Δεν αντέχει άλλο ψέμα και κοροϊδία ο ταλαίπωρος κόσμος

Όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ παρακολούθησα χθες, από νωρίς το πρωϊ, την κάθοδο των αγροτών στην Αθήνα.

Είδα ανθρώπους αγανακτισμένους, απελπισμένους. Ανθρώπους που νιώθουν ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, που διαψεύδονται οι προσδοκίες τους, που καταλαβαίνουν ότι ήταν ψέματα όσα τους υποσχέθηκε η κυβέρνηση.

Ανήκω στην κατηγορία αυτών που δεν δικαιολογούν τις ακρότητες, ακόμη κι όταν προέρχονται από ανθρώπους που δικαιολογημένα αντιδρούν. Είμαι αντίθετος σε κάθε εκδήλωση βίας, σε κάθε παρεμπόδιση της κυκλοφορίας, από όποιον κι αν προέρχεται, όσο δίκαιο κι αν είναι το αίτημά του.

Όμως, σκέφτομαι από την άλλη πλευρά πώς αισθάνονται και άνθρωποι που σκέφτονται σαν εμένα. Που ποτέ δεν θα πάνε να κλείσουν ένα δρόμο, ποτέ δεν θα πάνε να τα βάλουν με τα ΜΑΤ, ποτέ δεν θα πάνε έξω από ένα υπουργείο να πετάξουνε πέτρες, ποτέ δεν θα πάνε εκεί που είναι ένας υπουργός για να τον προπηλακίσουν ή να του πετάξουν γιαούρτια και αυγά.

Ακόμη και άνθρωποι, λοιπόν, που σκέφτονται σαν κι εμένα, δεν μπορούν, πλέον, να ανεχτούν όσα συμβαίνουν. Δεν μπορούν να ανεχτούν την ισοπέδωση των πάντων, διότι αυτό βιώνουμε. Δεν μπορούν να ανεχτούν αυτόν τον παραλογισμό, να υπερασπίζονται, δηλαδή, με πάθος υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αυτά για τα οποία καλούν τον κόσμο, βγάζοντας επίσημες ανακοινώσεις, να βγει στους δρόμους, να συμμετάσχει στις απεργίες, να ανατρέψει αυτά που οι ίδιοι ψηφίζουν!

Δεν μπορώ την κοροϊδία. Δεν επιτρέπω σε κανέναν να διεκδικεί ότι είναι ο αδιάφθορος, ο άσπηλος και ο αμόλυντος, όταν είναι αποδεδειγμένο ότι ξεγέλασε τον κόσμο, υποσχέθηκε στους πάντες τα πάντα και τώρα που δεν μπορεί να υλοποιήσει ούτε το 10%, να κατηγορεί αυτούς που αντιδρούν ως ακροδεξιούς, ως διεφθαρμένους, ως όργανα κέντρων από το εξωτερικό.

Ελεος… Κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσουν αυτά τα παραμύθια. Κάποια στιγμή θα πρέπει να πάνε στην άκρη οι συμψηφισμοί, να μπει ένα τέλος στη λάσπη που βάζουν ορισμένοι στον ανεμιστήρα και την πετάνε αδιακρίτως.

Το δηλητήριο του διχασμού με το οποίο συγκεκριμένοι πολιτικοί χώροι πότισαν την κοινωνία την τελευταία πενταετία, πρέπει να σταματήσει να ρέει. Το ζήτημα δεν είναι αν το ξέσπασμα εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, που αισθάνονται ότι αν περάσει αυτό το ασφαλιστικό και αυτό το φορολογικό θα οδηγήσει στην φτωχοποίησή τους, θα προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης.

Το ζήτημα είναι να αποκτήσει, επιτέλους, μια κυβέρνηση η χώρα, που θα στηρίζεται σε 200, τουλάχιστον, βουλευτές, μια κυβέρνηση που θα έχει σχέδιο, θα πει την αλήθεια στον κόσμο και θα διαπραγματευτεί με σοβαρότητα και επί της ουσίας.

Διότι ένα χρόνο τώρα η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται, αλλά ξοδεύει τον χρόνο και τα χρήματα του ελληνικού λαού, παριστάνοντας το θύμα της εγχώριας και ξένης διαπλοκής.

Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει. Δεν πάει άλλο…

ΥΓ.: Ολοι αυτοί οι συνάδελφοι (ή μήπως… «συνάδελφοι»), που είχαν σηκώσει την σημαία της επανάστασης όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, δεν βλέπω να δείχνουν την ίδια ευαισθησία τώρα που η κυβέρνηση με τις τέσσερις τηλεοπτικές άδειες θα οδηγήσει στο κλείσιμο τους υπόλοιπους σταθμούς και θα οδηγήσει στην ανεργία εκατοντάδες δημοσιογράφους, τεχνικούς, διοικητικούς υπαλλήλους.

Μήπως, τελικά, το κομματικό συμφέρον είναι πιο πάνω από το δικαίωμα των συναδέλφων μας στην δουλειά; Ή, μήπως, η πολυφωνία δεν εξυπηρετεί την επιβολή της κυβερνητικής προπαγάνδας;