Blog από τον Βασίλη Βλαχόπουλο: Πόσο αντέχει ένα… σκασμένο λάστιχο;
Ο αθλητισμός έχει συγκεκριμένους κανόνες. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να ξεγλιστρήσεις από δαύτους, να νομίσεις ότι τους καταρρίπτεις, νομοτελειακά όμως έχει η στιγμή του συμβιβασμού.
Ο φετινός Αρης – ως ένα βαθμό – τους καταστρατήγησε, μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί το επίπεδο ανταγωνιστικότητάς του απέναντι σε ομάδες με πολλαπλάσια μπάτζετ. Στη διάρκεια των αγώνων της ημιτελικής φάσης με τον Παναθηναϊκό, συζητώντας με ένα φίλο μου είπε… «πόσες φορές θα κερδίσουν τα 750 χιλιάρικα; Μία; Δύο; Τρεις; Δε γίνεται. Κάποια στιγμή θα κερδίσουν τα 3,5 εκατομμύρια». Είναι αλήθεια ότι, οι συζητήσεις περί χρημάτων δεν μου αρέσουν γιατί αφαιρούν τα επιχειρήματα των ρομαντικών. Από την άλλη πλευρά όμως, είναι αδύνατο να κλείνεις τα μάτια. Αυτή η λογική επιβεβαιώθηκε στον πρώτο αγώνα της σειράς του Αρη με την ΑΕΚ.
Δεν κέρδισε η καλύτερη ομάδα αλλά η ακριβότερη και η πιο φρέσκια. Είναι αυτό που λένε… «ήρθε κι έσκασε». Αυτό έπαθε ο Αρης. Χθες φάνηκε η φθορά από τους αγώνες με τον Παναθηναϊκό. Δεν αναφέρομαι στα (ούτως ή άλλως) πολύ βαριά πόδια του Βασίλη Σίμτσακ του οποίου ο ρόλος έγινε πρωταγωνιστικός ελέω Χάγκινς. Στη διάρκεια της χρονιάς, τέσσερις παίκτες δίνουν ενέργεια στον Αρη. Ουάιτ, Ξανθόπουλος, Μούρτος και ΜακΝιλ. Κυρίως οι δύο τελευταίοι κερδίζουν κατά μέσο όρο περίπου το 75% των προσωπικών μονομαχιών, αν υπήρχε βραβείο 6ου παίκτη στο πρωτάθλημα, εκτιμώ ότι ο Μούρτος θα τον έπαιρνε δίχως αντίπαλο βάζοντας στη ζυγαριά και το συμβολαίου του. Χθες, δεν είχαν κουράγιο να τρέξουν. Οι τελευταίες σταγόνες ενέργειας του ΜακΝιλ καταναλώθηκαν στα πρώτα δύο λεπτά της τελευταίας περιόδου.
Θυμηθείτε ότι στο κλέψιμο στον Κατσίβελη αποφεύγει το κάρφωμα και πηγαίνει σε λέι απ, είχε στο μυαλό του τη διαχείριση της ελάχιστης ενέργειάς του. Ο Ξανθόπουλος δεν έχει συνέλθει από το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπώρησε. Τακτικά, ο Αρης έχασε ένα παιχνίδι 16 πόντων με τρόπο ανάλογο με αυτόν που είχε κερδίσει τον Παναθηναϊκό στη Θεσσαλονίκη. Τα δεδομένα του αγώνα άλλαξαν στο φθηνό 3ο φάουλ που έδωσε ο Οκάρο Ουάιτ (στον Μιλόσεβιτς) με το σκορ στο 50-34. Η αναγκαστική αντικατάστασή του, έδωσε το δικαίωμα στον Γιούρι Ζντοβτς να χαμηλώσει το σχήμα που στοιχειοθέτησε την τελευταία επιλογή. Ιπποτικά παραδέχθηκε… «μα δεν είχα άλλη επιλογή». Όσο έπαιζε με ψηλό σχήμα, ο Αρης θυσίαζε μεν κάποια ριμπάουντ αλλά στην επίθεση σημάδευε είτε τον Μαυροειδή είτε τον Μάικλ.
Όταν ο Ουάιτ κάθισε στον πάγκο, η ΑΕΚ «χρησιμοποίησε» την ίδια τακτική. Η στατιστική αναδεικνύει τον Τζέι Κόβαν Μπράουν και για το μεγάλο σουτ που έβαλε όταν το σκορ έγινε 67-68, αλλά ο παίκτης-κλειδί για την Ενωση ήταν ο Μιλόσεβιτς. Μπορώ να παρομοιάσω τον Αρη με ένα σκασμένο λάστιχο που δεν μπορεί να αντέξει πολλά χιλιόμετρα. Εχω αυτή την αίσθηση αρκετό καιρό τώρα. Με πρόχειρα μπαλώματα, ο Πρίφτης κατάφερε να κρατήσει λίγο αέρα, αλλά ξεφουσκώνει όσο περνούν οι μέρες. Είναι λογικό. Αυτή η ομάδα δε χτίστηκε για να δώσει 55+ αγώνες σε μια χρονιά. Ξεπέρασε τον εαυτό της και κατευθύνεται από το ισχυρό κίνητρο της. Δε ξέρω αν θα καταφέρει να σπάσει την έδρα της ΑΕΚ και να επαναφέρει τις ισορροπίες που επιθυμεί. Για μένα, έχει μικρή σημασία.
Η φετινή χρονιά έχει διδακτικό χαρακτήρα για όλους. Κυρίως για τον ιδιοκτήτη Νίκο Λάσκαρη. Ο Αρης πέτυχε πολλές υπερβάσεις, αυτό δε σημαίνει ότι υπέγραψε σχετικό συμβόλαιο. Η ΑΕΚ μπορεί (και δικαιολογημένα) να απαξιώθηκε για την τακτική που ακολούθησε σε επίπεδο επιλογής και στήριξης παικτών στη διάρκεια της χρονιάς, δεν παύει όμως να είναι μια ομάδα η οποία διαθέτει παίκτες με προσωπικότητα και άφθονο ατομικό ταλέντο. Κι αν στη σειρά επικρατήσει ο τελευταίος παράγοντας, έχει το πλεονέκτημα. Αν ο Αρης καταφέρει να αναδείξει την έννοια της ομάδας, τότε θα κερδίσει στο ΟΑΚΑ.
