Αθλητισμός χωρίς ρουσφέτια, o στόχος της κυβέρνησης

Μία από τις μεγάλες παθογένειες του εγχώριου ερασιτεχνικού αθλητισμού αποτελεί η δομή του, επί σειρά ετών, πάνω σ’ ένα κρατικοδίαιτο μοντέλο. Οι πρόεδροι των Ομοσπονδιών ήταν μονίμως με το χέρι απλωμένο προς την πολιτική ηγεσία του αθλητισμού και περιμένοντας την ετήσια επιχορήγηση.

Ετούτη δίδονταν με βάση κάποια τυπικά χαρακτηριστικά τα οποία παραβιάζονταν με διάφορα τεχνάσματα ώστε να πάρουν περισσότερα χρήματα οι φιλοκυβερνητικές Ομοσπονδίες. Επί πολλά χρόνια διασπαθίζονταν δεκάδες εκατομμύρια στον βωμό της ανάπτυξης του αθλητισμού και την κατάκτηση μεταλλίων.

Ολο αυτό το μοντέλο ενείχε έντονο το στοιχείο της ψηφοθηρίας και ήταν δομημένο σε στρεβλή βάση. Παρ’ όλα αυτά, επειδή ήταν δοκιμασμένη συνταγή, συντηρήθηκε από τις κυβερνήσεις επί πολλές δεκαετίες, μέχρι τη στιγμή που έσκασε η «φούσκα» του αθλητισμού.

Τα κρατικά χρήματα λόγω κρίσης λιγόστεψαν, το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας που αποτελούσε ένα εξαιρετικό επιχείρημα για να αυξηθούν τα κονδύλια για τον αθλητισμό, τελείωσε οπότε ήρθε η ανώμαλη προσγείωση. 

Μαζί κι όλοι οι μηχανισμοί εξουσίας, όπως για παράδειγμα τα «σωματεία σφραγίδες», τα οποία δημιουργούνταν συνήθως με τις ευλογίες του αρμόδιου υπουργού Αθλητισμού. Κι αυτό προκειμένου να εκλεγούν φιλοκυβερνητικές διοικήσεις στις Ομοσπονδίες και στη συνέχεια να ακολουθηθεί η χαραγμένη ψηφοθηρική πολιτική. 

Πλέον τα χρήματα είναι μετρημένα, οπότε ο ερασιτεχνικός αθλητισμός επιστρέφει στο πλαίσιο και στις δομές εκείνες που θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ και χρόνια. Στηριγμένος σε υγιείς βάσεις, με πιλότο της ανάπτυξη του αθλήματος από τις Ομοσπονδίες. Καθαρές δουλειές με ιδεολογική προσέγγιση και μέσα απ’ αυτή να γεννηθούν οι Πρωταθλητές.

Το συν της ιστορίας είναι ότι οι υποδομές είναι καλύτερες και οι προπονητές πολύ καλύτερα επιστημονικά κατηρτισμένοι. Συγχρόνως λόγω της έλλειψης πόρων άρχισε να κυριαρχεί η τεχνοκρατική αντίληψη στους παράγοντες προκειμένου να αυξήσουν το μπάτζετ το οποίο διαθέτουν για την ενίσχυση των δράσεων τους.

Εστω και καθυστερημένα λοιπόν, ο αθλητισμός απαγκιστρώνεται από το μοντέλο ανάπτυξης εκείνο το οποίο είχε και πολιτική χροιά. Με ικανοποίηση άκουσα στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση του Ο.Χ.Ε. τον Γ.Γ.Α κ. Ιούλιο  Συναδινό ότι το υπουργείο Αθλητισμού δεν έχει σκοπό να χωρίσει τις Ομοσπονδίες σε αμνούς και ερίφια και να τις χρηματοδοτεί αναλόγως με τις σχέσεις που θα αναπτύξουν με την κυβέρνηση.

Στόχος του υπουργείου είναι να αξιολογεί τα προγράμματα ανάπτυξης των Ομοσπονδιών και μετά να αποφασίζει για το ύψος της επιχορήγησης. Είναι ιδιαιτέρως φιλόδοξη η πολιτική αυτή και όλοι οι πραγματικοί εργάτες του αθλητισμού, πιστεύω ότι θα την επικροτήσουν. Τι απομένει; Να τη δούμε στην πράξη…