Αβανταδόροι «παλτών» και νεκροθάφτες ταλέντων
Η προχθεσινή εμφάνιση του νεαρού Δεληγιαννίδη φέρνει στο προσκήνιο ένα πολύ σοβαρό θέμα, το οποίο όμως δυστυχώς ποτέ δεν απασχόλησε εκείνους που θα έπρεπε να το έχουν τοποθετήσει πρώτο στην ατζέντα του ενδιαφέροντος τους, χαρακτηρισμένο με την ιδιαιτερότητα του κατεπείγοντος. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στη διαχρονική και θλιβερή ιστορία της «θυσίας» των νεαρών χαρισματικών Ελλήνων παικτών, των οποίων η προοπτική και η διαφαινόμενη λαμπρή καριέρα συνθλίβεται κατά κανόνα στις μυλόπετρες ενός συστήματος που έχει παγιωθεί και το οποίο υπερασπίζονται καιροσκόποι μεσίτες και παράγοντες μειωμένης ηθικής αντίστασης.
Ο νεαρός ταλαντούχος Ελληνας ποδοσφαιριστής στην πατρίδα του έχει πολύ λίγο χρόνο μπροστά του για να ονειρευτεί και ελάχιστο για να δει μια αναλαμπή των προσδοκιών του. Σε αυτό το μικρό διάστημα μπορεί είτε να κρεμαστεί σαν κατσικάκι στο τσιγκέλι για να πωληθεί είτε να υποχρεωθεί να εξυπηρετήσει έναν δανεισμό-συνήθως ύποπτο – και από εκεί και πέρα να χαθεί στο… «ίσιωμα». Άπειρα παραδείγματα, αλλεπάλληλα ελεεινά αλισβερίσια, πάντοτε και με μόνιμα θύματα αυτά τα άτυχα παιδιά. Σε παλαιότερο σχόλιο μου με τίτλο «Νεκροταφείο ταλέντων η ποδοσφαιρική Ελλάδα» αναφέρθηκα σε μια συγκεκριμένη ομάδα γνωστή για το… ήθος των παραγόντων της, είχα απαριθμήσει 16 περιπτώσεις μέσα σε δυο μεταγραφικές περιόδους καταγγέλλοντας την άθλια διαχείριση της καριέρας νεαρών παιδιών από τους ατζέντηδες τους (και όχι μόνο), που έγιναν πρωταγωνιστές μεταγραφικών συναλλαγών και σε χρόνο ρεκόρ δανεικοί σε συγγενείς, σε φίλους και σε παραρτήματα. Είναι γεμάτη η λίστα και σήμερα διογκώνεται εφιαλτικά ξεχειλίζοντας από χαμένες καριέρες και ανεκπλήρωτα όνειρα.
Στην περίπτωση του Παναγιώτη Δεληγιαννίδη, θα μπορούσε να συμβεί βέβαια κάτι παρόμοιο (ίσως και τυχαίο) αν ο νεαρός παίκτης δεν είχε επιδείξει τέτοιο κουράγιο και τόσο μεγάλη θέληση μετά τον αδόκιμο δανεισμό του στα αζήτητα της Τσεχίας. Υπέφερε τα μέγιστα όπως τουλάχιστον εξομολογήθηκε στους φίλους του. Κράτησε όμως και έμεινε όρθιος για να τον απολαύσουν προχθές οι φίλοι του ΠΑΟΚ και να τον χειροκροτήσουν. Βέβαια η περίπτωση του θα πρέπει να αποτελέσει μια πρόκληση και μια ευκαιρία αναθεώρησης κάποιων σκέψεων και πρακτικών που στο παρελθόν φαίνεται ότι δεν απέδωσαν ανάλογα και δημιουργικά όπως ακριβώς ήταν ο σκοπός και η λειτουργία μιας πολυδάπανης και σε ευρωπαϊκά επίπεδα οργανωμένης προσπάθειας φυτωρίων και ακαδημιών. Κατά καιρούς ξεπετάγονται αρκετά φυντάνια από την Τούμπα. Δυστυχώς όμως στην πορεία χάνονται γιατί προφανώς κάπου σκοντάφτει η διαχείριση τους.
Άλλη εξήγηση δεν μπορεί να δοθεί και αυτό γιατί δεν θέλουμε να πιστέψουμε –και ούτε το πιστεύουμε- ότι στον ΠΑΟΚ μπορεί να υπήρξαν στο παρελθόν περιπτώσεις διάβρωσης και εξαφάνισης αξιόλογων ταλέντων με πονηρά κίνητρα. Σίγουρα ο κόσμος έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση γενικά στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έχει καταλήξει στην άποψη ότι το διεφθαρμένο κύκλωμα των μεσιτών αβαντάρεται από επικοινωνιακούς συνεταίρους προκειμένου να πλασαριστεί κατά τρόπο ελκυστικό η πραμάτεια τους (παλτά και ημίπαλτα). Αυτή η τακτική άμεσα σχεδόν και ανέντιμα κλείνει όπως είναι λογικό τις πόρτες στα νέα και ταλαντούχα Ελληνόπουλα. Ο αετονύχης και ασυνείδητος μεσίτης μάλλον πείθει πολύ εύκολα τον αφελή ή πονηρό, κατά περίσταση, παράγοντα και οι δυο τους από κοινού και χωρίς κανέναν ενδοιασμό δίνουν τη θέση και τη φανέλα σε ξένα ποδοσφαιρικά υπο-προϊόντα θάβοντας στην κυριολεξία τα χαρισματικά και ταλαντούχα Ελληνόπουλα.
