Ας μην είναι ένας ακόμη αναλώσιμος…
Δεν ξέρω ποιον επέλεξε χθες το σώμα της γενικής συνέλευσης του ΑΣ Αρης, προκειμένου να διοικήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας τους.
Ξεκινάω να γράψω την ώρα, περίπου, που ξεκινούσε τις εργασίες της η γενική συνέλευση, η οποία θα αποφάσιζε αν το τμήμα θα δοθεί στον Θόδωρο Καρυπίδη ή στο Νίκο Αρβανιτίδη και τους συνεργάτες του.
Ωστόσο, πριν ακόμη μάθουμε ποιος θα είναι ο νέος επικεφαλής στο ποδοσφαιρικό τμήμα του Αρη, ξέραμε ήδη ότι κανείς από τους δύο «δεν καλύπτει τα όνειρά μας», ξέραμε ότι «δύο Βεροιώτες μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα», ξέραμε ότι «πίσω από το Νίκο Αρβανιτίδη θα είναι ο πατέρας του, Γιώργος Αρβανιτίδης, ο οποίος έχει περιοριστικούς όρους που του απαγορεύουν την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο», ξέραμε ότι κάποιοι προτιμούν «να παίξει στο τοπικό πρωτάθλημα, παρά να δούνε στον Αρη το σαράκι του Σαββίδη»
Ξέραμε, ξέραμε, ξέραμε… Και τι δεν ξέραμε… Κι όλα αυτά που ξέραμε, βέβαια, ήταν ενδεικτικά του γεγονότος ότι στον Αρη ήταν έτοιμοι για μία ακόμη φορά να κάνουν μία επιλογή που δεν τους καλύπτει. Ξέραμε ότι ήταν έτοιμοι να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν που τους μύριζε και τους ξίνιζε για κάποιους λόγους και έναν άλλο που τους μύριζε, επίσης, και τους ξίνιζε για κάποιους άλλους λόγους.
Ξέραμε ότι αυτοί που υποστήριζαν τον έναν, αλλά δεν το έκαναν επειδή ήταν απολύτως σίγουροι πως θα τους δικαιώσει, το έκαναν επειδή σκεφτόταν, κυρίως, κάποια οφέλη που μπορεί σε προσωπικό επίπεδο να είχαν, το ίδιο κι αυτοί που υποστήριζαν τον άλλο.
Ξέραμε ότι και ο ένας και ο άλλος υποψήφιος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είχαν πολλά για τα οποία ο καθένας θα μπορούσε να αναρωτηθεί, να προβληματιστεί, να είναι επιφυλακτικός.
Ξέραμε ότι όποιος κι αν έπαιρνε το χρίσμα, δεν θα είχε ισχυρή νομιμοποίηση, υπολογίζοντας με βάση τις προηγούμενες γενικές συνελεύσεις, όπου βία έφταναν τους 150 ανθρώπους αυτοί που είχαν δικαίωμα ψήφου.
Με όλα αυτά τα δεδομένα, κι άλλα πολλά που θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος αν ήθελε να γίνει και λιγάκι κακοπροαίρετος, το ερώτημα είναι ένα: ποιες εγγυήσεις υπάρχουν για αυτόν που θα διοικήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα πως δεν θα αντιμετωπιστεί όπως και οι προκάτοχοί του;
Ποιες εγγυήσεις υπάρχουν ότι δεν θα συμπεριφερθούν αυτοί που δούλεψαν για την εκλογή του νέου εφόρου, όπως συμπεριφέρθηκαν και στους προηγούμενους; Ως… αναλώσιμους, δηλαδή;
Ποιες εγγυήσεις υπάρχουν ότι αυτή τη φορά θα υπάρξει συσπείρωση και δεν θα τιναχτεί στον αέρα και η καινούργια προσπάθεια από το πρώτο κιόλας ανάποδο αποτέλεσμα;
Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά, προσωπικά, δεν βλέπω να υπάρχει καμία εγγύηση. Οσο, δε, θυμάμαι πόσο συνεπής ήταν ο Κάλας και πώς του συμπεριφέρθηκαν επειδή δεν πέτυχε τον στόχο εξαιτίας μιας (!!!) μόνο ήττας, ενώ, μάλιστα, δεν είχαν για τον ομογενή επιχειρηματία ούτε το 10% των επιφυλάξεων που έχουν για Καρυπίδη και Αρβανιτίδη, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσο δύσβατος θα είναι ο δρόμος για όποιον κέρδισε χθες το βράδι…
