«Αυτό το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί, δεν είναι δυστύχημα, είναι δολοφονία»

Δυσκολεύομαι πάρα πολύ, πλέον, να παρακολουθήσω όσα συμβαίνουν τις επόμενες ημέρες μετά το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη. Δεν το αντέχω... Όπως, διαπιστώνω, δυσκολεύονται και οι περισσότεροι να το αντέξουν. Το σοκ και την οδύνη έχουν διαδεχθεί τα ερωτηματικά, ο θυμός, η οργή για όσους χρόνια ολόκληρα αδιαφορούν για την ασφάλειά μας, για όλους αυτούς που βάζουν σε κίνδυνο τις ζωές μας.

«Αυτό το έγκλημα δεν θα ξεχαστεί». «Δεν είναι δυστύχημα, είναι δολοφονία». Το ξέσπασμα των φοιτητών χθες το απόγευμα στην Θεσσαλονίκη, αποτυπώνει το συναίσθημα που διαπερνά οριζόντια την ελληνική κοινωνία. Ειδικά τους νέους. Τα παιδιά μας, που είδαν παιδιά σαν κι αυτούς, στην ηλικία τους, λίγο μεγαλύτερους, λίγο μικρότερους, να κόβεται το νήμα της ζωής τους, να βυθίζονται στο πένθος οι οικογένειές τους.

Η νέα γενιά, οι μαθητές, οι φοιτητές, είναι αυτή την στιγμή οι πιο εξοργισμένοι απ' όλους στη χώρα. Δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν καμία δικαιολογία, δεν σκοπεύουν να δεχθούν κανένα άλλοθι. Περιμένουν από την δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της. Να βρει τους υπεύθυνους, όσο πίσω κι αν χρειαστεί να πάει και να ερευνήσει, να τους καθίσει στο σκαμνί και να τους επιβάλλει τις ανάλογες ποινές για το διαχρονικό έγκλημα στον ελληνικό σιδηρόδρομο.

Οι νέοι στην πατρίδα μας, κυρίως, αυτοί, είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν την τραγωδία να ξεχαστεί. Είναι αποφασισμένοι να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους. Να επιβάλλουν την πολιτική τιμωρία που τους αξίζει σε όσους, χρόνια ολόκληρα τώρα άφηναν σε αυτή την κατάσταση τους ελληνικούς σιδηροδρόμους, να εξαρτάται η ζωή των επιβατών από ένα ανθρώπινο χέρι, χωρίς τα ηλεκτρονικά μέσα που θα μπορέσουν να αποτρέψουν τραγωδίες σαν αυτή που ζει η χώρα από τα ξημερώματα της Τετάρτης. 

Όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κάποιος, αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν μπορεί να το συγχωρήσει. Δεν μπορεί να το... καταπιεί. Δεν μπορεί να βρει ελαφρυντικά. Οι υπεύθυνοι -πολιτικοί και υπηρεσιακοί- πρέπει να βρεθούν και να πληρώσουν...