Αραγε, σε τι ουσιώδες μπορούν να συμφωνήσουν οι «γίγαντες»;

Θα γίνει τελικά, λέει το ρεπορτάζ από την Αθήνα, η συνάντηση των «γιγάντων» με τον Σταύρο Κοντονή. Οπου «γίγαντες», ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ο Δημήτρης Μελισσανίδης, ο Γιάννης Αλαφούζος και ο Ιβάν Σαββίδης. Το ερώτημα είναι το μπορεί να προκύψει από αυτό το ραντεβού.

Προσπαθώ να φανταστώ τον εαυτό μου μέσα στην αίθουσα να τους ακούει και τους πέντε. Ο υπουργός ζητά ανακωχή εχθροπραξιών και τους συμβουλεύει να ομονοήσουν προς όφελος του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Μαρινάκης λέει ότι δεν έχει καμία αντίρρηση, αλλά καταγγέλλει τους υπόλοιπους ότι βλέπουν φαντάσματα. Ο Μελισσανίδης κατηγορεί τον Μαρινάκη για δολιοφθορέα του αθλήματος και σιγοντάρουν Μελισσανίδης και Σαββίδης.

Επεμβαίνει ο Κοντονής, ηρεμεί τα πνεύματα και αρχίζει μια ατέρμονη συζήτηση για τα αυτονόητα. Πρέπει να χαμηλώσουμε τους τόνους, πρέπει να μη φέρνουμε σε δύσκολη θέση τους καημένους τους διαιτητές, πρέπει να ελέγχουμε τους κάφρους οπαδούς των ομάδων μας, πρέπει, πρέπει…

Τελικά, όλοι συμφωνούν στα αυτονόητα «πρέπει», αφού, πάντως, φροντίζει να πει ο καθένας ότι οι διαιτητές αδικούν περισσότερο τη δική του ομάδας και ότι η δική του ομάδα έχει λιγότερους «κάφρους» από τις άλλες.

Ο υπουργός ζητά και πάλι από όλους να μη δυναμιτίζουν ο κλίμα και άπαντες αποχωρούν συμφωνώντας ότι πρέπει να ξημερώσει μια διαφορετική μέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μόνο που ο ένας σ’ αυτή τη διαφορετική μέρα περιμένει από τους άλλους τρεις να αναγνωρίσουν συνειδητά την ανωτερότητα του Ολυμπιακού, ενώ οι τρεις περιμένουν από το έναν να αναγνωρίσει συνειδητά πόσο δίκιο έχουν να αισθάνονται αδικημένοι.

Θεωρώ βέβαιο ότι με τα μυαλά που θα μπουν, με τα ίδια μυαλά θα βγουν. Καμία άποψή τους δεν θα έχουν αλλάξει και κανένα ουσιαστικό βήμα δεν θα έχουν καταλήξει να κάνουν. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά απ’ αυτή τη συνάντηση, αν γίνει, δεν περιμένω κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Σε τι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν για να έχει νόημα αυτό το ραντεβού; Σε πολλά. Για παράδειγμα: Αν δεν αλλάξει το καθεστώς στη διαιτησία, δεν αρχίζουν το επόμενο Πρωτάθλημα και Κύπελλο. Αν δεν αλλάξει το εκλογικό σύστημα στην ΕΠΟ, τέρμα το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Αν δεν πάψει η ΕΠΟ να προσκαλεί τον «μπαμπούλα» της ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ να κάνει κουμάντο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ούτε οι ομάδες ούτε η Εθνική θα μετάσχουν στις επόμενες ευρωπαικές διοργανώσεις, καταγγέλλοντας διεθνώς τις ομοσπονδίες ότι αδιαφορούν πλήρως για την απαξίωση του αθλήματος στην Ελλάδα.

Μπορεί να πιστέψει κανείς ότι θα συμφωνήσουν οι τέσσερις σε τέτοιου τύπου δεσμεύσεις. Ούτε μία στο εκατομμύριο. Αν, όμως, δεν ασχοληθούν σοβαρά με τα «καυτά» θέματα του ποδοσφαίρου, για να πάρουν γενναίες αποφάσεις, δεν βλέπω τι άλλο σοβαρό μπορούν να πουν μεταξύ τους, που θα αλλάξει την κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα συμβάλει στην αποκατάσταση της ανύπαρκτης σήμερα αξιοπιστίας του.

Υστερα, είναι και το άλλο: Τι πάει να πει ότι θα συναντηθούν οι τέσσερις «γίγαντες» με τον υπουργό; Οι «νάνοι» δεν ανήκουν στο ποδόσφαιρο; Αυτοί δεν αποτελούν μέρος του ποδοσφαίρου; Ολες οι ομάδες ανεξαίρετα, από την πιο μεγάλη μέχρι την πιο μικρή, δεν έχουν ίσα δικαιώματα; Γιατί πρέπει να μιλήσουν εξ’ ονόματος όλων οι τέσσερις «γίγαντες»; Και γιατί θα πρέπει αυτοί να καθοδηγήσουν όλους τους υπόλοιπους, αν υποτεθεί ότι θα ληφθούν κάποιες σημαντικές αποφάσεις;