Αξίζει να βρούμε τη δύναμη να γίνουμε πιο καλοί άνθρωποι
Αγαπητή Μetrosport
Θεωρώ κομβικό αριθμό το 3, γιατί αυτός είναι που “περικλείει” όλους τους ανθρώπους. Και επειδή πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι που πρέπει πάνω απ' όλα να μας ενδιαφέρει, επειδή ο άνθρωπος διαφεντεύει τη γη και επειδή από τον άνθρωπο εξαρτώνται όλα, αισθάνομαι ότι το 3 έχει αξεπέραστη δυναμική. Και μονίμως... καλεί τον καθένα από εμάς να επιλέξει με ποιους θα πάει και σε ποιους δεν θα ανήκει.
Να φέρω ένα παράδειγμα. Ας πιάσουμε τον όρο “συνείδηση”. Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. 1. Εκείνοι που έχουν αληθινή συνείδηση και δεν επιτρέπουν ποτέ στον εαυτό τους να την υποβάλλει σε δοκιμασίες. Προφανώς δεν είναι οι περισσότεροι, αλλά υπάρχουν. 2. Εκείνοι που προδίδουν τη συνείδησή τους, που δεν αισθάνονται καλά, που έχουν τύψεις, που απολογούνται στον εαυτό τους, αλλά και που γρήγορα ξεχνούν, μέχρι να υποπέσουν στην επόμενη προδοσία. 3. Εκείνοι που δεν έχουν ίχνος συνείδησης. Που την παραβιάζουν χωρίς καμία ενοχή, ακόμη κι αν έχουν διαπράξει έγκλημα.
Οποιον όρο να σκεφτείτε και τον βάλετε κάτω, θα δείτε ότι, ως προς αυτόν, υπάρχουν πάντοτε τριών ειδών, τριών κατηγοριών, τριών όπως θέλετε πείτε το, άνθρωποι. Ακόμη κι αν εξετάσουμε το “καλό” και το “κακό”, για τα οποία δεν υπάρχει ενδιάμεσος όρος, θα παραδεχτούμε ότι υπάρχει και κάτι ενδιάμεσα, το οποίο απλώς δεν φροντίσαμε να ονομάσουμε. Γενικά, ό,τι σχετίζεται με τον άνθρωπο, ποτέ δεν είναι ή μαύρο ή άσπρο. Πάντα υπάρχει και το γκρι. Ορίστε, στα χρώματα, επειδή είναι εμφανές, του βρήκαμε και ονομασία.
Με αφορμή τον ερχομό μιας νέας χρονιάς, κάνω αυτές τις σκέψεις και λέω στον εαυτό μου ότι ανέκαθεν ήθελα να είμαι με τους καλούς, με τους ευσυνείδητους, με τους έχοντες θετικό πρόσημο σε κάθε ενέργεια και απόφασή τους. Προσπαθούσα να ανταποκρίνομαι στα τόσα πολλά θετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που περιλαμβάνει ο όρος “καλός”. Το ερώτημα είναι αν το κατάφερα. Και η απάντηση που δίνω, χωρίς πολλή σκέψη, είναι “όχι”.
Δεν πήγα ποτέ με τους κακούς. Δεν έκανα έγκλημα, δεν έβλαψα σκόπιμα κανέναν, δεν, δεν, δεν, αλλά τη συνείδησή μου την έβαλα σε δοκιμασία. Για μικροπράγματα; Για μικροαμαρτήματα; Ναι, αλλά δεν έχει σημασία. Κάθε φορά που νιώθεις ενοχές, κάθε φορά που αισθάνεσαι υπόλογος στον ίδιο τον εαυτό σου, πρέπει να είναι η τελευταία. Αν δεν είναι, δεν δικαιούσαι να θεωρείσαι καλός. Η συνείδησή σου αυτό λέει και ξέρεις πολύ καλά ότι δεν συμφωνεί να την ξαναπροδώσεις.
Οι άνθρωποι “νούμερο 3” δεν θα πάψουν να υπάρχουν στους αιώνες των αιώνων. Ποτέ κανείς δεν θα τους εξαφανίσει. Πάντα, επίσης, θα υπάρχουν και οι “άνθρωποι νούμερο 1”. Οι απόλυτα καλοί, οι απόλυτα θετικοί, οι απόλυτα ενάρετοι, θα έλεγα, αλλά δεν θέλω να μιλήσω με θρησκευτική ορολογία. Θα είναι, βέβαια, η μειονότητα κόντρα στην πλειονότητα των “νούμερο 3”. Υπάρχει όμως ένας και μοναδικός τρόπος για να γίνουν αυτοί πλειονότητα. Να πάμε μαζί τους οι “νούμερο 2”, που, ελάτε, ξέρουμε ότι εμείς είμαστε τώρα η συντριπτική πλειονότητα. Εμείς, οι πότε άσπροι και πότε γκρι, είμαστε που μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, γιγαντώνοντας και επιβάλλοντας σε όλο τον πλανήτη το νούμερο 1...
Καλή χρονιά σε όλους και πάλι και μακάρι να βρούμε τη δύναμη να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Αξίζει να το προσπαθήσουμε. Νομίζω δεν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό.
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
