«Οι τροποποιήσεις του καταστατικού δεν είναι αδιάτρητες»! (aud)

Ο δικηγόρος και μέλος του ΙΔΕΑΔ, Σπύρος Χριστοφορίδης αναφέρθηκε στο  μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στην ΕΠΟ.

Αναλυτικά όσα είπε στο Metropolis 95.5:

Σύμφωνα με αυτά που λέτε στο άρθρο σας, δεν πέρασε από την γενική συνέλευση η τροποποίηση του καταστατικού; Λέτε ότι δεν θα περάσει από το Ειρηνοδικείο Αθηνών;

«Είτε ως νομικός που ασχολούμαι με το αθλητικό δίκαιο, είτε ως μέλος του IΔΕΑΔ εμένα η θέση μου είναι σαφής. Τροποποίηση του καταστατικού της ΕΠΟ μπορεί να υπάρξει μόνο με εκλογική γενική συνέλευση. Δεν ξέρω αν οι ειρηνοδίκες θα έχουν είτε τη νομική γνώση είτε το ηθικό διαμέτρημα ώστε να μην εγκρίνουν τις τροποποιήσεις, πάντως η δική μου θέση είναι  ότι αυτές οι τροποποιήσεις που ψηφίστηκαν στις 30/06 δεν είναι καθόλου αδιάτρητες. Μόνο συνέλευση μπορεί να τροποποιήσει το καταστατικό και όσο δεν γίνονται εκλογές στην ΕΠΟ δεν γίνεται και κάτι τέτοιο. Οι τροπολογίες από το 1999 έχουν φτάσει 44 και επειδή 22 χρόνια που κάνω δικηγορία αισθάνομαι άβολα με τόσες τροποποιήσεις και επειδή γίνονται πολλά ακόμα,  ας σοβαρευτούμε κάποια στιγμή αν θέλουμε ελληνικό αθλητισμό. Περάσαν 13 χρόνια από το EURO 2004 και το ελληνικό ποδόσφαιρο πηγαίνει προς το χειρότερο».

Πώς θα σοβαρευτούμε, πώς θα εξυγιάνουμε το ελληνικό ποδόσφαιρο;

«Στο εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον αθλητισμό το οποίο και επικρότησα και δημοσίως, ευαγγελιζόταν απλή αναλογική και αποτελεσματικότερο τρόπο εκλογής των Ενώσεων και ο προς τιμήν του ο κ. Κοντονής κατάφερε τον περίφημο νόμο «Κοντονή» να τον κάνει και νόμο του κράτους. Το Διαιτητικό Δικαστήριο της ΕΠΟ αποφάσισε να διεξαχθούν εκλογές με αναλογικότερο σύστημα και μετά ήρθε ο ίδιος ο Κοντονής, προφανώς πιεσμένος, να καταγγείλει την ανομία των δικαστών  που ο ίδιος ο νόμος του διόρισε. Έχουμε μετά, με απλά λόγια, μία διοίκηση πρωτοδικείου που διοικεί μια ξεχαρβαλωμένη ομάδα».

Όταν δεν γίνονται δεκτές οι αποφάσεις τακτικών δικαστών σε τι μπορούμε να ελπίζουμε;

«Πλέον, σε κοντινές εξαιρέσεις πολιτικών, γιατί δε νομίζω ότι συλλογικά μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι.

Το περίεργο είναι ότι άλλαξε ο υφυπουργός και ο νέος επιλέγει τη λύση των τροπολογιών καθιστώντας τον εαυτό του ουσιαστικά «Βασιλικότερο του Βασιλέως».  

Μπορούμε να ελπίζουμε στο διοικητικό συμβούλιο του ΙΔΕΑΔ, ένα όργανο στο οποίο κανείς δεν αμείβεται. Καταθέτουμε απόψεις, και δεν μας έκλεισε ποτέ καμία κυβέρνηση. Συμμετέχουμε όπου μας καλούν για να μιλήσουμε. Αν δεν έχουμε εμείς τη γνώση τότε ποιος την έχει».