Χωρίς λεφτά δεν υπάρχει λύση για τον Ηρακλή

Υστερα από μια μακρά περίοδο σοβαρών προβλημάτων, οικονομικής και αγωνιστικής καταστροφής, στον Ηρακλή οφείλουν να έχουν ένα πράγμα πάντα στο μυαλό τους: ότι σημαντικότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η διασφάλιση των απαραίτητων για την οικονομική υγεία της ομάδας τους δεδομένων.

Ανεξάρτητα από μάχες που χάθηκαν επειδή οι «κυανόλευκοι» δεν ήταν παρασκηνιακά το ίδιο δυνατοί με ομάδες οι οποίες είχαν κατά πολύ μικρότερη ιστορική διαδρομή από αυτούς, αυτό που τους πλήγωσε περισσότερο ήταν η έλλειψη ηγετών που θα μπορούσαν να εγγυηθούν την ομαλή πορεία του Ηρακλή.

Οσο θυμάμαι την αμφισβήτηση που γνώρισε ο αείμνηστος Πέτρος Θεοδωρίδης τα τελευταία χρόνια της παρουσίας του στον Ηρακλή, ένας από τους πιο πετυχημένους παράγοντες που πέρασαν από το Καυτανζόγλειο, τόσο περισσότερο πείθομαι ότι η αχαριστία ήταν που καταδίκασε τον Ηρακλή να πέσει στα χέρια ανθρώπων αμφιβόλου οικονομικής δυναμικής αλλά και αμφιβόλου ηθικής.

Ανθρωποι οι οποίοι νομοτελειακά τον οδήγησαν στο ποδοσφαιρικό περιθώριο, τον αποδυνάμωσαν αγωνιστικά, εμπορικά, σμπαράλιασαν το brand που επί χρόνια έχτιζε.

Όταν, λοιπόν, ακούω ότι οπαδοί ή βετεράνοι ποδοσφαιριστές μαζεύονται για να βρούνε λύσεις για τον Ηρακλή, ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι αισιόδοξο. Διότι, απλούστατα, δεν θυμάμαι καμία φορά τα τελευταία τριάντα χρόνια που οι οπαδοί, κυρίως, να συνέβαλλαν προκειμένου να βρει μια ομάδα έναν ηγέτη, έναν επενδυτή. Οσο για τους βετεράνους, μπορεί κάποιοι από αυτούς να έχουν επαρκή γνώση διοίκησης, ή ακόμη πιο εξειδικευμένη γνώση που χρειάζεται μια ποδοσφαιρική ομάδα, αλλά αυτό είναι κάτι που θα εξεταστεί σε δεύτερο χρόνο.

Σε πρώτο χρόνο, για κάθε ομάδα όπως ο Ηρακλής που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, είναι το οικονομικό. Αν οι βετεράνοι και οι οπαδοί έχουν να καταθέσουν πρόταση επί των οικονομικών, τότε μπορεί να είναι χρήσιμοι.

Θέλω να πω, δηλαδή, ότι στον Ηρακλή πρέπει μετά από πολλά χρόνια να καταλάβουν ότι μπορεί να έχουν απόλυτο δίκιο κάθε φορά που ένας μεγαλομέτοχος ή πρόεδρος τα θαλασσώνει και θέλουν να τον διώξουν, αλλά, πριν πάνε για να τον πετάξουν έξω από τα γραφεία θα πρέπει να έχουν έτοιμο αυτόν που θα βάλουν για να καθίσει στην θέση του.

Και στην θέση του μεγαλομετόχου και του προέδρου δεν μπορεί να κάθεται οποιοσδήποτε. Πρέπει να κάθεται κάποιος ο οποίος, πρωτίστως, διαθέτει χρήματα. Κάτι το οποίο είναι απαραίτητο να μπορεί να το αποδείξει. Όχι όπως ο Παπαθανασάκης, που έλεγε ότι «ούτε η μάνα μου δεν ξέρει τι δουλειά κάνω» και αυτοί που τώρα θέλουν να τον διώξουν τότε σφύριζαν αδιάφορα.

Αρα, ο Ηρακλής χρειάζεται άνθρωπο που να έχει λεφτά και να μπορεί να αποδείξει την ευρωστία του. Αυτό είναι το κυρίαρχο, όλα τα άλλα έπονται…