Η αριθμητική της… εξυγίανσης
Το ελληνικό ποδόσφαιρο περνάει μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις των τελευταίων χρόνων. Η ευχή όλων εκείνων που έμαθαν να βλέπουν το δημοφιλές σπορ χωρίς παραμορφωτικούς φακούς είναι μία: η διακοπή του Πρωταθλήματος να κρατήσει όσο χρονικό διάστημα θα απαιτηθεί για να εξυγιανθεί ο χώρος ο οποίος έχει ξεπεράσει πολλές φορές την κόκκινη γραμμή της παρανομίας.
Το ερώτημα όμως που μπαίνει είναι εάν η πολιτική ηγεσία της χώρας είναι προετοιμασμένη, όχι να «φθάσει το μαχαίρι μέχρι το κόκκαλο», μότο πολυχρησιμοποιημένο από τους πολιτικούς αλλά ανεφάρμοστο στην πράξη, αλλά να πετύχει να διαμορφώσει ένα περιβάλλον υγείας. Αυτό είναι το δύσκολο στοίχημα καθώς το ποδόσφαιρο εκτός από τον ισχυρό μανδύα του αυτοδιοίκητου, έχει κι’ άλλες… εσωτερικές άμυνες: αποτελεί και θερμοκήπιο πολιτικής και οικονομικής διαπλοκής.
Παραδοσιακά είναι ο ευκολότερος δρόμος για την αναγνωρισημότητα και το καλύτερο «επενδυτικό χαρτί» για τους πολιτικούς προκειμένου να προσελκύσουν ψήφους. Και επειδή οι υποχρεώσεις πάντα θα πρέπει να ξεπληρώνονται, αρχίζει ένα αλισβερίσι πολιτικής και ποδοσφαίρου το οποίο σε καμία προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα δεν το συναντάς.
Κι αν σε επίπεδο επαγγελματικού ποδοσφαίρου το αλισβερίσι έχει να κάνει με το Μαξίμου και τα υπουργικά γραφεία, στις ΕΠΣ πρωταγωνιστούν οι τοπικοί βουλευτές, οι περιφερειακοί σύμβουλοι κ.ο.κ. με ανταποδοτικό αντάλλαγμα την παροχή ψήφων στις εκλογές.
Χρόνια τώρα ο ελληνικός αθλητισμός, σ’ όλα τα επίπεδα, κάνει «παιχνίδια» με την πολιτική με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Κι αν σε επίπεδο ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου ο αντίκτυπος των «ρουσφετιών» είναι ανώδυνος, δεν ισχύει το ίδιο και για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Το ταγκό της πολιτικής εξουσίας με τον αθλητισμό είναι αυτό που δημιούργησε υπερχρεωμένες ΠΑΕ, πού «εκπαίδευσε» τους ιδιοκτήτες στην παρανομία και παρήγαγε δεκάδες χαριστικές ρυθμίσεις οι οποίες ζημίωσαν το ελληνικό δημόσιο. Στην ουσία η πολιτεία «ευλόγησε» για ψηφοθηρικούς λόγους ένα φαύλο σύστημα με την επίφαση ότι «το ποδόσφαιρο είναι ένα λαϊκό αγαθό και δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ΠΑΕ».
Γι’ αυτό το διακύβευμα για τον κ. Κοντονή, ο οποίος υποστηρίζει ότι έχει την υποστήριξη και του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι να βοηθήσει στην εκπαραθύρωση της σημερινής διοίκησης της ΕΠΟ. Αυτό θεωρείτε μια νομοτελειακή εξέλιξη από τη στιγμή που υπάρχουν ποινικά διωκόμενα μέλη της ομοσπονδίας. Το ζήτημα είναι ο κ. Κοντονής στον πόλεμο που έχει ξεκινήσει για την εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου, να μη δημιουργήσει εξαρτήσεις τις οποίες θα χρειαστεί να συμψηφίσει ανταποδοτικά όταν ο «πόλεμος» θα τελειώσει.
Γενικά όμως η πολιτεία δεν θα πρέπει να έχει εξαρτήσεις από τους ιδιοκτήτες των ομάδων γιατί διαπιστωμένα οι τελευταίοι λειτουργούν, κυρίως με σκοπό το κέρδος, όπως δηλαδή λειτουργεί ο κάθε επιχειρηματίας. Κι όσο ανήθικο είναι ένας πολιτικός να διαπλέκεται με έναν κατασκευαστή δημοσίων έργων, περίπου το ίδιο εκτιμώ ότι είναι ο αρμόδιος υπουργός αθλητισμού να δημιουργεί εξαρτήσεις από έναν ιδιοκτήτη ομάδας.
Προχθές στη Θεσσαλονίκη έγινε η συγκέντρωση των Ενώσεων που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση της ΕΠΟ. Επίσημες ανακοινώσεις δεν υπήρξαν, αλλά σύμφωνα με το ρεπορτάζ συνολικά 29 ΕΠΣ έδωσαν το παρόν. Αριθμός εξαιρετικός, αλλά τα… μαθηματικά στις εκλογές της ΕΠΟ δεν βγάζουν διοίκηση. Κι αυτό γιατί η παρουσία μίας ΕΠΣ σε μία προεκλογική συγκέντρωση, μπορεί να αποτελεί τάση ψήφου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί και «κλειδωμένη» ψήφο. Πάντα σημειώνονται διαρροές και αλλαξοπιστίες μέχρι την ημέρα της Γενικής Συνέλευσης, πολύ δε περισσότερο τώρα που υπάρχει μεγάλη πόλωση.
Ολες οι Ενώσεις είναι 53 και δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν 52, καθώς υπάρχουν εκκρεμοδικίες στην Καστοριά, και ίσως να μην ψηφίσει και η Δράμα.
Ακόμη υπάρχουν οι ψήφοι των ομάδων της Σούπερ Λίγκα και Φουμπολ Λιγκ και του ποδοσφαίρου Σάλας. Εάν σ’ αυτές προσθέσετε και τις παραγοντικές κωλοτούμπες τότε εύκολα βγαίνει το συμπέρασμα ότι η εξυγίανση των… προσθαφαιρέσεων αργεί ακόμη.
FOCUS
Οι Ολυμπιονίκες όλου του κόσμου μπορούν να χαίρονται για τα μετάλλια που κέρδισαν στο Ρίο, αλλά εκτιμώ ότι το βραβείο fair play που θα απονείμει η Διεθνής Ολυμπιακής Επιτροπή στις αθλήτριες Νίκι Χάμπλιν και η Άμπι Ντ' Αγκοστίνο των 5 χιλιομέτρων, πού αλληλοβοηθήθηκαν στον προκριματικό των 5000 θυσιάζοντας την πρόκριση, αξίζει πολλά κιλά χρυσάφι.
