ της ιστορίας μας. Είναι μία υπόθεση που δεν χωρά υστερίες γιατί ξέρουμε ποιο είναι το παιχνίδι στη ΚΑΕ.
