Χύμα και τσουβαλάτα από οπαδό του Ηρακλή
Έτσι μου ήρθε. Στον καφενέ έρχεται ένα τζιμάνι παλικάρι, τρελαμένος και…θεριακλής, κανονικό φουγάρο. Σ’ ένα τραπεζάκι με τ’ απαραίτητο τσιπουράκι αρχίσαμε το κουβεντολόι. «Λοιπόν τι θα κάνει ο Ηρακλής;» τον ρώτησα. «Βρε ποιος νοιάζεται, έχουμε άλλα τώρα. Ενα- ένα. Δεν θα μείνει έτσι το πράμα». «Και που αναφέρεσαι τότε»; «Δεν βλέπεις τι γίνεται;
Η δουλειά άρχισε με το μπάσκετ το Σάββατο, κάτι ψιλά Κυριακή μεσημέρι με το ποδόσφαιρο και τ’ απόγευμα με το βόλεϊ τα σοβαρά. Τι δεν σφύριζαν οι διαιτητές δεν λέγεται. Και σε ρωτάω εγώ τώρα. Τι έγινε στη Μίκρα και διακόπηκε ο αγώνας; Και άντε έβρισες εσύ. Λέω ρε παιδάκι μου. Σε μούντζωναν οι απέναντι. Συνθήματα εσύ. Πρώτη φορά ήταν; Και βγαίνουν και λάδι από πάνω; Εχεις δίκιο, φωνάζεις, θα βγει τίποτε όμως αν ξεσκίζει εσένα ο κάθε ξεφτίλας; Δώσε φωτιά». Ρούφηξε πάλι ηδονικά, φύσηξε τον καπνό ψηλά και ξανάρχισε τον μονόλογο του.
«Αλλά σου είπα και πριν ποιος νοιάζεται. Είναι δική μας υπόθεση. Βλέπεις να ενδιαφέρεται κανένας; Μόνο για μπουγέλωμα μας θυμάστε. Δεν είδες τι έγινε με τα εικονικά τιμολόγια; Ο Ηρακλής αυτό, ο Ηρακλής εκείνο. Ενας στο ραδιόφωνο , κάποτε έβγαλε και συμπέρασμα. Θα έχει πρόβλημα ο Ηρακλής είπε. Ποιος το λέει; Εμείς θα τα βρούμε. Φτάνει να μας αφήσετε ήσυχους όλοι, αφού δεν βάζετε ένα χεράκι». Σηκώθηκε απότομα, νευρικά, ζήτησε πάλι φωτιά, άναψε το ίδιο τσιγάρο και πήρε δρόμο βιαστικά, αφήνοντας πίσω του καπνό σαν από τσιμινιέρα.
Εμεινα να τον κοιτάζω. Μήπως είχε άδικο; Οχι. Γιατί πέρα από τη σημερινή «στημένη» πανταχόθεν απαξίωση του Ηρακλή ο τρελαμένος κουβάλαγε στις πλάτες του τις εποχές που μεγάλωσαν και γαλούχησαν ολάκερες γενιές εδώ στον Βορρά, μετατρέποντάς τες σταδιακά, από μοιρολατρικά λεφούσια σ’ ατσάλινα φουσάτα νικηφόρα. Είναι οι εθνικοί ήρωες του Ηρακλή. Επίσης οι απόμαχοι των καιρών, μα πάντα νοσταλγοί. Είναι εκείνος ο κόσμος. Είναι οι ποδοσφαιριστές. Είναι κι ο Περόνε. Εναν χρόνο περίπου μετά το τελευταίο του πάτημα στο Καυτανζόγλειο σαν παίκτης, ο άσος εκείνης της εποχής, δίνει σε όλους αυτούς τους παλιούς Ηρακλειδείς, την ευκαιρία να στοχαστούν και αφού δακρύσουν, ανατριχιάσουν μετά να προβληματιστούν για το σήμερα παρέα με τη νέα γενιά. Ξυπνώντας μνήμες. Κι ας γυρίσουν πολύ πίσω.
Τότε στην αρχή. Τότε που γραφόταν η πρώτη αράδα τούτης της ιστορίας και η ζωή στο κατόπι την μετατρέψει σε θρύλους. Για να τη συνεχίσουν γράφοντας όλους εκεί που…
