Δεν εκτοξεύτηκε τυχαία η δυναμική του «Μετρόπολις»

Σκεφτόμουν, με αφορμή το ιστορικό ρεκόρ ακροαματικότητας που κατέγραψε το «Μετρόπολις», πόσο διαφορετική είναι μερικές φορές η πραγματικότητα, σε σχέση με αυτή που θέλουν κάποιοι να παρουσιάσουν για έναν  άνθρωπο, για μια ομάδα, για ένα μέσο ενημέρωσης.

Εχω ακούσει τα τελευταία χρόνια κάποιους να κατηγορούν το «Μετρόπολις», ή την εφημερίδα «Metrosport», ότι δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα κάποιων ομάδων ή κάποιων παραγόντων, ότι είναι σκληρή η κριτική που ασκούμε, ότι θα έπρεπε να προστατεύουμε τον ΠΑΟΚ, τον Αρη, τον Ηρακλή, και να λειτουργούμε σα να είμαστε υπάλληλοί τους.

Προφανώς, όσοι έχουν αυτή την άποψη, δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει δημοσιογραφικό λειτούργημα, δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει δημοσιογραφική δεοντολογία, δεν έχουν κάνει ποτέ τον κόπο να σκεφτούν τι σημαίνει ίσες αποστάσεις, αμεροληψία, ανεξαρτησία.

Βέβαια, δεν παραξενεύομαι που υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι σκέφτονται κατ’ αυτό τον τρόπο, γιατί βλέπω τι γίνεται δίπλα μου. Ασφαλώς και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν κάποιοι, ακόμη και «δημοσιογράφοι», οι οποίοι απλά διαλέγουν ομάδα ή κόμμα, στρατεύονται και θεωρούν εχθρό όποιον εκφράζει διαφορετική άποψη από αυτή που τους περνάει η προπαγάνδα της ομάδας ή του κόμματός τους.

Το ξέρω ότι έτσι λειτουργούν τα πάντα, και στο χώρο του αθλητισμού και στο χώρο της πολιτικής και στην κοινωνία μας.

Ευτυχώς, όμως, αυτοί που πιστεύουν ότι όλα στη ζωή είναι άσπρο ή μαύρο, ΠΑΟΚ ή Αρης, Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, ΠΑΣΟΚ ή Νέα Δημοκρατία, όπως παλαιότερα, ΣΥΡΙΖΑ ή Νέα Δημοκρατία, όπως τώρα, δεν είναι η πλειοψηφία σε αυτή την χώρα.

Υπάρχει, δυστυχώς για όλους τους στρατευμένους αυτού του τόπου, είτε στην πολιτική είτε στον αθλητισμό, μια πλατιά μάζα πολιτών η οποία έχει χορτάσει από τα… ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, έχει καταλάβει ποιοι είναι αυτοί που τους λένε την αλήθεια και ποιοι τους παραμυθιάζουν, έχει καταλάβει ποιοι τους κορόιδευαν επί σειρά ετών και δεν σκοπεύει να ξαναπέσει στην παγίδα τους.

Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν να βλέπουν και πίσω από την είδηση, που δεν θέλουν να τους χαϊδεύουν τα αυτιά γιατί αισθάνονται ότι αυτοί που το κάνουν είναι ύποπτοι, όλοι αυτοί που γελάνε κάθε φορά που διαπιστώνουν ότι ορισμένοι κατασκευάζουν εχθρούς για να κρύψουν την γύμνια τους και να στρέψουν αλλού το ενδιαφέρον, είναι που έχουν εκτοξεύσει την δυναμική του «Μετρόπολις» τα πέντε τελευταία χρόνια.

Ο κόσμος μπορεί, πλέον, να ξεχωρίσει την οπαδική από την ανεξάρτητη, αμερόληπτη, σοβαρή δημοσιογραφία. Μπορεί να ξεχωρίσει τον δημοσιογράφο ο οποίος νοιάζεται να υπηρετήσει τα συμφέροντα της ομάδας καλύτερα από τους υπαλλήλους της, από τον δημοσιογράφο που εντοπίζει αδυναμίες, προβλήματα, λάθη και τα αναδεικνύει για να βοηθήσει ώστε να αντιμετωπιστούν και να λυθούν.

Κι επειδή στο «Μετρόπολις» υπάρχουν δημοσιογράφοι και παραγωγοί οι οποίοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για να συμβάλλουν ώστε να υπάρχουν καλά ενημερωμένοι ακροατές, δεν παρεκκλίνουν από την αρχή των ίσων αποστάσεων, δίνουν τον λόγο στους πρωταγωνιστές, δεν έχουν ιδεοληψίες, γι’ αυτό και η σχέση με όλους αυτούς τους ανθρώπους ενισχύεται χρόνο με το χρόνο.

Πρόκειται πια για μια σχέση τόσο δυνατή, σχέση εμπιστοσύνης, η οποία δεν μπορεί να κλονιστεί από κανέναν εξ’ αυτών που έχουν καταχωρηθεί στην συνείδηση των ακροατών και αναγνωστών ως οι… έμποροι της ενημέρωσης, αυτοί που επί σειρά ετών κορόιδευαν τον κόσμο και εξυπηρετούσαν συμφέροντα παραγόντων, με την γνωστή κατάληξη για τις ομάδες…